www.wsws.org/tr/2007/nov2007/vid3-n22.shtml
Herhangi bir partinin ya da siyasi eğilimin temel sınıf karakterini sergileyen ayırt edici özelliklerinden biri, "kendi" hükümetinin askeri müdahaleleri karşısında aldığı tutumdur. Bu, özellikle, bu tür müdahalelerin "insani" gerekçelerle başlatıldığı durumlarda böyledir.
SEP, Avustralya ordusunun ve polisinin Doğu Timor ve Güney Pasifik’teki küçük ülkelerde giriştiği harekâtlara tutarlı bir biçimde karşı çıkmış olan tek partidir.
Bizler bu müdahalelerin, bu ülkelerin halkının yararı düşünülerek yapılmadığını, gerek Avustralya emperyalizminin acil çıkarlarını gerekse de baş müttefiki Amerika Birleşik Devletleri ile işbirliği içinde, daha geniş stratejik amaçlarını korumayı hedeflediğini açıkladık.
Avustralya ordusu ve/veya polis güçleri şu anda Doğu Timor, Papua Yeni Gine, Solomonlar ve Fiji'de faaliyetlerini, ülke içinde genel olarak herhangi bir karşı çıkışın dile getirilmediği koşullarda sürdürüyorlar. Bu durum nasıl ortaya çıktı?
Elbette basın ve kitle iletişim araçları Avustralya silahlı kuvvetlerinin "insan severliği"nin reklamını yapmak konusunda üzerlerine düşeni yaptılar. Ancak bu çabalarında yalnız değildiler. Çeşitli radikal eğilimler, özellikle Sosyalist İttifak bunlara önemli bir destek sağladı.
"İnsani amaçlarla" müdahale, Avustralya militarizmi için yeni bir kılıf olarak ilk kez 1999'da, Doğu Timor'a yapılan müdahalede kullanıldı. O tarihte, Sosyalist İttifak’ın başında yer aldığı çeşitli radikal protesto grupları başbakan Howard’dan, Endonezya ordusunun Timor halkına saldırmasını önlemek üzere Avustralya askerlerini konuşlandırmasını talep eden bir kampanya başlattılar. Sosyalist İttifak'ın ana bileşeni olan Demokratik Sosyalist Parti'ye göre Avustralya ordusunun müdahalesi "muazzam bir zafer" olacaktı.
Radikal protesto grupları tarafından yürütülen "ordu içeri" kampanyası, Australian Financial Review 'un "bölgeye askeri müdahalede bulunulmasının tartışılması üzerindeki ülke içindeki tabu" olarak adlandırdığı şeyin ortadan kaldırılmasında belirleyici bir rol oynadı. Dergi "Bu silah kullanma çağrısı on yıllardır ilk kez Avustralya'nın kendi toprakları dışında askeri müdahalede bulunabilmesi önerisine yaygın bir meşruluk kazandırmıştır," diye yazdı.
Daha sonraki olayların -2006'daki yeni askeri müdahaleler dahil olmak üzere- Howard hükümetinin Doğu Timor'da giriştiği harekâtların "insani amaçlarla" hiçbir ilişkisinin olmadığını, bölgedeki petrol ve doğal gaz kaynaklarını ele geçirme amacı doğrultusunda yapıldıklarını açıkça ortaya koydu.
Ama Sosyalist İttifak 1999 müdahalesine verdiği desteğini sürdürüyor ve 2006 yılında yapılan konuşlandırmaya karşı çıkmayı reddediyor. Bu, Sosyalist İttifak’ın politikalarının hatalı bir tahlilden kaynaklanmadığını, son tahlilde Avustralya emperyalizminin ikincil bir ajanı olarak işlev gördüğü gerçeğini yansıtıyor.