الیگارشی سرمایه‌داری، با الهام گیری آشکار از الگوی شبه‌حقوقی نازی‌ها، فرآیندی را آغاز کرده است که هدف آن چیزی کمتر از برقراری یک دولت پلیسی در ایالات متحده نیست.

واکنش مرتس به وضعیت جدید جهانی مورد توصیف او، به راحتی می‌توانست از یکی از سخنرانی‌های سازمان یافته اوایل دهه‌ی ۱۹۳۰ هیتلر گرفته شده باشد.

با وقوع اعتراضات در ایران و چشم انداز تغییر رژیم و مداخله نظامی آمریکا در ایران، واشنگتن تصمیم گرفت برای حل بحران سوریه به هیئت تحریر الشام تکیه کند.

طبقه کارگر ایران نه می‌تواند سلطه امپریالیستی را تحمل کند و نه محرومیت اقتصادی و سرکوب سیاسی جمهوری اسلامی را. باید به عنوان یک نیروی سیاسی مستقل در مخالفت با امپریالیسم، تمام نهادهای جمهوری اسلامی و همه جناح‌های بورژوازی ایران مداخله کند.

امروز کمیته بین‌المللی انترناسیونال چهارم هوش مصنوعی سوسیالیسم (‌Socialism AI)، کاربردی تحول‌آفرین از فناوری پیشرفته را برای آموزش سیاسی و بسیج طبقه کارگر بین‌المللی راه اندازی می‌کند.

طبقه حاکمه از این سال برای انجام یک بازسازی عامدانهٔ تولید، تسریع خودکارسازی، هوش مصنوعی، سازماندهی مجدد جهانی کاهش هزینه‌های نیروی کار، و غنی سازی یک الیگارشی مالی ناچیز استفاده کرده است.

این اقدامات با هدف تقویت قدرت دولت نتانیاهو در حالی صورت می‌گیرد که این دولت به جنگ‌های خود در غزه، کرانه باختری، لبنان، سوریه و یمن ادامه می‌دهد و در بحبوحه سقوط شدید استانداردهای زندگی، خود را برای حمله‌ای دیگر علیه ایران آماده می‌کند.

تنها یک روز پس از آنکه ترامپ خواستار اعدام قانونگذاران حزب دموکرات شد، سفر ممدانی به کاخ سفید موجب تقویت مشروعیت سیاسی رژیم بحران‌زده ترامپ شد.

آینده موزه آمستردام ون گوگ — محل نگهداری جامع‌ترین مجموعه آثار استاد هلندی ونسان ون گوگ در جهان — اکنون به طرز نامعلومی در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. برنامه‌های دولت هلند برای کاهش بودجه سالانه هنر و فرهنگ، یکی از حیاتی‌ترین نهادهای فرهنگی بشریت را تهدید می‌کند.

ایران با این تهدید روبروست: تسلیم در برابر اوامر واشنگتن، پایان دادن برنامه هسته ایی و ختم اتحاد با روسیه و چین و یا روبرویی با یک حمله دیگر نظامی که بسیار مخرب تر خواهد بود.

محبوبیت او تصادفی نبود. ردفورد، جذابیت، خونسردی هوشمندانه و پیچیدگی را به بهترین آثارش آورد. او شخصیت و حضوری دلپذیر داشت، که صرفاً به خاطر چهره زیبایش نبود.

در استرالیا، ظاهراً یک دموکراسی پارلمانی سرمایه‌داری پایدار، کل این نقاب دموکراتیک در سال ۱۹۷۵ در واکنش به آنچه که یک خیزش بالقوه انقلابی مبارزات طبقه کارگر در بحبوحه دوره ای از بحران حاد سرمایه‌داری در سطح بین‌المللی بود، کنار زده شد.