ربع قرن پس از حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، وقایع آن روز برای بسیاری از افراد از خاطره به تاریخ منتقل شده است. حدود یک سوم از آمریکاییهایی که امروز در قید حیات هستند، پس از این حملات متولد شدهاند.
با این اوصاف، وظیفه مبلغان امپریالیسم آمریکا از پروپاگاندا به تجدیدنظرطلبی تاریخی ارتقا یافته است. هیئت تحریریهٔ نیویورک تایمز، که از طرف حزب دمکرات سخن میگوید، در سرمقاله روز جمعه خود، به این کاسبی کثیف پرداخت و نوشت: «در این بیست و پنجمین سالگرد... ما از آمریکا میخواهیم با اشتباهاتی که مرتکب شد روبهرو شود.»
«اشتباهاتی» که این روزنامه نام میبرد، عبارتند از تهاجم سال ۲۰۰۳ به عراق، شکنجهٔ زندانیان و نظارت گسترده و بدون مجوز قضایی بر شهروندان آمریکایی که «بهوضوح از حد فراتر رفت.» نیویورک تایمز نوشت: «میراث اصلی واکنش آمریکا» دو جنگ طولانی و خونین است — که یکی از آنها، در عراق، با ادعاهای کاذب آغاز شد — عمدتاً ایالات متحده را در داخل و خارج از کشور تضعیف کرد.»
تایمز «آمریکا» را فاعل این «اشتباهات» معرفی میکند تا هریک از عاملان را از مسئولیت مشخص تبرئه کند. وقتی همهچیز در مفهوم کلیِ ملت حل شود، دیگر نمیتوان مسئولیت را متوجه هیچکس کرد، چه رسد به اینکه کسی را از نظر کیفری مسئول دانست.
عبارت «اشتباهاتی رخ داد» توسط رونالد ریگان، رئیسجمهور وقت، در سخنرانی وضعیت کشور ۲۷ ژانویه ۱۹۸۷ معروف شد تا رسوایی ایران-کنترا، فروش مخفیانه تسلیحات به ایران برای تأمین مالی کنتراهای نیکاراگوئه را ماستمالی کند. ریگان گفت «در تلاش برای انجام این کار، اشتباهات جدی صورت گرفت.»
کنتراها، نیرویی سازمانیافته و تسلیحشده توسط سازمان سیا علیه دولت ساندنیست نیکاراگوئه، غیرنظامیان را به قتل میرساندند، شکنجه میکردند و میربودند، آنچنان که دیده بان حقوق آمریکا در سالهای ۱۹۸۴ و ۱۹۸۵ مستند کرد، و دیوان بینالمللی دادگستری در ۲۷ ژوئن ۱۹۸۶ حکم داد که ایالات متحده با مسلح کردن و تأمین مالی آنها، قوانین بینالمللی را نقض کرده است.
همانند موضعگیری ریگان درباره رسوایی ایران-کنترا، تایمز از «اشتباهات» سخن میگوید تا توجه را از این واقعیت منحرف کند که این روزنامه خود توجیهگر و مشوق جنگهای جنایتکارانه تجاوزکارانه و حملات همهجانبه به حقوق بنیادینِ مندرج در قانون اساسی مردم آمریکا بوده است. صفحات سرمقاله آن این اقدامات را توجیه کرد و بخش خبری آن دروغهایی را منتشر کرد که برای فروش این «اشتباهات» به افکار عمومی استفاده شد.
تایمز نقش اصلی را در توجیه و ترویج تهاجم جنایتکارانه سال ۲۰۰۳ به عراق ایفا کرد. در ۸ سپتامبر ۲۰۰۲، گزارش اصلی این روزنامه به قلم مایکل آر. گوردون و جودیت میلر، با این تیتر منتشر شد: «آمریکا میگوید حسین تلاش برای دستیابی به قطعات بمب اتمی را تشدید کرده است.» آنها گزارش دادند که عراق «در پی خرید هزاران لولهٔ آلومینیومی با طراحی ویژه بوده است»، که مقامات آمریکایی معتقد بودند اجزای سانتریفیوژ هستند. در ادامهٔ گزارش آمده بود: «آنها استدلال میکنند که نخستین نشانهٔ «مدرک قاطع» احتمالی برای یک انفجار هستهای باشد.»
همان صبح، دیک چنی، معاون رئیسجمهور، در برنامه ملاقات با مطبوعات شبکه اِنبیسی (NBC) گفت: «امروز صبح گزارشی در نیویورک تایمز منتشر شده است» و به آن به عنوان مدرکی استناد کرد دال بر اینکه صدام حسین، رئیسجمهور عراق، به دنبال تهیهٔ لولههایی برای سانتریفیوژ بوده است،. دولت این ادعا را در اختیار تایمز گذاشت و سپس برای تأیید آن، به خودِ تایمز استناد کرد.
در ۲۶ مه ۲۰۰۴، در یادداشتی از سردبیر با عنوان «تایمز و عراق»، این روزنامه اذعان کرد که پوشش خبریاش «آنچنان که باید، از دقت لازم برخوردار نبوده است»، و پذیرفت که گزارشها بر «خبرچینان، پناهندگان و تبعیدیان عراقیِ مشتاق به 'تغییر رژیم'» متکی بوده و سردبیران نیز «شاید بیش از حد مصمم به رساندن سریع اخبار اختصاصی به روزنامه بودهاند.»
هیئت تحریریه این روزنامه علناً از تهاجم به عراق، یعنی یک جنگ جنایتکارانهٔ تجاوزکارانه، حمایت کرد و به «شواهدی» اعتبار بخشید که میدانست مبتنی بر دروغ هستند. در ۶ فوریه ۲۰۰۳، این روزنامه نطق کالین پاول، وزیر امور خارجه، به شورای امنیت سازمان ملل را «قویترین استدلال تا آن زمان مبنی بر سرپیچی صدام حسین از قطعنامههای شورای امنیت» و «استدلالی سنجیده و مبتنی بر واقعیات علیه رژیم آقای حسین» نامید. ایالات متحده شش هفته بعد حمله کرد.
«جنگ علیه ترور» با هجوم همهجانبه به حقوق دموکراتیک همراه بود، که شکنجهٔ سیستماتیک و غیرقانونی زندانیان از فاحشترین موارد آن به شمار میرفت.
دولت رئیسجمهور جورج دبلیو. بوش شبکهای از زندانهای مخفی سیا در خارج از کشور ایجاد کرد و مردانی را که در آنجا در بند بودند شکنجه کرد، و در اوت ۲۰۰۲ وزارت دادگستری را واداشت تا یادداشتهای حقوقی تهیه کند که شکنجه را قانونی اعلام میکردند. کمیتهٔ اطلاعاتی سنا در ۹ دسامبر ۲۰۱۴ گزارش داد که سیا دستکم ۱۱۹ مرد را در این زندانها نگهداری میکرد، زندانیان را با روش القای حس خفگی با آب (واتربوردینگ) شکنجه میکرد، آنها را تا ۱۸۰ ساعت در وضعیتهای بدنی طاقتفرسا بیدار نگه داشته و یک زندانی نیمهبرهنه را به کف بتنی زنجیر کرد، تا بر اثر احتمالی ابتلا به هیپوترمی (کاهش شدید دمای بدن) درگذشت.
امروز، هیئت تحریریه تایمز اذعان میکند که ایالات متحده «زندانیان را شکنجه کرده است». اما از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۴، این روزنامه آگاهانه، عامدانه و بر اساس سیاست اعلامشدهٔ تحریریه خود، از به کار بردن کلمه «شکنجه» برای توصیف نقض جنایتکارانهٔ حقوق بشری دولت بوش خودداری کرد، و مجلهٔ یکشنبهٔ آن علناٌ سیاستهای دولت را توجیه کرد.
در ۲۸ آوریل ۲۰۰۴، شبکهٔ سیبیاس عکسهایی را پخش کرد که سربازان آمریکایی در زندان ابوغریب در عراق گرفته بودند. این تصاویر زندانیان عراقی را با سرپوش، برهنه و انباشتهشده روی هم به شکل هرم، در حالی که قلاده به گردن داشتند و مجبور شده بودند با سیمهای متصل به بدن روی یک چهارپایه بایستند، نشان میداد، در حالی که سربازان آمریکایی در کنار آنها پز گرفته بودند.
چهار روز بعد، در ۲ مه ۲۰۰۴، مجلهٔ نیویورک تایمز در مقالهای با عنوان «شرارتهای کوچکتر» به قلم مایکل ایگناتیف، استاد دانشگاه هاروارد و رهبر بعدی حزب لیبرال کانادا، صراحتاً از روشهایی دفاع کرد که حاضر نبود آنها را «شکنجه» بنامد: «برای شکست دادن شر، ممکن است ناچار شویم به شرارت تن بدهیم: بازداشت نامحدود مظنونان، بازجوییهای اجباری، ترورهای هدفمند و حتی جنگ پیشگیرانه. اینها شرارت محسوب میشوند، زیرا هر یک از آنها از قوانین ملی و بینالمللی عدول میکنند و انسانها را میکشند یا بدون فرآیند قانونی، آنان را از آزادی محروم میکنند.»
برای یک دهه، تایمز در صفحات اخبار خود، واتربوردینگ و سایر روشها را با واژههایی نظیر «روشهای خشن» یا «روشهای وحشیانهٔ بازجویی» توصیف می کرد. این روزنامه تنها در ۷ اوت ۲۰۱۴، پس از آنکه وزارت دادگستری در دوران بوش و اوباما پیگرد قانونی اشخاص مسئول را منتفی دانسته بود، واژهٔ «شکنجه» را پذیرفت. دین باکت، سردبیر روزنامه، در آن روز توضیح داد که تایمز از بهکار بردن برچسب «شکنجه» خودداری کرده بود، زیرا «وزارت دادگستری اصرار داشت که این تکنیکها در حدِ تعریف قانونیِ 'شکنجه' نبودند.»
درباره نظارت، این سرمقاله تنها میگوید که دولت «از اختیارات گستردهٔ جدیدی برای ردیابی و زیر نظر گرفتن آمریکاییها و بیگانگان به یکسان استفاده کرد» و اینکه این گسترش اختیارات «بهوضوح از حد فراتر رفت.»
نیویورک تایمز پیوسته تلاش کرد مانع افشای نظارت گستردهٔ و بدون مجوز قضایی شود و با انتشار آن مخالفت کرد. این روزنامه جلو نشر گزارش خبرنگاران خود دربارهٔ شنود بدون مجوز قضاییِ آمریکاییها توسط آژانس امنیت ملی آمریکا (NSA) از پیش از انتخابات نوامبر ۲۰۰۴ تا ۱۶ دسامبر ۲۰۰۵ را گرفت. در ۲۲ مه ۲۰۱۴، در بخش نقد کتاب یکشنبه خود، تایمز انتشار اسناد مربوط به افشای جنایات دولت ایالات متحده توسط ادوارد اسنودن و گلن گرینوالد را محکوم کرد. در بررسی مایکل کینزلی از گزارش گرینوالد درباره پروندههای آژانس امنیت ملی که توسط اسنودن در سال ۲۰۱۳ درز کرده بود، تایمز اعلام کرد که تصمیمگیری دربارهٔ انتشار اسرار دولتی «در نهایت باید توسط دولت گرفته شود... یک نفر باید تصمیم بگیرد، و آن شخص نمیتواند گلن گرینوالد باشد.»
شکایت اصلی تایمز این است که جنگهایی که تحت عنوان «جنگ علیه ترور» به راه افتادند، در تحقق هدف ایالات متحده برای تسلط بر خاورمیانه موفق نبودند. هیئت تحریریهٔ تایمز مینویسد: «برای بیشترِ دوران پس از فاجعه جنگ ویتنام، آمریکا به درسهای آن پایبند بود. تنها زمانی وارد جنگ شوید که اهدافی مشخص و دستیافتنی داشته باشید. از «گسترش تدریجی ماموریت» جلوگیری کنید. از همه مهمتر، پیروز شوید.»
تایمز با این اظهارات، انتقاد حزب دمکرات از سیاست دولت ترامپ در قبال جنگ با ایران را بازتاب میدهد. گری پیترز، سناتور دموکرات از میشیگان، همین مطالبه را در جلسه استماع کمیتهٔ تخصیص بودجهٔ سنا در ۲۱ ژوئیه خطاب به پیت هگست، وزیر دفاع مطرح کرد: «شما استراتژی ندارید. شما هیچ طرح بلندمدتی برای پیروزی واقعی در این جنگ ندارید.» پیترز از هگست خواست که «در این جنگ پیروز شود.» به گفتهٔ پیترز، این «اشتباهات»، «شکستی مطلق و کامل در پیروزی در این جنگ تا به این مرحله» بودهاند.
هیئت تحریریه تایمز مینویسد که این جنگها «منابعی را هدر دادند که میتوانست برای تقویت کشور در برابر رقبای نوظهور استفاده شود»، یعنی چین و روسیهِ مجهز به تسلیحات هستهای، که نامی از آنها برده نمیشود. در اینجا هدفِ این اقدام روشن میشود. «درسهایی» که تایمز از «جنگ علیه ترور» میگیرد، درسهایی علیه جنگ نیستند. آنها درسهایی برای ارتکاب جنایاتی حتی بزرگتر هستند.
به همین دلیل است که سرمقاله از «آمریکا» میخواهد با «اشتباهاتی که مرتکب شده روبهرو شود.» مردم آمریکا تصمیم نگرفتند به عراق حمله کنند، زندانهای مخفی سیا را ایجاد کنند یا خودِ مردم آمریکا را شنود کنند. آن تصمیمات را طبقهٔ حاکمه، دو حزب آن و رسانههای آن، از جمله تایمز، اتخاذ کردند. هیچیک از مقاماتی که دستور شکنجه را صادر کردند، سردبیرانی که دروغها را منتشر کردند یا سیاستمدارانی که به جنگها رأی دادند، بازخواست نشدهاند. همین افراد و در بسیاری موارد همین نهادها، از نسلکشی در غزه حمایت کردهاند، دههها برای جنگ علیه ایران تحریک کردهاند، خواستار تشدید جنگ علیه روسیه هستند و جنگ علیه چین را تدارک میبینند.
هیچ تسویه حسابی با «جنگ علیه ترور» نمیتواند آغاز شود، مگر با نام بردن از کسانی که مسئول آن بودند، و هیچ مبارزهای علیه جنگهای در پیشِ رو بدون گسست از احزاب امپریالیستی دموکرات و جمهوریخواه و کل تشکیلات شرکتی-مالی و نظامی-اطلاعاتی که نیویورک تایمز سخنگوی آنهاست، صورت نخواهد گرفت. آن تسویه حساب تنها توسط طبقه کارگر که مستقلاً و بر اساس منافع خود در ایالات متحده و در سطح بینالمللی بسیج شده باشد، قابل انجام است.
وب سایت جهانی سوسیالیستی (World Socialist Web Site) صدای طبقهٔ کارگر و رهبری جنبش سوسیالیستی بینالمللی است. ما کاملاً به حمایت خوانندگان خود وابستهایم. لطفاً همین امروز کمک مالی کنید!