மொழிபெயர்ப்பின் மூலக் கட்டுரையை இங்கே காணலாம்.

கிரீன்லாந்தைக் கைப்பற்றுவது குறித்து அமெரிக்க ஜனாதிபதி டொனால்ட் ட்ரம்ப் தொடர்ந்து விடுத்து வரும் மிரட்டல்கள், ஐரோப்பாவில் கடும் எதிர்வினைகளைத் தூண்டியுள்ளன. டென்மார்க்கின் தன்னாட்சிப் பகுதியான அந்தப் பெரிய தீவின் மீது ட்ரம்ப் கடந்த சில நாட்களாகத் தொடர்ந்து உரிமை கோரி வருவதாலும், வாஷிங்டனில் நடந்த டென்மார்க்-அமெரிக்க சந்திப்பு எவ்வித தீர்வும் இன்றி முடிந்ததாலும், டென்மார்க், சுவீடன், நோர்வே, ஜேர்மனி மற்றும் பிரான்ஸ் ஆகிய நாடுகள் கிரீன்லாந்திற்கு இராணுவ வலுவூட்டல்களை அனுப்பியுள்ளன.

தற்போதைக்கு, அடுத்தகட்ட வாய்ப்புகளை ஆராய்வதற்காக ஒரு சில படையினர்களும் கப்பல்களும் மட்டுமே அங்கு அனுப்பப்பட்டுள்ளன. ரஷ்ய மற்றும் சீனாவின் தாக்குதல்களுக்கு எதிராக கிரீன்லாந்து போதுமான அளவு பாதுகாக்கப்படவில்லை என்ற ட்ரம்பின் கவலைகளைப் போக்குவதற்காகவே இந்த நடவடிக்கை எடுக்கப்படுவதாகக் கூறப்படுகிறது. ஆனால் உண்மையில், அமெரிக்க இராணுவ நடவடிக்கைக்கு கிரீன்லாந்து பெரிய அளவில் எதிர்ப்பு தெரிவிக்க முடியாது என்றாலும், அமெரிக்கா வலுக்கட்டாயமாக அந்தத் தீவை இணைப்பதைத் தடுப்பதே இதன் நோக்கமாகும்.

“ரஷ்யாவும் சீனாவும் கிரீன்லாந்தை ஆக்கிரமிப்பதைத் தடுக்க அது எமக்குத் தேவை” என்று கூறிய அமெரிக்க ஜனாதிபதி, அமெரிக்காவின் தேசிய பாதுகாப்பு உள்ளிட்ட காரணங்களை முன்வைத்து தனது கோரிக்கையை நியாயப்படுத்தியுள்ளார். மேலும், இந்த கையகப்படுத்தலை “எளிதான வழியில்” அல்லது “கடினமான வழியில்” செய்ய முடியும் என்றும் அவர் மிரட்டலாகக் கூறியுள்ளார்.

வாஷிங்டனில் புதன்கிழமை அன்று டென்மார்க் மற்றும் கிரீன்லாந்து வெளியுறவு அமைச்சர்களுக்கும், அமெரிக்க துணை ஜனாதிபதி ஜே.டி. வான்ஸ் மற்றும் வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர் மார்கோ ரூபியோவிற்கும் இடையே நடந்த சந்திப்பு, அஞ்சியதைப் போல மோதலில் முடியாவிட்டாலும், இரு தரப்புக்கும் இடையே எந்த உடன்பாட்டையும் ஏற்படுத்தவில்லை. “அமெரிக்காவின் நிலைப்பாட்டை மாற்றுவதில் நாங்கள் வெற்றி பெறவில்லை. இரு தரப்புக்கும் இடையே அடிப்படை கருத்து வேறுபாடு உள்ளது,” என்று டென்மார்க் வெளியுறவு அமைச்சர் லார்ஸ் லோக் ராஸ்முசென் செய்தியாளர்களிடம் தெரிவித்தார்.

கிரீன்லாந்தை ரஷ்யா மற்றும் சீனாவிற்கு எதிரான ஒரு இராணுவக் கோட்டையாக மாற்றவும், அங்குள்ள மதிப்புமிக்க மூலப்பொருட்களை சுரண்டவும் அமெரிக்காவுடன் நெருக்கமாகப் பணியாற்றத் தயாராக இருப்பதாக ராஸ்முசென் மற்றும் அவரது கிரீன்லாந்து சகாவான விவியன் மோட்ஸ்ஃபெல்ட் தெளிவுபடுத்தினர். ஆனால், அந்தத் தீவை அமெரிக்காவே முழுமையாகத் தன்வசப்படுத்த வேண்டும் என்பதில் அமெரிக்கா பிடிவாதமாக உள்ளது. இது குறித்து ஒரு கூட்டுப் பணிக்குழு அடுத்தகட்ட நடவடிக்கைகளை விவாதிக்கும்.

ஐரோப்பாவில், ட்ரம்பின் இந்தக் கோரிக்கை மீதான ஆத்திரம் உச்சக்கட்டத்தை எட்டியுள்ளது. ஒரு நேட்டோ (NATO) கூட்டாளியின் நிலப்பகுதியை வலுக்கட்டாயமாகப் பறிப்பதாக விடுக்கப்பட்ட மிரட்டலுக்கு ஊடகங்களும் அனைத்து அரசியல் கட்சிகளும் கடும் எதிர்ப்பு தெரிவித்து வருகின்றன. ஜேர்மனியின் ஃபிரெட்ரிக் மெர்ஸ், பிரான்சின் இம்மானுவேல் மக்ரோன், பிரிட்டனின் கெய்ர் ஸ்டார்மர் உள்ளிட்ட ஏழு ஐரோப்பிய நாட்டுத் தலைவர்கள், ட்ரம்பின் இந்த ஆக்கிரமிப்புத் திட்டத்திற்கு எதிராக ஜனவரி தொடக்கத்தில் ஒரு கூட்டு அறிக்கையில் கையெழுத்திட்டனர். அந்தத் தீவு கிரீன்லாந்து மக்களுக்கே சொந்தமானது என்பதை அவர்கள் அந்த அறிக்கையில் வலியுறுத்தியுள்ளனர்.

ஐரோப்பியத் தலைவர்களைத் தூண்டுவது சர்வதேசச் சட்டத்தின் மீதான அக்கறை அல்ல, நிச்சயமாக கிரீன்லாந்து மக்கள் மீதான அக்கறையும் அல்ல. கிரீன்லாந்து விவகாரத்தில் ட்ரம்பை விமர்சிக்கும் அதே ஊடகங்களும் தலைவர்களும் தான், காஸா இனப்படுகொலை முதல் ஈரான் மீதான குண்டுவீச்சு மற்றும் அங்கு வலுக்கட்டாயமாக ஆட்சி மாற்றத்தைக் கொண்டுவரும் முயற்சி வரை ட்ரம்பின் ஏராளமான குற்றங்களை ஆதரித்தனர், இப்போதும் ஆதரித்து வருகின்றனர். வெனிசுவேலா மீதான தாக்குதல் மற்றும் அந்நாட்டு ஜனாதிபதி மதுரோ கடத்தப்பட்ட நிகழ்வைக்கூட அவர்கள் வரவேற்றனர். வெனிசுவேலாவின் எண்ணெயைத் திருடுவதே தனது குறிக்கோள் என்று ட்ரம்ப் பகிரங்கமாகத் தம்பட்டம் அடித்தபோதிலும், சர்வதேசச் சட்டத்தை மீறிய அந்தச் செயல்களை அவர்கள் ஆதரித்தனர்.

அமெரிக்காவில் ஜனநாயகம் அழிக்கப்படுவது, குடிவரவு மற்றும் சுங்க அமலாக்கத் துறையின் (ICE) பயங்கரவாதம், நீதித்துறையைத் தன்வசப்படுத்துதல் மற்றும் ரெனீ நிக்கோல் குட் போன்ற அமைதியான குடிமக்கள் தண்டனையின்றி கொல்லப்படுவது குறித்து ஐரோப்பிய அரசாங்கங்கள் எந்த விமர்சனத்தையும் எழுப்பவில்லை. மாறாக, ரஷ்யா அல்லது சீனா என்று வரும்போது மனித உரிமை மீறல்களைக் கண்டிப்பதில் அவர்கள் இடைவிடாமல் செயல்படுகின்றனர். உண்மையில், ஐரோப்பிய அரசாங்கங்கள் வெள்ளை மாளிகையில் இருக்கும் அந்த பாசிசக் குண்டர் தலைவரை புகழ்வதில் ஒருவருக்கொருவர் போட்டியிடுகின்றனர்.

கிரீன்லாந்து விவகாரத்தில் கூட, ஐரோப்பியர்களின் வாதங்கள் அவர்கள் பாசாங்கு செய்வது போல அவ்வளவு தெளிவானவை அல்ல. சர்வதேசச் சட்டத்தின்படி, அந்தத் தீவு டென்மார்க் இராச்சியத்திற்குச் சொந்தமானது என்றாலும், அது அதிக அளவிலான தன்னாட்சியை அனுபவிக்கிறது. வெளியுறவு மற்றும் பாதுகாப்பு விவகாரங்களில் மட்டுமே கோபன்ஹேகன் (டென்மார்க் அரசு) தலையிட முடியும். கிரீன்லாந்து மக்கள் தங்கள் உள்நாட்டு விவகாரங்களைத் தாங்களே ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்கின்றனர். 2009-ஆம் ஆண்டின் தன்னாட்சிச் சட்டம் அவர்களுக்கு சுயநிர்ணய உரிமையை வெளிப்படையாக வழங்குகிறது. எனவே, அவர்கள் டென்மார்க்கின் ஒரு பகுதியாக இருக்க விரும்புகிறார்களா இல்லையா என்பதை எந்த நேரத்திலும் தாங்களாகவே தீர்மானிக்க முடியும்.

அடிக்கடி கூறப்படுவது போல, கிரீன்லாந்து ஐரோப்பிய ஒன்றியத்தின் (EU) ஒரு பகுதி அல்ல. 1973-இல், 70 சதவீத கிரீன்லாந்து மக்கள் எதிர்த்து வாக்களித்த போதிலும், அது டென்மார்க்கின் ஒரு பகுதியாகவே ஐரோப்பிய சமூகத்தில் (EC) உறுப்பினராக இருந்து வந்தது. உள்நாட்டு தன்னாட்சியைப் பெற்ற பிறகு, 1982-இல் கிரீன்லாந்து ஒரு வாக்கெடுப்பை நடத்தியது. அதில் 53 சதவீதம் பேர் வெளியேறுவதற்கு ஆதரவாக வாக்களித்தனர், இது 1985-இல் நிறைவடைந்தது. அன்றிலிருந்து, கிரீன்லாந்து ஒரு வெளிநாட்டு நாடாக அல்லது பிரதேசமாக மட்டுமே ஐரோப்பிய ஒன்றியத்துடன் தொடர்பைக் கொண்டுள்ளது.

இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலாக கிரீன்லாந்தை ஒரு காலனியாக சுரண்டிய டென்மார்க்கிற்கும் அந்தத் தீவிற்கும் இடையிலான உறவு, அரசாங்கம் சித்தரிப்பது போல அவ்வளவு நெருக்கமானது அல்ல. 1966 மற்றும் 1991-க்கு இடையில், பிறப்பு விகிதத்தைக் குறைப்பதற்காக டென்மார்க் அரசாங்கம் அந்தத் தீவில் ஒரு கொடூரமான கருத்தடை திட்டத்தை செயல்படுத்தியது. கால் நூற்றாண்டு காலமாக, பல சிறுமிகள் உட்பட ஒவ்வொரு இரண்டாவது பெண்ணுக்கும் அவர்களுக்குத் தெரியாமலேயே கருப்பைக்குள் கருத்தடை சாதனம் (IUD) பொருத்தப்பட்டது. ட்ரம்ப் முதன்முதலில் கிரீன்லாந்திற்கு உரிமை கோரிய ஆறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு—அதாவது 2025-ஆம் ஆண்டில் தான் டென்மார்க் அரசாங்கம் இந்தக் குற்றத்திற்காக மன்னிப்பு கேட்டது.

சுமார் 55,000 மக்கள் தொகையை மட்டுமே கொண்ட கிரீன்லாந்து, டென்மார்க்கின் நிதி உதவியையே சார்ந்துள்ளது. இருப்பினும், ஆண்டுக்கு 80 மில்லியன் யூரோக்கள் நிதி உதவி என்பது மிகக் குறைவான தொகையாகும். எனவே ட்ரம்ப், “அவர்களால் மறுக்க முடியாத சலுகை” மூலம் —அதாவது அச்சுறுத்தல்கள், மிரட்டல்கள் மற்றும் ஊக்கத்தொகைகள் ஆகியவற்றின் கலவையைப் பயன்படுத்தி கிரீன்லாந்தை தனது கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வர முயற்சி செய்ய வாய்ப்புள்ளது. வான்ஸ் மற்றும் ரூபியோவுடன் டென்மார்க் மற்றும் கிரீன்லாந்து வெளியுறவு அமைச்சர்கள் ஒப்புக்கொண்ட பேச்சுவார்த்தைகளின் முக்கிய அம்சமாக இதுவே இருக்கக்கூடும்.

ஐரோப்பியர்கள் கிரீன்லாந்தின் நீதி மற்றும் சுயநிர்ணயம் குறித்து கவலைப்படவில்லை. மாறாக, மூலப்பொருட்கள், சந்தைகள் மற்றும் இலாபங்களுக்காக ஏகாதிபத்திய சக்திகளுக்கு இடையே மீண்டும் உருவாகியுள்ள இரக்கமற்ற போராட்டத்தில் தாங்கள் தோற்றுவிடுவோமோ என்று அவர்கள் அஞ்சுகிறார்கள். தாங்கள் சுயமாகப் போர்களை நடத்தும் அளவுக்கு வலிமை பெறுவதற்கு முன்பே ட்ரம்ப் நேட்டோவை (NATO) உடைத்துவிடுவார் என்று அவர்கள் பயப்படுகிறார்கள். அதனால்தான், ஹிட்லர் காலத்திற்குப் பிறகு இல்லாத அளவிற்கு அவர்கள் ஆயுதங்களை குவித்து வருகின்றனர், மேலும் அடுத்த போருக்கான பீரங்கித் தீவனம் (cannon fodder) போல ஆட்களை திரட்ட கட்டாய இராணுவச் சேவையை மீண்டும் அறிமுகப்படுத்துகின்றனர்.

கிரீன்லாந்து மீதான இந்த மோதல், அரசியல் ரீதியாக ஒன்றிணைவதற்கும், இராணுவப் பலத்தை அதிகரிப்பதற்கும், போருக்கு எதிராக எழும் எதிர்ப்புகளை ஒடுக்குவதற்கும் ஒரு வசதியான சாக்குப்போக்காக பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஜேர்மன் நாடாளுமன்றத்தில் (Bundestag) உள்ள இடது கட்சி முதல் அதிதீவிர வலதுசாரிக் கட்சியான AfD வரை அனைத்துக் கட்சிகளும் கிரீன்லாந்து விவகாரத்தில் ஒருமித்த கருத்துடன் உள்ளன. அனைத்து எதிர்க்கட்சிகளும் அரசாங்கத்தின் பின்னால் நிற்கின்றன.

இடது கட்சித் தலைவர் ஜோன் வான் அகென், “கிரீன்லாந்தின் ஒரு மில்லிமீட்டர் நிலம் கூட அமெரிக்காவிற்குச் செல்லாது” என்று முழங்கினார். இதற்கு “யார் காரணம் என்பதைத் தெளிவுபடுத்த வேண்டும்” என்று அவர் அரசாங்கத்தை கேட்டுக் கொண்டார். ட்ரம்பின் இந்த நடத்தை 2014 இல் ரஷ்யா கிரிமியாவை இணைத்ததை நினைவூட்டுகிறது என்று வான் ஏகென் கூறினார்: “அந்த நேரத்தில் அனைவரும் அதை விமர்சித்தார்கள், பின்னர் ஒன்றும் நடக்காதது போல் விலகிச் சென்றார்கள்,” என்றார். “ஜேர்மனியிடமிருந்தும், பிரெட்ரிக் மெர்ஸிடமிருந்தும் தெளிவான அறிக்கை வரவில்லை என்றால்,” அமெரிக்கா தொடர்ந்து அதையே செய்யும் என்று அவர் கூறினார்.

பசுமைக் கட்சித் தலைவர் பெலிக்ஸ் பானாசாக்கிற்கு இது போதுமானதாகத் தெரியவில்லை. இடது கட்சி அமெரிக்க “அரசு பயங்கரவாதம்” பற்றிப் பேசுகிறது, ஆனால் “மாறி வரும் உலக ஒழுங்கில் தப்பிப்பிழைக்க ஜேர்மனியும் ஐரோப்பிய ஒன்றியமும் உண்மையில் என்ன செய்யப் போகின்றன” என்ற கேள்விக்கு பதிலளிக்கத் தவறிவிட்டதாக அவர் குற்றம் சாட்டினார். “ஐரோப்பிய இறையாண்மை, ஐரோப்பிய மீள்தன்மை மற்றும் ஐரோப்பிய வலிமை” ஆகியவை தற்போது தேவைப்படுகிறது என்று அவர் கூறினார். இதில் அதிகப்படியான பாதுகாப்புத் திறன்களும் (இராணுவ வலிமை) அடங்கும்.

ட்ரம்பின் அமெரிக்காவை மீண்டும் சிறந்ததாக்கு (MAGA) இயக்கம் மற்றும் துணை ஜனாதிபதி வான்ஸ் ஆகியோருடன் நெருங்கிய தொடர்பைப் பேணி வரும் அதிதீவிர AfD கட்சியைப் பொறுத்தவரை, கிரீன்லாந்து விவகாரத்தில் ஜேர்மனியின் நலன்களுக்கே முன்னுரிமை அளிக்கிறது. அக்கட்சியின் தலைவர் அலிஸ் வைடல், “மற்ற நாடுகளின் விவகாரங்களில் தலையிடக்கூடாது என்ற அடிப்படை தேர்தல் வாக்குறுதியை ட்ரம்ப் மீறிவிட்டார்” என்று குற்றம் சாட்டினார். மற்றொரு கட்சித் தலைவரான டினோ குருபல்லா, ட்ரம்ப் “கட்டுப்பாடற்ற அடாவடி செயல்முறைகளைப்” பயன்படுத்துவதாகக் குற்றம் சாட்டினார். “நோக்கம் எப்பொழுதும் அதற்கான வழிகளை நியாயப்படுத்தாது என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது” என்று அவர் கூறினார்.

“கிரீன்லாந்தைப் பாதுகாத்தல்” என்ற போர்வையில் முன்னெடுக்கப்படும் இந்த போர் பிரச்சாரத்தால் யாரும் ஏமாந்துவிடக் கூடாது. ட்ரம்ப் மட்டுமல்ல, மெர்ஸ், மக்ரோன், ஸ்டார்மர் மற்றும் மெலோனி ஆகியோரும், வலிமையானவர்களின் சட்டம் மட்டுமே செல்லுபடியாகும் இந்த உலகில், ஏகாதிபத்திய நலன்களைப் பாதுகாப்பதற்காகப் புதிய போர்களுக்குத் தயாராகி வருகின்றனர்.

ட்ரம்பின் ஆக்கிரமிப்புத் திட்டங்களுக்கான பதில் ஐரோப்பிய இராணுவ வலிமை அல்ல. மாறாக, போர் மற்றும் முதலாளித்துவத்திற்கு எதிராக சர்வதேசத் தொழிலாள வர்க்கத்தைத் அணிதிரட்டுவதே ஆகும். இந்தப் போராட்டத்தில் ஐரோப்பா மற்றும் அமெரிக்காவின் தொழிலாளர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கூட்டாளிகளாக இருந்து வர வேண்டும்.