انتخابات میان‌دوره‌ای ۳ نوامبر ایالات متحده، که تنها پنج هفته با آن فاصله داریم، در شرایط بحران شدید اقتصادی، اجتماعی و سیاسی برگزار می‌شود.
دولت ترامپ در ماه هفتم جنگ جنایتکارانه خود علیه ایران قرار دارد، جنگی که هزینه آن، همراه با کاهش مالیات ثروتمندان که سال گذشته به تصویب رسید، از طریق بدهی ملی که در حال حاضر از ۴۰ تریلیون دلار فراتر رفته است، تأمین می‌شود. پرداخت بهره این بدهی هم‌اکنون از بودجه نظامی بیشتر شده و به‌زودی از پرداخت‌های خالص برنامه بیمه درمانی سالمندان (Medicare) نیز فراتر خواهد رفت.
بحران مالی قریب‌الوقوع، هم‌اکنون مطالبات اشرافیت مالی برای کاهش‌های گسترده در بودجه تامین اجتماعی، مدیکر (Medicare) و مدیکید (Medicaid)، و آنچه ناچیز از سایر برنامه‌های اجتماعی به‌شدت ناکافی «شبکه ایمنی» ایالات متحده باقی مانده است، را دامن می‌زند. هفتهٔ گذشته، دولت ترامپ یارانه‌های قانون مراقبت مقرون‌به‌صرفه (Obamacare) را برای ۷۶۰,۰۰۰ نفر قطع کرد.
تنها راه حل پیشنهادی دیکتاتور احتمالی در کاخ سفید، ترکیبی از خشونت نظامی در خارج از کشور و سرکوب پلیسی در داخل است. او روز سه‌شنبه به مجمع عمومی سازمان ملل متحد گفت که به تصمیم‌گیری درباره اینکه آیا ایران را «محو» کند نزدیک شده است، و انتخابات ایالات متحده — یعنی آرای مردم آمریکا — هیچ تأثیری بر آن تصمیم نخواهد داشت.
در واقع، دولت در حال تدارک برای نظارت پلیسی بر خودِ انتخابات است. پس از ناکامی در به دست گرفتن کنترل رای‌گیری پستی از طریق اداره پست، از ۲۴ ایالت به دلیل فهرست‌های ثبت‌نام رأی‌دهندگان شکایت کرده است، و مقامات ارشد مجری قانون آن، با سرپیچی از قانون فدرال که استقرار «مردان مسلح» را در محل‌های اخذ رای جرم می‌داند، با اعزام ماموران اداره مهاجرت و گمرک (ICE) و اف‌بی‌آی (FBI) به شعب اخذ رای موافقت کرده‌اند. ترامپ در حال فراهم کردن زمینه برای رد نتایج انتخابات است، چنانچه حزب جمهوری‌خواه، آن‌طور که محتمل به نظر می‌رسد، با شکستی فاجعه‌بار مواجه شود.
این دولت روزبه‌روز منفورتر می‌شود. میلیون‌ها نفر در اعتراضات «نه به پادشاهی» راهپیمایی کرده‌اند که از بزرگ‌ترین اعتراضات در تاریخ آمریکا به شمار میرود. میزان محبوبیت ترامپ در نظرسنجی مارکِت ۳۷ درصد و در نظرسنجی‌های کوئینی‌پیاک و رویترز/ایپسوس ۳۲ درصد است که پایین‌ترین میزان در هر دو دورهٔ ریاست‌جمهوری او محسوب می‌شود. ۴۹ درصد مردم می‌گویند که وضعیت مالی‌شان نسبت به یک سال گذشته بدتر شده است، و تنها ۱۹ درصد عملکرد ترامپ در زمینهٔ مهار تورم را تأیید می‌کنند، در حالی که میانگین قیمت بنزین اکنون بیش از ۴٫۵۰ دلار در هر گالن است.
در خصوص ایران، تنها ۲۸ درصد از سیاست‌های ترامپ حمایت کردند، در حالی که ۶۰ درصد صراحتاً با جنگ مخالفند، این بالاترین رقم ثبت‌شده برای مخالفت با یک جنگ ایالات متحده در سال نخست آن است. حدود ۷۴ درصد با اعزام نیروی زمینی مخالفند و ۶۶ درصد می‌گویند این جنگ ارزش جنگیدن را نداشته است.
نمونه‌ای از حال‌وهوای عمومی زمانی آشکار شد که ترامپ در یک مسابقه فوتبال کالج در تنسی، ایالتی که در هر سه کمپین انتخاباتی‌اش با اختلاف زیاد برنده شده بود، به شدت هو شد. بر اساس گزارش یکی از رسانه‌ها، هنگامی که ویدیوی ورود ترامپ روی صفحه نمایش استادیوم ظاهر شد، «غریو هوو کشیدنی که بر تشویق‌های پراکنده غلبه داشت» به سرعت در شبکه‌های اجتماعی پخش شد. ترامپ در سال ۲۰۲۴ منطقه ناکسویل را که مسابقه در آن برگزار شد، با ۵۹ درصد آرا در برابر ۳۹ درصد برده بود.
عدم محبوبیت شدید ترامپ نه تنها در واکنش جمعیت، بلکه در انتخاب مکان‌هایی که برای حضور خود در نظر می‌گیرد نیز نمایان است. دو مقصد بعدی کمپین انتخاباتی او برای انتخابات پاییز، اکلاهما و آلاباما هستند، ایالت‌هایی که او در آنها با اختلاف زیادی برنده شده بود. جِی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، در کانزاس کمپین انتخاباتی برگزار کرد، جایی که نزدیک به یک قرن است هیچ جمهوری‌خواهی در رقابت سنای آن شکست نخورده است. اگر جمهوری‌خواهان در چنین ایالت‌هایی به کمک نیاز دارند، در واقع آنها در ۳ نوامبر با یک فاجعه واقعی روبرو هستند.
همین نظرسنجی‌ها نشان می‌دهند که حزب دموکرات در آرای عمومی ۸ تا ۱۳ درصد جلو است، امری که، علیرغم تلاش‌های حزب جمهوری‌خواه، با پشتیبانی دیوان عالی برای دستکاری حوزه‌های انتخابیه کنگره، از کسب یک اکثریت ۲۰ تا ۴۰ کرسی در مجلس نمایندگان حکایت دارد. تعداد کرسی‌های سنای ایالات متحده که رقابت بر سر آن تنگاتنگ تلقی می‌شود، از چند مورد انگشت‌شمار به بیش از یک دوجین افزایش یافته است. به‌طوری‌که کرسی‌های جمهوری‌خواهان در آلاسکا، فلوریدا، آیووا، کانزاس، مِین، می‌سی‌سی‌پی، نبراسکا، کارولینای شمالی، اوهایو و تگزاس، در خطر هستند، در حالی که برای دموکرات‌ها تنها میشیگان، مینه‌سوتا و نیوهمپشایر در معرض خطر قرار دارند.
پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای،در حالی که بیانگر مخالفت گستردهٔ توده‌های مردم با دولت ترامپ است، تغییری در بحران نظام سرمایه‌داری، که نیروی محرکهٔ پشت سیاست‌های ترامپ است، ایجاد نخواهد کرد. حزب دموکرات، به عنوان یک حزب سرمایه‌داری و ابزار الیگارشی‌های مالی و دستگاه نظامی-اطلاعاتی، از همان منافع اجتماعی‌ای دفاع می‌کند که ترامپ از آنها دفاع می‌کند.
این همان منافع اجتماعی — ثروت هنگفت میلیاردرها، وال‌استریت و نخبگان شرکتی — هستند که سیاست‌های دولت ایالات متحده را دیکته می‌کنند، صرف‌نظر از اینکه چه کسی، دموکرات‌ها یا جمهوری‌خواهان مجری این دستورات باشند.
ترامپ یک دیوانه تصادفی نیست که بر حسب تصادف به کاخ سفید راه یافته باشد. او نمایندهٔ واقعی الیگارشی حاکم بر آمریکا، آمیزه‌ای فاسد از کلاهبرداری، سفته‌بازی و سرقت آشکار است. او و خانواده‌اش از زمان بازگشت به کاخ سفید کمی بیش از ۲۰ ماه پیش، میلیاردها دلار به جیب زده‌اند. او به طبقه خود خدمت کرده و در سال‌های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۵ تریلیون‌ها دلار معافیت مالیاتی برای آنها بازگردانده است، که پاداش سرمایه‌گذاری آنها در کمپین‌های انتخاباتی‌اش بوده است.
یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که حقوق مدیران عاملان بزرگ‌ترین شرکت‌های ایالات متحده در سال ۲۰۲۵ با ۱۴ درصد افزایش به میانگین ۲۷٫۹ میلیون دلار رسیده است. سال گذشته، مدیران عامل ۳۲۵ برابر یک کارگر معمولی درآمد داشتند. این فرآیندی نیست که با ترامپ آغاز شده باشد، بلکه محصول بحران و و زوال دیرینه سرمایه‌داری آمریکاست. از سال ۱۹۷۸ تا ۲۰۲۵، حقوق و مزایای مدیران عامل ۱,۳۱۶ درصد افزایش یافته، در حالی که دستمزدها و مزایای کارگران معمولی تنها ۲۸ درصد رشد کرده است.
حزب دموکرات هیچ بدیل دیگری ارائه نمی‌دهد، زیرا همانند ترامپ، با قاطعیت از نظام سرمایه‌داری دفاع می‌کند، هرچند روش‌های آنها در برخی جزئیات متفاوت است. کمپین انتخاباتی این حزب بر محور «مقرون‌به‌صرفه بودن» بنا شده است، واژه‌ای که برای به‌رسمیت شناختن خشم مردم از افزایش قیمت‌ها انتخاب شده، بی‌آنکه علت آنها، یعنی سرمایه‌داری را نام ببرد. تبلیغات این حزب به تعرفه‌های ترامپ و کاهش بودجهٔ خدمات درمانی مدیکید توسط جمهوری‌خواهان حمله می‌کند. جنگ ترامپ علیه ایران، اگر اصلاً مطرح شود، به این دلیل مورد انتقاد قرار می‌گیرد که قیمت بنزین را بالا برده است، نه به این خاطر که جرمی علیه حقوق بین‌الملل و قانون اساسی ایالات متحده به شمار میرود.
آنچه حزب دموکرات واقعاً از آن دفاع می‌کند، در جریان سفر رسمی شی جین‌پینگ به نمایش گذاشته شد. سناتور چاک شومر شکایت کرد که ترامپ از رئیس‌جمهور چین «مانند یک ملتمس» استقبال کرده، و باید «بالاخره قدری قاطعیت نشان دهد». بیست‌ویک سناتور دموکرات خواستار افزایش فروش تسلیحات به تایوان شدند.
سناتور ریچارد بلومنتال روز یکشنبه در شبکه فاکس نیوز گفت:
اینکه رئیس‌جمهور... از شی جین‌پینگ تجلیل می‌کند، درحالی که او به ایران کمک می‌کند تا پسران و دختران ما را به قتل برساند، کاملاً [نفرت‌انگیز] است. و من از اینکه رئیس‌جمهورعملاٌ در برابر او سر تعظیم فرود می‌آورد و از آزاد کردن پولی که تایوان برای دفاع از خود به آن نیاز دارد خودداری می‌کند، شوکه شده‌ام و عمیقاً نگرانم.
در هر صورت، مسئله این نیست که دموکرات‌ها چه چیزی را ممکن است بخواهند انجام دهند، حتی اگر حرف‌هایشان را ملاک قرار دهیم. مسئله این است که آنها چه کاری می‌توانند در چارچوب سرمایه‌داری انجام دهند. هر کس که در ماه ژانویه کنترل کنگره را به دست بگیرد، با همان یک تریلیون دلار بهرهٔ بدهی، همان بازار اوراق قرضه، همان مطالبات ارتش و همان فروپاشی سلطهٔ اقتصادی جهانی آمریکا مواجه خواهد شد. هیچ حزبی که از این نظام دفاع کند نمی‌تواند به جنگ پایان دهد، بدهی را کاهش دهد یا آنچه را که قطع شده است احیا کند، زیرا جنگ و بدهی ابزارهایی هستند که طبقهٔ حاکمه آمریکا از طریق آنها برای حفظ جایگاه خود در جهان می‌جنگد.
دموکرات‌ها این را می‌دانند، به همین دلیل است که از همین حالا در حال آماده شدن برای همکاری دوحزبی هستند. جرد کوشنر در ماه اوت با حکیم جفریز دیداری خصوصی داشت تا دربارهٔ «راه‌های همکاری کاخ سفید و دموکرات‌ها» گفتگو کند. قطعنامه‌ای که بودجهٔ
جنگ را تا ماه دسامبر تأمین می‌کند، با ۳۷۰ رای موافق در برابر ۴۸ رای مخالف در مجلس نمایندگان و ۹۰ رای موافق در برابر ۶ رای مخالف در سنا به تصویب رسید. نخستین اقدام اکثریت دموکرات، فراخوانی برای اتحاد در زمینه «امنیت ملی» خواهد بود.
یکی از نمودهای حیاتی این برنامه‌ها برای همکاری با ترامپ، انتخاب نامزدهای دموکرات برای انتخابات ۳ نوامبر است. تحلیل در شرف انتشار وب‌سایت جهانی سوسیالیستی (WSWS)، نشان می‌دهد که بیش از ۶۰ نامزد دموکرات برای مجلس نمایندگان مستقیماً از دستگاه نظامی-اطلاعاتی می‌آیند.
در صورت کسب پیروزی‌های چشمگیر دموکرات‌ها در انتخابات، تعداد مأموران اطلاعات نظامی و فارغ‌التحصیلان وست‌پوینت و آناپولیس در فراکسیون دموکرات بسیار بیشتر از کسانی خواهد بود که خود را «سوسیالیست‌های دموکراتیک» می‌نامند. دو ژنرال و دو دریاسالار در میان نامزدهای محبوب دموکرات در کرسی‌های رقابتیِ نزدیک، و همچنین مقامات حرفه‌ای وزارت امور خارجه، آژانس اطلاعات دفاعی، آژانس امنیت ملی و اف‌بی‌آی حضور دارند.
مسئله این نیست که «دموکرات‌های سیا» به‌عنوان وزنه‌ای تعادل‌‌بخش در برابر دموکرات‌های DSA (سوسیالیست‌های دموکراتیک آمریکا) مورد نیاز هستند. در بسیاری از موارد، به‌ویژه در سیاست خارجی، همپوشانی قابل‌توجهی وجود دارد. این امر نه‌تنها از کارنامه DSA به‌عنوان یک گرایش سیاسی ضدکمونیست و طرفدار امپریالیسم ناشی می‌شود، بلکه اساساً ناشی از نیروهای طبقاتی است که به‌طور کلی جهت‌گیری حزب دموکرات و تمامی جناح‌های آن را تعیین می‌کنند.
انتخابات میان‌دوره‌ای خشم مردم را بازتاب خواهد داد و حزب دموکرات تلاش خواهد کرد تا آن را جذب و منحرف کند. اما بحرانی که این خشم را ایجاد کرده است، صرف‌نظر از نتیجهٔ انتخابات، تشدید خواهد شد و طبقه کارگر را به سوی مبارزه علیه هر دو حزب سوق خواهد داد. وظیفه این است که به آن مبارزه یک شکل سیاسی مستقل داده شود: جنبشی از طبقهٔ کارگر که در کمیته‌های اعضای عادی کارگری سازماندهی شده، در سراسر مرزها به یکدیگر پیوند خورده باشد و علیه جنگ و نظم اجتماعی مولد آن، هدایت شود.
وب‌سایت جهانی سوسیالیستی صدای طبقه کارگر و رهبری جنبش سوسیالیستی بین‌المللی است. ما کاملاً به حمایت خوانندگان خود وابسته‌ایم. لطفاً همین امروز کمک مالی کنید!