David North, Toplumsal Eşitlik için Uluslararası Gençlik ve Öğrenciler’in (IYSSE) düzenlediği sonbahar konferans dizisini pazartesi akşamı Ann Arbor’daki Michigan Üniversitesi’nde tamamladı. Bu toplantı dizinin en kalabalık ve siyasi açıdan en dolu dolu toplantısı oldu. Yaklaşık 100 kişi, Dünya Sosyalist Web Sitesi (WSWS) Uluslararası Yayın Kurulu Başkanı ve Sosyalist Eşitlik Partisi (ABD) Ulusal Başkanı North’un 3 Kasım ara seçimlerine ilişkin değerlendirmesini dinledi.

Dört hafta içinde Wayne State ve Michigan State, George Mason, UC Berkeley ve Michigan üniversitelerinde düzenlenen beş toplantı yüzlerce öğrenci ve işçiyi bir araya getirdi. Dizinin önceki bütün toplantılarında olduğu gibi Ann Arbor’da da katılımcılar çok sayıda yayın satın aldılar. Her toplantıya öğrencilerin yanı sıra işçiler de katıldı. Bazıları siyasi eğitimlerine başlasınlar diye ergenlik çağındaki çocuklarını da getirdi.

North konuşmasına ABD ara seçimlerinin sonuçlarını gözden geçirerek başladı. Şimdiki görevin “yalnızca ne olduğunu değil, neden olduğunu da anlamaya çalışmak” olduğunu söyledi. North’a göre seçim, “geniş halk kitlelerinin siyasi bakış açısında muazzam bir değişime ve bir alternatif arandığına” tanıklık ediyor.

Demokratlar 45 sandalyelik artışla Temsilciler Meclisi’nde 260 sandalyeye ulaştı ve Cumhuriyetçilerden yedi Senato sandalyesi aldı. Ne var ki North’un vurguladığı gibi her iki parti de “egemen sınıfın partileridir. Kapitalist partilerdir.”

North, ara dönem seçimi olmasına karşın bu seçimin “belli bir tarihsel önem taşıdığını” söyledi. 2026 ara seçimlerini tarihsel bağlamına yerleştirmek için modern Amerikan tarihinin kritik düğüm noktalarını, yani 1896, 1912, 1932 ve 1980 seçimlerini inceledi. Her birinin Amerikan toplumu “ve her şeyden önce onun sınıf ilişkileri” hakkında ne gösterdiğini ortaya koydu.

William McKinley’nin popülist Demokrat William Jennings Bryan’ı yendiği 1896 seçimi, “ABD’nin büyük bir emperyalist güç olarak sahneye çıkmasının yakın olduğunu haber veriyordu.” McKinley iki yıl içinde İspanya’ya savaş açtı ve Küba’yı, Porto Riko’yu ve Filipinler’i ele geçirdi. North’un sözleriyle, “Lincoln’ın ölümünden 30 yılı biraz aşkın bir süre sonra” Amerika “büyük bir emperyalist dünya gücüne” dönüşümünü tamamlamıştı.

North’a göre 1912 seçimi “Demokrat Wilson kazandığı için değil, bir Amerikan ulusal seçiminde ilk kez kayda değer biçimde, büyük Eugene Debs işçi sınıfının çıkarlarını bağımsız olarak dile getirdiği için” önemliydi.

North, Debs’in 1904’te yaptığı açıklamadan bir bölüm okudu: “Kapitalist sınıfı, hepsi üretim araçlarının özel mülkiyetinden yana olan Cumhuriyetçi, Demokrat, Popülist ve İçki Yasağı partileri temsil etmektedir.” Debs’in “ücretli köleliğe dokunmadan kapitalist sistemi reforme etmeyi” önerenlere değindiği yerde North, “Bu, onun zamanının DSA’sıdır,” yorumunu yaptı ve şöyle ekledi: “Amerika’nın Demokratik Sosyalistleri (DSA) kutlama amacıyla Debs’i övebiliyor ama bu öncü Amerikalı sosyalisti harekete geçiren siyasi anlayışların hiçbirini temsil etmiyor.”

Debs, Sosyalist Parti’nin 1912 seçim kampanyasını açarken şunu sormuştu: “Akıllı, kendine saygısı olan bir ücretli işçi bu yozlaşmış kapitalist partilerden herhangi birini nasıl destekleyebilir? Bir emekçinin üzerindeki kapitalist parti amblemi, onun cehaletinin, kulluğunun ve utancının nişanıdır.” Ne var ki North’a göre “büyük kapitalist ülkelerin hepsi içinde ABD, işçi sınıfının kapitalist siyasetten kopmayı hiçbir zaman başaramadığı tek ülkedir.”

Lenin, 1912 ABD seçimlerinin ardından bu seçimlerin “dünya çapındaki önemi”nin “sosyalizme karşı bir mücadele aracı olarak burjuva reformizminin olağanüstü açık ve çarpıcı biçimde gün yüzüne çıkmasında” yattığını yazmıştı. O sırada Lenin, beş yıl sonra Rus Devrimi’nde işçi sınıfını iktidara taşıyacak olan Bolşeviklerin önderiydi. North, 1912’ye gelindiğinde her iki partinin de (Cumhuriyetçiler ve Demokratlar) “işçi sınıfının bağımsız bir siyasi hareketinin ortaya çıkmasını bastırmaya ve önlemeye” odaklandığını söyledi.

Franklin Roosevelt 1932’de Büyük Buhran’ın, yani “Amerikan kapitalizminin yaşadığı ilk büyük sarsıntının ortasında” seçildi. Bu durum egemen sınıfın “sınıf stratejisinde belli bir değişikliğe gitmesini” gerektirdi. North, New Deal’ın (Yeni Düzen) “sosyalist reformlardan değil, sınırlı reformlardan oluşan bir program” olduğunu açıkladı. Programın “asıl amacı”, Toledo Auto-Lite grevinde, Minneapolis ve San Francisco genel grevlerinde ve Sanayi Örgütleri Kongresi’ni (CIO) kuran oturma grevlerinde kendini gösteren “güçlü radikalleşmeyi denetim altına almak ve sınırlamaktı.” North, “Amerika o yıllarda toplumsal devrime hiç olmadığı kadar yaklaşmıştı,” dedi. Roosevelt’in siyasi becerileri “Stalinist Komünist Parti’nin ve yeni ortaya çıkan CIO bürokrasisinin iş birliğiyle birleşince” hareket reformist kanallara saptırıldı.

Ronald Reagan’ın 1980’de seçilmesi, “burjuva reform döneminin bütünü için çalan son ölüm çanı” oldu. Bu seçim, “başkanın Demokrat ya da Cumhuriyetçi olmasından bağımsız olarak son 46 yıldır süren bir siyasi gericilik dalgasını harekete geçirdi.” North’a göre her iki parti de “baştan aşağı Reagancıydı. Son 60 yılda ABD’de tek bir önemli toplumsal reform hayata geçirilmedi.”

Bunun sonucu, “tarihsel olarak eşi görülmemiş ölçekte” bir toplumsal eşitsizlik artışı oldu. North’un belirttiğine göre 2000’den bu yana şirketlerin vergi sonrası kârları 6,5 kat, çalışanlara yapılan ödemeler ise 2,8 kat arttı. 2020’den bu yana hanelerin en zengin yüzde 0,1’inin serveti günde 42.923 dolar artarken en alttaki yarının serveti günde 14,47 dolar arttı. En zengin yüzde 1 bugün en alttaki yüzde 90’dan daha fazla servete sahip.

North, seçime verilen tepkileri bu tarihsel ve toplumsal bakış açısından ele aldı. İşe, Demokrat Parti’nin ve Wall Street’in sesi olan “burjuva medyası, özellikle de onun simgesi New York Times” ile başladı. New York Times’ın 7 Kasım tarihli başyazısı okurlardan “yapay zekâ devleri de dahil olmak üzere en çok zenginleşenlerin, geri kalan herkes için bereketli bir gelecek kurulmasına yardım ettiği bir ekonomi” hayal etmelerini istiyordu. North, “Başka bir deyişle, aslan kuzuyla yan yana yatacak,” dedi ve Lev Troçki’nin şu sorusunu hatırlattı: “Bunun yağmur duasına çıkmaktan ne farkı var?”

Ardından Demokratların Trump’la çalışmaya hazır olduklarını açıkladıkları bir video gösterildi. Videodakiler arasında DSA üyesi Zohran Mamdani, Bernie Sanders ve DSA destekli yeni seçilmiş Senatör Abdul El-Sayed de vardı. Videonun ardından North şu soruyu sordu: “Senato’da ezici bir çoğunlukları var. Temsilciler Meclisi’nde ezici bir çoğunlukları var. Neden onlarla çalışmak istiyorlar ki?”

North öğrencilere, herhangi bir siyasi hareketi anlamak için “her zaman ‘Nereden geliyorsun? Tarihin ne?’ diye sormak gerektiğini” söyledi. DSA’nın, Amerikan Troçkizminin kurucularından Max Shachtman aracılığıyla “kökenini Troçkist hareketten aldığını” açıkladı.

Sosyalist İşçi Partisi’ndeki (SWP) 1939–40 hizip mücadelesinde Shachtman ve New York Üniversitesi’nden Pofesör James Burnham Sovyetler Birliği’nin savunulmasını reddetti. James P. Cannon ise Troçki’nin desteğiyle Sovyetler Birliği’ni “yozlaşmış da olsa” bir işçi devleti olarak savundu. Burnham kısa süre sonra sosyalizmden koptu ve Amerikan yeni-muhafazakârlığının (neocon) önde gelen isimlerinden biri oldu.

Shachtman, AFL-CIO bürokrasisinin danışmanı oldu. Sonradan DSA’ya dönüşecek örgütün kurucularından Michael Harrington’ın da akıl hocasıydı. O dönemde “Dışişleri Bakanlığı Sosyalistleri” diye anılan Shachtman ve izleyicileri, Domuzlar Körfezi çıkarmasını ve Vietnam Savaşı’nı desteklediler. North, “Bizim hareketimiz Cannon’dan, yani sosyalist enternasyonalizme bağlı kalan, Stalinizme soldan karşı çıkan ve Bolşevizmin ilkelerini savunan öğretiye bağlı Troçkistlerden gelmektedir,” dedi.

North daha sonra “Demokrat Parti’nin sözde solunun temsilcileri olan DSA” üzerinde durdu. DSA, en zengin yüzde 10’un içinde servetten daha büyük pay isteyen üst orta sınıfın ayrıcalıklı katmanlarının sözcülüğünü yapmaktadır. DSA çizgisindeki Jacobin dergisinde Jared Abbott, “bir sonraki Kongre’de 21 Demokratın siyasete girmeden önceki çalışma hayatlarının en az yarısını işçi sınıfı işlerinde geçirmiş olmasını” büyük bir kazanım olarak sundu.

North buna şu yanıtı verdi: “Bir siyasi partinin niteliği, liderlerinin geldiği toplumsal kesimle ya da yaptıkları işlerle belirlenmez. Programıyla belirlenir.” North’a göre üretim araçlarının özel mülkiyetini ayakta tutan “silahlı adamlardan oluşan” organı da [devleti] “reformist, yarı sosyalist bir içerikle doldurmaya çalışarak” değiştirmek mümkün değildir. Bu arada askerî-istihbarat aygıtından gelen 13 yeni “CIA Demokratı” Temsilciler Meclisi’nde sandalye kazandı. Bu hizbin görevdeki 10 üyesinin tamamı da yeniden seçildi ve hizbin sayısı iki katından fazlasına çıktı. North, bu kesimin etkisinin “DSA’nınkinden çok daha büyük” olduğunu söyledi.

North kapanışta şunları söyledi: “ABD’de ve uluslararası düzeyde işçi sınıfı toplumsal ve siyasi bir radikalleşme sürecinden geçiyor. … Şu öngörüde bulunacağım: Önümüzdeki bir, bir buçuk yıl içinde muazzam bir sınıf mücadelesi patlaması göreceksiniz.” DSA ise sosyalizmi “mevcut sistemin krizinden kaçınılmaz ve zorunlu olarak doğan bir şey olarak değil, yaptığınız bir tür ahlaki tercih olarak” sunuyor.

North katılımcılara şu çağrıyı yaptı: “Kendinizi Marksizmin, Troçkist hareketin, sosyalizm için verilen uzun mücadelenin incelenmesine verin. 20. yüzyılda yaşanan trajedilerden ve yenilgilerden kaçınmak için geçmişin derslerini öğrenin. Bunlar bir daha yaşanamaz, çünkü bu kez bir sonraki sefer yok.”

Dinleyicilerden ilk soru, kendini “Hristiyan muhafazakâr” olarak tanımlayan sağcı bir aktivistten geldi. Aktivist, “komünizme” mal ettiği milyonlarca ölümü öne sürerek şunu sordu: “Komünizmin Küba’ya, başka ülkelere neler yaptığına bakabilecekken neden komünist olalım?”

North, bunların komünizmin değil Stalinizmin suçları olduğunu söyleyerek şöyle açıkladı: “Stalinizm sosyalizm değildir. Stalinizm, milliyetçi bir bürokrasinin Rus Devrimi’ne karşı tepkisiydi. Yirminci yüzyılın suçlarını tartışmak istiyorsanız, bence Nazi Almanya’sında olanlarla, kapitalizmin yol açtığı bir savaşın, iki dünya savaşının sonucunda milyonlarca insanın imha edilmesiyle ilgilenmelisiniz.”

North, 1950–1953 yılları arasında Amerikan bombalarıyla öldürülen Korelilere ve Yugoslavya ile Irak’taki savaşlara dikkat çekti. “Kapitalizm sayısız suç işlemiştir,” dedi. 65 yıldır “ABD hükümeti Küba halkını açlıkla boyun eğdirmeye çalışıyor.” North, “O yüzden lütfen buraya gelip bize kapitalizmin bir biçimde insan haklarını savunduğunu söylemeyin,” dedi. “Kapitalizm dünyadaki bütün baskıların kaynağı ve nedenidir.” Salon şiddetli alkışlarla inledi ve pek çok kişi ayağa kalkarak alkışladı. Dashti ve iki sağcı arkadaşı salonu hızla terk etti.

Ardından George Shirley söz aldı. Shirley 1961’de Metropolitan Opera’da başrol söyleyen ilk Afrikalı Amerikalı tenor olmuştu. Bugün kendisi Michigan Üniversitesi’nde emeritus profesördür. Amerikan tarihindeki yerli topraklarının gaspını ve köleliği hatırlatan Shirley, devrimin ABD’de nasıl bir biçim alacağını sordu. North’un “şiddet öngörüp öngörmediğini” ve “DNA’sı kapitalizm olan bu ülkede devrime nasıl yaklaşacağını” da öğrenmek istedi.

North, egemen sınıfın direnişinin “vahşi ve şiddetli olacağını” söyledi. Bununla birlikte, “korkunç boyutlara varan şiddeti hafifletmenin, bastırmanın ve önlemenin en iyi yolunun, işçi sınıfının bilinçli ve iyi örgütlenmiş olması,” olacağını belirtti.

Bir öğrenci, Demokratların zaferinin işçileri “yatıştırmasından” kaygı duyduğunu dile getirdi. North, El-Sayed’e değişim beklentisiyle oy verenlerin “bunun doğru olmadığını göreceklerini” söyledi. Öğrencilere şu çağrıyı yaptı: “İşçi sınıfına karşı önyargılarınızı yenin. Harekete geçin. IYSSE’ye katılın. Fabrikalara gidin.” Son yanıtında ise şöyle dedi: “Sosyalist olmak, emekçilere gerçeği söylemek demektir.”

Bu konferans dizisine gösterilen güçlü ilgi, genç ve işçi kitleleri arasında uluslararası ölçekte yaşanan sola kayışın bir parçasıdır. WSWS’nin açıkladığı gibi ara seçim sonuçları Fransa, İtalya, Yunanistan, Belçika, İspanya ve Almanya’daki kitlesel gösterilerle bağlantılıdır. İspanya’da 11 Kasım, İtalya’da 20 Kasım için genel grev ilan edildi. ABD borcunun 40 trilyon doları aştığı ve tahvil piyasalarının çalkantıda olduğu bir ortamda egemen sınıf, İran’a karşı savaşın, NATO’nun Rusya’ya karşı savaşının ve Çin’le savaş hazırlıklarının faturasını işçilere ödetmeye hazırlanıyor. Bunların hepsi metastaz yapan bir dünya savaşının cepheleridir.

Demokratların Trump’la “iki partili ortak zemin” vaadi, işçileri ve gençleri Demokratlarla ve onların DSA’lı yardımcılarıyla açık bir çatışmaya sürükleyecektir. IYSSE büyüyor, öğrencileri sosyalist enternasyonalizme kazanıyor ve onları işçi sınıfına yöneltiyor.

Sosyalizm için mücadele etmek isteyen bütün öğrencileri ve gençleri IYSSE’ye katılmaya ve okullarında bir IYSSE şubesi kurmaya çağırıyoruz.