نسخه انگلیسی این مقاله در تاریخ ۲۰ ماه مه ۲۰۲۶ منتشر شده است
در ۲۰ ماه مه – که مصادف با ۱۲۴ سال پس از پایان اشغال نظامی جزیره توسط ایالات متحده و اعلام رسمی جمهوری کوبا در سال ۱۹۰۲ است – دولت ترامپ آشکارترین تهدید خود را علیه این جزیره مطرح کرد.
وزارت دادگستری ایالات متحده کیفرخواستی را علیه رائول کاسترو ۹۴ ساله، به اتهام قتل و توطئه در ارتباط با سرنگونی دو هواپیمای متعلق به گروه تبعیدی «برادران برای نجات» مستقر در میامی در سال ۱۹۹۶ صادر کرد.
کاسترو که نزدیک به یک دهه از مناصب دولتی بازنشسته شده بود، پیشتر به عنوان رئیسجمهور و رهبر حزب حاکم کوبا خدمت کرده بود. او یکی از فرماندهان ارتش چریکی به رهبری برادرش فیدل بود که در سال ۱۹۵۹ به قدرت رسید.
ساعاتی پیش از اعلام کیفرخواست، مارکو روبیو، وزیر امور خارجه، ویدئویی به زبان اسپانیایی پخش کرد که مستقیماً خطاب به مردم کوبا بود و خواستار تغییر رژیم شد و از سیاست استعمار مجددی که واشنگتن در سراسر آمریکای لاتین دنبال میکند، حمایت کرد.
علنی کردن کیفرخواست در میامی در روز چهارشنبه، که شباهتی به یک روند قانونی نداشت، بیشتر شبیه به یک گردهمایی انتخاباتی با حضور عناصر ضدانقلاب واشنگتن بود که برای تشویق دونالد ترامپ و تحسین چشمانداز مداخله نظامی مستقیم ایالات متحده علیه کوبا جمع شده بودند.
در بحبوحه این جشن و سرور راستگرایان، یک سوال به طرز محسوسی نادیده گرفته شد: چه کسی مسئول ۶۶ سال خشونت، کشتار و ترور بی بند و بار آمریکا علیه کوبا خواهد بود؟
کیفرخواست علیه رائول کاسترو یک اقدام نفرتانگیز تبلیغاتی سیاسی برای توجیه تجاوز نظامی برنامهریزیشده علیه ملتی فقیر با جمعیتی کمتر از ۱۰ میلیون نفر است.
حادثه ایی که در کیفرخواست به آن اشاره شده به سی سال پیش بر می گردد و در مورد سرنگونی دو هواپیمای «برادران برای نجات» در ۲۴ فوریه ۱۹۹۶ بر فراز تنگه فلوریدا است که از زمان بیل کلینتون به بعد به طور سیستماتیک توسط همه دولتهای آمریکا تحریف شده است. دولت کلینتون، حزب جمهوریخواه و رسانههای وابسته به شرکتها، همگی با استناد به قوانین بینالمللی که استفاده از نیروی نظامی علیه هواپیماهای غیرنظامی را ممنوع میکند، آن را به عنوان «قتل بیرحمانه» محکوم کردند. سازمان سیا اصرار داشت که خوزه باسولتو، خلبان هواپیمایی که توانست فرار کند و دیگران، مأموران اطلاعاتی مزدبگیر آمریکا نبودند.
هیچکدام از اینها درست نبود. سفارت کوبا در ایالات متحده در پاسخ به کیفرخواست، یادآوری کرد که کوبا رسماً بیش از ۲۵ مورد نقض حریم هوایی توسط «برادران برای نجات» بین سالهای ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶ را محکوم کرده است – اعتراضاتی که واشنگتن آن را بهطور سیستماتیک نادیده گرفت.
«برادران برای نجات» که به هیچ وجه یک سازمان بشردوستانه نبود، از هواپیماهای خود برای انجام پروازهای شناسایی خصمانه به طور مکرر بر فراز خاک کوبا استفاده میکرد، گاهی با پرواز در آسمان هاوانا، اعلامیههایی مبنی بر دعوت از کوباییها برای قیام علیه دولت پخش مینمود. باسولتو، که خود از کهنه سربازان حمله خلیج خوکها بود که توسط سازمان سیا سازماندهی شده بود، به آموزشی که در تکنیکهای ترور در مدرسه ارتش آمریکا در پاناما دیده بود، می بالید. او در گلولهباران هتلی در هاوانا از یک قایق شرکت داشت و بعدها حمایت هدایت شده سازمان سیا را برای جنبش تروریستی کُنترا در نیکاراگوئه فراهم آورد.
فعالیتهای گروه او تحریکی بود حسابشده که برای ترغیب به راه اندازی حمله نظامی آمریکا به کوبا طراحی شده بود. سرنگون کردن این هواپیما، یک اقدام دفاع از خود در برابر فعالیت های تهاجمی پایداری بود که از طرف آمریکا پشتیبانی می شد.
دولت کلینتون دست به اقدام نظامی تلافیجویانه نزد، اما مخالفت خود را با لایحه هلمز- برتون تغییر داد که طبق آن، تحریمهای تنبیهی جدیدی علیه شرکتهای خارجی که در کوبا تجارت میکردند اعمال می شد و هرگونه لغو تحریم ایالات متحده را ممنوع می ساخت.
کیفرخواست به عنوان بهانهای برای جنگ
اکنون، بعد از ۳۰ سال، دولت ترامپ با بدبینی بیحد و حصر، به این حادثه ساختگی متوسل شده تا کاسترو را متهم کند. این کیفرخواست دقیقاً از الگویی پیروی میکند که علیه نیکولاس مادورو، رئیس جمهور ونزوئلا، استفاده شد. مادورو پیش از آن که در حمله نظامی ۳ ژانویه آمریکا به کاراکاس، از آنجا ربوده شود، به اتهامات جعلی تروریسم مواد مخدر متهم شده بود.
این کیفرخواست توسط یک گروه کاری تهیه شده است که در ماه مارس توسط جیسون ردینگ کوئینونز، دادستان ایالات متحده، در ناحیه جنوبی فلوریدا برای پیگیری پرونده هایی به طور گسترده علیه مقامات کوبایی تشکیل شده بود. ردینگ، فرزند پناهندگان کوبایی، اولین دادستانی بود که پس از مدت زمانی طولانی خدمتش در ارتش و نیروی هوایی ایالات متحده، در دوره دوم ریاست جمهوری ترامپ، به این سِمَت منصوب شد.
او نه تنها ماه گذشته به درجه سرهنگی نیروی ذخیره ارتقا یافت، بلکه در حال حاضر به عنوان «مشاور حقوقی ارشد نیروی ذخیره» برای فرماندهی مرکزی ایالات متحده بر جنایات جنگی که توسط ایالات متحده و اسرائیل در سراسر خاورمیانه در حال وقوع است، از جمله در جنگ علیه ایران، خدمت میکند.
این کیفرخواست را باید در کنار پروندهسازی گستردهتر دولت ترامپ برای جنگ که ماههاست ادامه دارد، در نظر گرفت. اخیراً گزارشی از اکسیوس، بر اساس گفتههای مقامات ناشناس کاخ سفید با استناد به اطلاعات رده بندیشده، ادعا کرد که کوبا بیش از ۳۰۰ پهپاد از روسیه و ایران دریافت کرده و در حال «بحث و بررسی طرحهایی» برای حمله به پایگاه نظامی ایالات متحده در خلیج گوانتانامو، کشتیهای نیروی دریایی ایالات متحده و کی وست، فلوریدا بوده است.
سفارت کوبا پوچی درونی گزارش را آشکار کرد: «آکسیوس یک «تهدید پهپادی» جعلی میسازد، اما در پاراگرافهای بعدی اعتراف میکند: «مقامات آمریکایی باور ندارند که کوبا به طور فعال حمله ایی را برنامه ریزی می کند.» دولت کوبا افزود که «این کشور کوباست که تحت حمله قرار گرفته»، که اشاره ایی است به تحریم انرژی ایالات متحده که در ژانویه اعمال شد و تهدید اعمال تعرفههای تنبیهی علیه هر کشوری که نفت به کوبا بفروشد؛ تحریمی که شبکه برق این جزیره را در وضعیت فروپاشی قرار داده است.
تاریخچه تروریسم و تجاوز آمریکا علیه کوبا
بیستم ماه مه، تاریخ مناسبی برای اعلام جرم علیه مسئولان یکی از پایدارترین و بیرحمانهترین فعالیتهای تروریستی در تاریخ مدرن است: تروریسم امپریالیسم آمریکا علیه کوبا.
این تاریخ مصادف با اعلام جمهوری کوبا در سال ۱۹۰۲ پس از پایان جنگ اسپانیا و آمریکا است، زمانی که ایالات متحده مستعمرات اسپانیا شامل کوبا، پورتوریکو، گوام و فیلیپین را به تصرف خود درآورد.
سپس تفنگداران دریایی ایالات متحده بین سالهای ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۳ این جزیره را اشغال کردند و اعتصابات را سرکوب و از منافع شرکتهای آمریکایی محافظت کردند.
پایان رسمی اشغال نظامی ایالات متحده با تحمیل اصلاحیه پلات همراه بود که به واشنگتن «حق» نامحدود مداخله نظامی در امور کوبا را در هر زمان که مصلحت بداند، اعطا میکرد. دولت فیدل کاسترو بیستم ماه مه را از تقویم رسمی حذف کرد، به معنی تشخیص این که «استقلال» سال ۱۹۰۲ یک پیرایش استعماری در پوشش جمهوری بود.
۶۶ سال ترور بیوقفه آمریکا علیه کوبا، مانند تلاش فزاینده فعلی برای تغییر رژیم، با هدف از بین بردن هرگونه مانعی برای احیای نوع رابطهای بود که تحت اصلاحیه پلات و دیکتاتوری فولخنسیو باتیستا قبل از ۱۹۵۹ حاکم بود. هدف، احیای روابط به سبک استعماری است که به بانکها و شرکتهای آمریکایی اجازه میداد زمین، آب و برق، راهآهن و صنعت شکر کوبا را کنترل کنند، در حالی که به مافیا آزادی عمل کامل برای اداره روسپیخانهها و کازینوهایی می داد که سیاستمداران و بازرگانان آمریکایی به آنجا در رفت و آمد بودند. باتیستا برای حفظ این نظم ۰۰۰,۲۰ نفر را کشت.
وقتی فیدل کاسترو در سال ۱۹۵۹ دیکتاتوری تحت الحمایه آمریکا فولخنسیو باتیستا را سرنگون کرد، واشنگتن فوراً واکنش نشان داد. اسناد منتشر شده سازمان سیا تأیید میکنند که عملیات مخفیانهی آمریکا علیه کوبا حتی قبل از همسویی کاسترو با اتحاد جماهیر شوروی آغاز شده بود – به این معنی که این حملات ربط زیادی به ایدئولوژی جنگ سرد نداشت و بیشتر برای دفاع از غارت جزیره توسط شرکتهای آمریکایی صورت گرفته بود.
تاریخچه متعاقب تروریسم ایالات متحده از جمله گستردهترین اسناد در تاریخ مدرن است که در مارس ۱۹۶۰ با بمبگذاری لا کوبر یک کشتی فرانسوی شروع می شود؛ این کشتی حامل سلاحهایی بود که کوبا پس از امتناع واشنگتن از فروش سلاح، مجبور به خرید آنها از اروپا شده بود. بمبها عمداً طوری زمانبندی شده بودند که پشت سر هم منفجر شوند، به طوری که امدادگرانی که در واکنش به انفجار اول حضور پیدا کرده بودند، توسط انفجار دوم گرفتار شوند. بیش از ۱۰۰ نفر کشته و صدها نفر دیگر زخمی شدند.
بزرگترین مداخله، حمله به خلیج خوکها در آوریل ۱۹۶۱ با نیرویی متشکل از تقریباً ۱۴۰۰ مزدور تبعیدی کوبایی بود که توسط سازمان سیا سازماندهی و تأمین مالی شده بود. کوبا در بزرگترین فضاحت نظامی آمریکا در منطقه، این حمله را شکست داد، اما پیش از آن ۱۷۶ نفر کشته و بیش از ۳۰۰ نفر زخمی شدند. پس از آن، ستاد مشترک ارتش در ماه مارس ۱۹۶۲ پیشنویس عملیات نورثوودز را تدوین کرد – پیشنهادی که از آن زمان تاکنون سندش از ردهبندی خارج شده است – برای انجام بمبگذاریهای تروریستی تحت عملیات پرچم دروغین در شهرهای ایالات متحده و ربودن هواپیماهای آمریکایی به منظور فراهم کردن بهانه برای حمله نظامی ایالات متحده به کوبا.
کمیته چرچ ۱۹۷۵، هشت تلاش سازمان سیا برای ترور فیدل کاسترو بین سالهای ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۵ را تثبیت کرده و استفاده از صدفهای دریایی منفجرشونده، سیگارهای سمی، خودکارهای سمی و همکاری با چهرههای مافیا را مستند کرد. سازمان ضداطلاعات کوبا در مجموع ۶۳۸ طرح ترور جداگانه را مستند کرده است.
در توطئه ایی به ویژه شوم، کوبا با شیوع تب خوکی آفریقایی در سال ۱۹۷۱ و همهگیری تب خونریزیدهنده دنگی در سال ۱۹۸۱ را که منجر به مرگ ۱۵۸ نفر از جمله ۱۰۱ کودک شد، معرفی عمدی این ویروس را به ایالات متحده نسبت میدهد.
آمار مستند گردآوریشده از سوابق دولت کوبا و شهادتهای دست اول – که توسط پژوهشگرانی از جمله کیت بولندر گردآوری شده و بهطور گسترده با حوادث انفرادی که با سوابق منتشره شده متقابلا مقایسه شده است – تعداد مقتولین تروریسم تحت هدایت یا مرتبط با آمریکا علیه کوبا از سال ۱۹۵۹ را بیش از ۳۰۰۰ کشته و نزدیک به ۲۱۰۰ نفر زخمی برآورد میکند.
هیچ یک از عاملان این جنایات توسط دولت ایالات متحده به لحاظ کیفری مسئول شناخته نشده اند. شبکههایی که آنها را آموزش و سازماندهی داده، تأمین مالی کرده و از پیگرد قانونی محفوظ نگاه داشته، توسط سازمان سیا و کل دولت ایالات متحده ساخته و حمایت شده اند.
کارنامه لوئیس پوسادا کاریلس، واضح ترین نمونه است. پوسادا که در کوبا متولد شده و توسط سازمان سیا در فورت بنینگ، جورجیا آموزش دیده بود، به سازماندهی حمله خلیج خوکها کمک کرد و متعاقباً به یکی از پرکارترین تروریستهای تاریخ نیمکره غربی تبدیل شد که برای دههها با اطلاع، حمایت و گاهی اوقات با هدایت فعال سازمان اطلاعاتی ایالات متحده فعالیت میکرد. او سازماندهنده اصلی بمبگذاری پرواز ۴۵۵ هواپیمایی کوبانا در سال ۱۹۷۶ بود، مرگبارترین اقدام تروریستی هوایی در قاره آمریکا قبل از ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ ، که منجر به کشته شدن تمام ۷۳ مسافر، از جمله کل تیم ملی شمشیربازان جوان کوبا شد.
ونزوئلا، جایی که بمبگذاری ۱۹۷۶ در آن برنامهریزی شده بود و کشوری که پوسادا شهروندش بود، او را در ارتباط با این حمله دستگیر کرد و سالها او را در بازداشت نگه داشت تا اینکه در سال ۱۹۸۵، در حالی که هنوز منتظر محاکمه بود، از زندان فرار کرد.
او در سال ۱۹۹۷ بمبگذاری در هتل هاوانا را سازماندهی کرد که منجر به کشته شدن فابیو دی سلمو، توریست ایتالیایی شد و در نوامبر سال ۲۰۰۰ در شهر پاناما با ۲۰۰ پوند مواد منفجره در توطئهای علیه فیدل کاسترو دستگیر شد. او در سال ۲۰۰۴ تحت فشار شدید ایالات متحده توسط رئیس جمهور سابق پاناما، میریا موسکوسو، عفو شد.
دولت بوش تحت فشارهای مداوم بینالمللی، پوسادا را دستگیر کرد اما درخواستهای استرداد او از سوی ونزوئلا و کوبا را رد کرد. خوزه پرتییِرا، وکیل واشنگتن که منافع ونزوئلا را نمایندگی می کرد، با کنایه نیشداری خاطرنشان کرد: «تنها مدرکی که من از شکنجه در کوبا دیدهام از پایگاه نظامی ایالات متحده در خلیج گوانتانامو آمده است.»
تنها اتهامی که در نهایت توسط دولت ایالات متحده علیه پوسادا مطرح شد، شهادت جعلی بود: دروغ گفتن به مقامات مهاجرت در مورد نقش او در بمبگذاریهای هتل هاوانا در طول جلسه رسیدگی برای تابعیتش. در سال ۲۰۱۱، هیئت منصفه فدرال در ال پاسو او را حتی از این اتهام نیز تبرئه کرد. پوسادا کاریلس در سال ۲۰۱۸ در سن ۹۰ سالگی، به آرامی در خانه سالمندان جانباز در فلوریدا درگذشت.
اکنون دولتی که کلا این پرونده را بررسی نکرده، همان دولت کیفرخواست جنایی علیه رائول کاسترو را اعلام می کند به دلیل آن که او دستور رهگیری هواپیماهایی را صادر کرده که توسط شبکهای به ریاست یکی از نزدیک ترین همدستان پوسادا اداره میشده است.
آنچه علیه کوبا در حال وقوع است، یک انحراف نیست. این بیان متمرکز حرکت گستردهتر امپریالیسم آمریکا برای نابودی هر چالشی است که در برابر هژمونی جهانیش قرار گرفته است – همان حرکتی که منجر به نابودی عراق، افغانستان، لیبی و سوریه، نسلکشی در غزه، محاصره ایران و ربوده شدن مادورو در ونزوئلا شد.
در ۱۴ ماه مه، دولت کوبا جان راتکلیف، رئیس سازمان سیا را در هاوانا پذیرفت. راتکلیف در دیدار با رائول گیلرمو «رائولیتو» رودریگز کاسترو، نوه رئیس جمهور سابق، و مقامات وزارت کشور، خواستار «تغییرات اساسی» شد. این جلسه نشان میدهد که استراتژی ناسیونالیستی به بنبست تاریخی خود رسیده است: رهبری کاستروئیستها که شش دهه از ترور سازمان سیا جان سالم به در برد، اکنون در مقابل رئیس سیا نشسته و در مورد شرایط تسلیم خود مذاکره میکند. طبقه کارگر در کوبا و در سطح بینالمللی باید از این امر نتایج سیاسی لازم را بگیرد.
در همین حال، دولتهای ناسیونالیست «چپ» در مکزیک، برزیل و کلمبیا به طور کامل در عملیات تغییر رژیم و محاصره سوختی کوبای گرسنه مانده، همدست بودهاند.
راه پیش رو، بسیج سیاسی مستقل طبقه کارگر ایالات متحده، کوبا و جهان است: کارگران بارانداز، کارگران حمل و نقل، کارگران نفت و دیگران که از اِعمال محاصره خودداری کرده و با حمله نظامی به کوبا به عنوان بخشی از مبارزه خود علیه سیستم سرمایهداری مخالفت میکنند؛ یعنی سیستمی که جنگ امپریالیستی و ترور را به ویژگیهای تعیینکننده زندگی سیاسی تبدیل ساخته است.
وبسایت سوسیالیستی جهانی، صدای طبقهٔ کارگر و رهبریِ جنبشِ بینالمللیِ سوسیالیستی است. ما کاملاً به حمایتِ خوانندگانمان متکی هستیم. لطفاً همین امروز کمک مالی کنید!