İspanya’da milyonlarca işçi, 11 Kasım Çarşamba günü, fırlayan konut maliyetlerine, düşen yaşam standartlarına ve toplumsal krize karşı ülke çapında 24 saat greve çıkıyor. Grev çağrısını ilk olarak kitlesel konut protestolarına katılanlar yaptı. Ardından İspanya’nın iki büyük sendika konfederasyonu, İşçi Komisyonları (CCOO) ve Genel İşçi Birliği (UGT) de çağrıya destek verdi.

Grev, Avrupa’yı tarihî bir işçi mücadeleleri ve kitlesel gençlik protestoları dalgasının sardığı bir dönemde gerçekleşiyor. Fransa’da haftalardır süren kitlesel gençlik protestolarının ardından geçen hafta yapılan ülke çapındaki grevde 193 kentte 1,6 milyon kişi gösteri yaptı. 17 Kasım için de yeni bir grev çağrısı yapıldı. Almanya’da 120 binden fazla genç, eğitimdeki kesintilere ve zorunlu askerliğin geri getirilmesine karşı 30 kentte yürüdü. İtalya, Belçika, Yunanistan, Portekiz ve Sırbistan’da kitlesel gençlik protestoları ve grevler patlak verdi. İtalya’da 20 Kasım’da, Yunanistan’da ise 25 Kasım’da ülke çapında grev çağrısı var.

İspanya’da kitlesel bir grev dalgası yaşanıyor. Murcia’da yaklaşık 35 bin metal işçisi, Sosyalist Parti (PSOE)-Sumar hükümetinin polis baskısına rağmen süresiz grevde. Madrid ve Castilla y León’da 100 bine yakın devlet okulu öğretmeni grevde. Demiryolu işçileri, 69 kişinin hayatını kaybettiği 28 Ekim’deki Urda tren faciasının ardından ülke çapında iş bıraktı. Birçok bölgede doktorlar, kamu sağlık sisteminde kötüleşen koşullar nedeniyle grevde. Yaklaşık 126 bin et işleme işçisi de bu hafta boyunca grevde.

Avrupa’nın dört bir yanındaki işçilerin karşısındaki belirleyici soru, bu hareketin devrimci bir perspektif temelinde bağımsız olarak örgütlenmesi ve uluslararası düzeyde birleştirilmesidir. İşçiler ve gençler, mücadeleyi sendika bürokrasilerinden bağımsız olarak örgütlemek için taban komiteleri kurmalı, kapitalist partilere karşı çıkmalı, Avrupa’nın dört bir yanındaki sınıf kardeşleriyle birleşmeli ve Avrupa çapında bir genel greve hazırlanmalıdır. Böyle bir grev, Avrupa’yı kimin yöneteceği sorusunu doğrudan gündeme getirecektir: kapitalist oligarşi mi, işçi sınıfı mı?

11 Kasım grevinin kökeninde PSOE-Sumar hükümetinin konut politikalarına karşı kitlesel protestolar yer alıyor. Bu protestoları özellikle 87 yaşındaki Maricarmen Abascal’ın 23 Eylül’de evinden vahşice çıkarılması ve bunun ölümüne yol açması tetikledi. PSOE’nin 2019’da Podemos ile ilk koalisyon hükümetini kurmasından bu yana kiralar yaklaşık yüzde 45, konut fiyatları ise yüzde 86 arttı. Ekim ayının başında milyonlarca kişi gösteri yaparak ülke genelinde kent meydanlarını işgal etti, genel grev çağrıları ise kitlesel olarak yayıldı.

Başbakan Pedro Sánchez buna kendi PSOE-Sumar hükümetini feshedip 29 Kasım için erken seçim ilan ederek yanıt verdi. Sánchez işçilerin şakağına silah dayıyor, onları zehirli bir tercihle karşı karşıya bırakıyordu. Ya mevcut iktidar partilerini destekleyeceklerdi ya da sağcı Halk Partisi (PP) ile faşist Vox partisi arasındaki ittifakın iktidara gelmesine razı olacaklardı. Bunun üzerine Sumar’a bağlı Stalinist CCOO bürokrasisi ve PSOE’ye bağlı sosyal demokrat UGT bürokrasisi, ülke çapında grev çağrısı yapmayı daha önce yaptığı gibi reddetmekten vazgeçti.

İktidar partileri ve sendika bürokrasileri, 11 Kasım grevinin hükümeti desteklemeyi amaçladığını yüksek sesle ilan ediyor. Sánchez geçen cuma şöyle dedi: “Bu grev kimseye karşı değil; bir dava için yapılan, adını bir kadından, evinden çıkarıldıktan sonra ölen seksenlik bir kadından alan bir grev…”

UGT Genel Sekreteri Pepe Álvarez de benzer şekilde şunları söyledi: “Asgari ücreti artıran bir hükümete karşı mı greve çıkacağız? Ne halt sanıyorlar? Bizi aptal mı sanıyorlar?” Sumar’ın önderlik ettiği ama bazı bölgelerde Podemos’u da kapsayan Geniş Cephe’nin yöneticilerinden Emilio Delgado ise “Bu hükümete karşı bir grev değil, iktidara karşı bir grev,” dedi.

Bu hileli bir propagandadır. İspanya’daki konut protestocularını harekete geçiren neden, Sánchez’in politikalarına karşı çıkmalarıydı. Maricarmen’in ölümüne yol açan tahliyeyi gerçekleştiren de Sánchez’in polisiydi. Avrupa’nın dört bir yanında milyonlarca işçi, İspanya’da PSOE-Podemos (2019-2023) ve PSOE-Sumar (2023-2026) hükümetlerinin uyguladığı politikalara karşı oldukları için yönetenlere karşı greve çıkıyor.

Bu hükümetler askeri bütçeyi ikiye katladı; Gazze soykırımı sırasında İsrail’in, NATO’nun Rusya’ya karşı savaşında ise Ukrayna’daki Azak Taburu gibi aşırı sağcı güçlerin silahlandırılmasına katkıda bulundu. Önce Melilla’da, ardından Sebte’de (Ceuta) göçmenlere yönelik polis katliamlarına imza attılar. İşçiler giderek artan bir yoksullukla boğuşurken AB kurtarma fonlarından on milyarlarca avroyu İspanyol şirketlerine aktardılar. Bu, burjuvazinin Vox’u olağanlaştırmasının yolunu açtı. Vox da bu politikalara karşı toplumsal öfkeyi demagojik biçimde istismar etti.

İşçiler, PP’ye ve Vox’a karşı uzlaşmaz muhalefetlerini sürdürürken, hareketi Sánchez hükümetini yeniden seçtirmek gibi iflas etmiş, ulusal bir perspektifin arkasına yedekleme girişimlerine de karşı çıkmalıdır. Mücadeleyi CCOO ve UGT bürokrasileri gibi hükümet yanlısı güçlere bırakamazlar. Avrupa’daki diğer ülkeler gibi kapitalist oligarşiye GSYİH’sinin yüzde 100’ü düzeyinde borçlu olan İspanyol devletinin geri adım atıp emekçilere toplumsal tavizler verecek mali alanı yoktur.

İspanya’da ve uluslararası düzeyde emekçilerin karşı karşıya olduğu yakıcı sorunlar, kapitalist devlet aygıtının tepesindeki manevralarla değil, ancak sınıf mücadelesinin mümkün olan en geniş seferberliğiyle çözülebilir.

11 Kasım grevi bir başlangıç noktasıdır. Haftalardır ayrı ayrı mücadele eden işçi kesimlerini tek bir günde bir araya getiriyor. Avrupa genelinde sendika bürokrasileri İspanya, Fransa, İtalya ve Yunanistan’daki ulusal grevleri birbirinden en az bir hafta arayla planladı ve her birini diğerlerinden ayrı tuttu.

Bu bölünmeye karşı Dünya Sosyalist Web Sitesi ve Taban Komitelerinin Uluslararası İşçi İttifakı (TK-Uİİ), savaşa ve kapitalist oligarşiye karşı Avrupa çapında koordineli bir mücadele programı ileri sürüyor. Dördüncü Enternasyonal’in Uluslararası Komitesi’nin (DEUK) girişimiyle 2021’de kurulan TK-Uİİ, farklı işyerlerindeki, sektörlerdeki ve ülkelerdeki komitelerin bilgi paylaşabileceği, eylemlerini koordine edebileceği ve sendikal aygıtların her mücadeleye dayattığı yalıtılmışlığı kırabileceği çerçeveyi sağlıyor.

İspanya’da bu, CCOO ve UGT aygıtlarından bağımsız olarak örgütlenmek anlamına geliyor. Bu aygıtlar 11 Kasım grevini ancak Sánchez parlamentoyu feshettikten sonra ilan etti. Amaçları da grevin dile getirdiği öfkeyi Sánchez’in yeniden seçilmesine kanalize etmekten ibaret.

İşçi sınıfının, Sovyetler Birliği’nin 1991’de Stalinistler tarafından dağıtılmasından bu yana Avrupa toplumunun izlediği bütün gidişatı tersine çevirme mücadelesine girmesi hem Stalinizme hem kapitalizme karşı Troçkist muhalefetin hayati önemini öne çıkarıyor. PSOE-Podemos ve PSOE-Sumar hükümetlerinin sicili ve onlara karşı patlak veren kitlesel muhalefet, bunu en keskin biçimde gösteriyor.

Troçkist hareketteki belirleyici mücadele 1953 bölünmesiydi. DEUK, bu bölünmede Stalinizmi ve burjuva milliyetçiliğini işçi sınıfının meşru önderliği olarak öne süren, Michel Pablo ve Ernest Mandel önderliğindeki hizbe karşı kuruldu. Aradan 70 yılı aşkın süre geçmişken bu bölünmenin önemi doğrudan İspanya’da kendini gösteriyor. Burada Pablocu ve Stalinist güçler, kapitalizm yanlısı Podemos partisinin kuruluşunda birleşti, Sumar da bu partinin içinden çıktı.

DEUK, Ekim 1917 devrimiyle açılan sosyalist devrim çağının sona ermediğinde ısrar ediyor. Kapitalist hükümetlerin ve sendika bürokrasilerinin basınç yoluyla işçilerin taleplerini kabul etmeye zorlanabileceğini öne sürenlere karşı, iktidarı işçilere devretmek ve sosyalizmi kurmak için işçi sınıfı içinde siyasi bir hareket inşa etme mücadelesi veriyor.

DEUK’un Avrupa şubeleri 11 Kasım grevinde ve Avrupa’ya yayılan mücadelelerde şu programı ileri sürüyor: bağımsız taban komitelerinin inşa edilmesi, savaşa ve kapitalist oligarşiye karşı Avrupa çapında bir genel grevin hazırlanması ve Avrupa Birliği’nin yerine Avrupa Birleşik Sosyalist Devletleri’nin kurulması. Bu mücadeleye önderlik etmek üzere İspanya’da ve kıtanın her yerinde DEUK şubelerini inşa etme mücadelesi veriyoruz.