மொழிபெயர்ப்பின் மூலக் கட்டுரையை இங்கே காணலாம்.

மார்ச் 24, 2026 அன்று ஜேர்மனியின் பேர்லினில் உள்ள ஹம்போல்ட் பல்கலைக்கழகத்தில், உலக சோசலிச வலைத் தளத்தின் (WSWS) சர்வதேச ஆசிரியர் குழுவின் தலைவர் டேவிட் நோர்த் ஆற்றிய உரையின் எழுத்து வடிவம் பின்வருமாறு:

2026 பிப்ரவரி 28 அன்று, அமெரிக்காவும் இஸ்ரேலும் ஒரு முறையான போர்ப் பிரகடனம் கூட செய்யாமல், ஈரான் மீது ஒரு மிகப்பெரிய தாக்குதலைத் தொடுத்தன. நாடு முழுவதும் உள்ள இராணுவத் தளங்கள், அரசு அலுவலகங்கள் மற்றும் நகரங்கள் மீது இந்தத் தாக்குதல் நடத்தப்பட்டது. ஈரானின் உச்ச தலைவர் அலி கொமேனி, பல அரசு அதிகாரிகள் மற்றும் அடையாளம் தெரியாத எண்ணிக்கையிலான பொதுமக்கள் இந்தத் ஆரம்பக்கட்டத் தாக்குதலில் கொல்லப்பட்டனர். பள்ளிகள், மருத்துவமனைகள் மற்றும் கலாச்சார பாரம்பரியச் சின்னங்கள் சேதமடைந்தன அல்லது அழிக்கப்பட்டன.

சில நாட்களுக்குள்ளேயே, ஹார்முஸ் நீரிணையின் பகுதியில் உள்ள ஈரானின் ஏவுகணைத் தளங்கள் மீது அமெரிக்கா 5,000 இறாத்தல் எடையுள்ள பதுங்குகுழியை தகர்க்கும் குண்டுகளை வீசியது. இந்தியப் பெருங்கடலில் ஈரானியப் போர்க் கப்பலான ஐரிஸ் டெனாவை (IRIS Dena) அமெரிக்க நீர்மூழ்கிக் கப்பல் ஒன்று டார்பிடோ (Torpedo) ஏவுகணை மூலம் தாக்கி மூழ்கடித்தது. அந்தப் போர்க்கப்பலில் ஆயுதங்கள் ஏதும் இல்லை என்பது பென்டகனுக்கு ஏற்கனவே தெரியும். ஏனெனில், அது ஆயுதங்கள் ஏதுமின்றி பங்கேற்க வேண்டிய ஒரு பன்னாட்டு கடற்படைப் பயிற்சியிலிருந்து திரும்பிக் கொண்டிருந்தது. இதில் 80 மாலுமிகள் கொல்லப்பட்டனர். இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு, ஒரு அமெரிக்க நீர்மூழ்கிக் கப்பலால் மூழ்கடிக்கப்பட்ட முதல் கப்பல் இதுவாகும்.

இந்த உரை நிகழ்த்தப்படும் வேளையில், போர் தொடங்கி மூன்று வாரங்களுக்கும் மேலாகிவிட்டது. ஒரு பெண்கள் பள்ளியின் மீது அமெரிக்கா நடத்திய ஏவுகணைத் தாக்குதலில் கொல்லப்பட்ட குறைந்தது 160 பேர் உட்பட, ஈரானில் 1,500-க்கும் மேற்பட்டோர் கொல்லப்பட்டுள்ளனர். 4,000-க்கும் மேற்பட்ட பொதுக் கட்டிடங்கள் சேதமடைந்துள்ளன. தற்காப்பு நடவடிக்கையாக, வளைகுடா பிராந்தியம் முழுவதும் ஏவுகணை மற்றும் ட்ரோன் தாக்குதல்கள் மூலம் ஈரான் பதிலடி கொடுத்துள்ளது. இஸ்ரேல், பஹ்ரைன், குவைத், கத்தார், சவுதி அரேபியா மற்றும் ஐக்கிய அரபு அமீரகத்தில் உள்ள இலக்குகளை அது தாக்கியுள்ளது. உலகின் ஐந்தில் ஒரு பங்கு எண்ணெய் போக்குவரத்து நடைபெறும் ஹார்முஸ் நீரிணை தற்போது முழுமையாக முடக்கப்பட்டுள்ளது. இதனால் கச்சா எண்ணெய்யின் விலை ஒரு பேரலுக்கு 110 டாலரைத் தாண்டியுள்ளது. சர்வதேச எரிசக்தி முகமை இந்தச் சூழலை “வரலாற்றிலேயே உலகளாவிய எரிசக்தி பாதுகாப்பிற்கு ஏற்பட்டுள்ள மிகப்பெரிய சவால்” என்று விவரித்துள்ளது. வளைகுடா பகுதியில் 20,000 கடல் பயணிகள் மற்றும் மாலுமிகள் சிக்கித் தவிக்கின்றனர். சர்வதேச கப்பல் போக்குவரத்து முற்றிலும் முடங்கியுள்ளது.

ஜனாதிபதி ட்ரம்ப் ஈரானின் “நிபந்தனையற்ற சரணடைதலைக்” கோரியுள்ளார். ஈரானின் அணுமின் நிலையங்கள் மற்றும் மின் கட்டமைப்புகள் மீது தாக்குதல் நடத்தப்போவதாக அவர் அச்சுறுத்தியுள்ளார். அங்கு ஆட்சி மாற்றம் “நிச்சயம் நடக்கும்” என்று அவர் அறிவித்துள்ளார். “எதிரி முற்றிலும் தீர்க்கமாகத் தோற்கடிக்கப்படும் வரை” இராணுவம் பின்வாங்காது என்று அமெரிக்க பாதுகாப்பு அமைச்சர் கூறியுள்ளார். இதற்கிடையில், அமெரிக்க உளவுத்துறையின் சொந்த மதிப்பீடுகளே, ஈரானின் நீண்ட தூர பாலிஸ்டிக் ஏவுகணைகளால் அமெரிக்காவிற்கு அச்சுறுத்தல் இருப்பதாகக் கூறப்படுவது ஆதாரமற்றது என்றும், அத்தகையத் திறனைப் பெற ஈரானுக்குக் குறைந்தது 2035-ஆம் ஆண்டு வரை கால அவகாசம் தேவைப்படும் என்றும் முடிவுக்கு வந்துள்ளன.

அணுசக்தி பேச்சுவார்த்தைகளில் பெரும் முன்னேற்றம் ஏற்பட்டுள்ளதாகவும், ஈரான் தனது செறிவூட்டப்பட்ட யுரேனியம் கையிருப்பை முற்றிலுமாக அகற்றுவதற்கு கொள்கை அளவில் ஒப்புக்கொண்டுள்ளதாகவும் ஓமான் மத்தியஸ்தர்கள் அறிவித்த அதே இரவில்தான் இந்தத் தாக்குதல் தொடங்கப்பட்டது. போரைத் தவிர்ப்பதற்கான ஒரு “வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க” ஒப்பந்தம் “கைக்கெட்டும் தூரத்தில்” இருப்பதாக ஈரானின் வெளியுறவு அமைச்சர் பகிரங்கமாகத் தெரிவித்திருந்தார். ஒரு பேச்சுவார்த்தை மூலம் தீர்வு காண்பதற்குப் பதிலாக அமெரிக்கா போரையே தேர்ந்தெடுத்தது.

இந்தப் போர் இன்னும் விரிவடைந்து ஒரு பெருந்தீயாக மாறும் அபாயம் என்பது வெறும் கற்பனையல்ல. மாறாக, பூமியில் உள்ள ஒவ்வொரு அரசாங்கத்தின் கணக்கீடுகளிலும் அது ஒரு நேரடி மற்றும் தீவிரமான காரணியாக உள்ளது.

இதற்கு இணையாக நாம் வரலாற்றில் தேடினால், அது 1991-ஆம் ஆண்டின் வளைகுடா போரோ அல்லது 2003-ஆம் ஆண்டின் ஈராக் மீதான ஆக்கிரமிப்போ அல்ல. மாறாக, 1914-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாதம்தான் நினைவுக்கு வருகிறது. முதல் உலகப் போர் பால்கன் (Balkans) பகுதியில் ஒரு பிராந்திய மோதலாகத் தொடங்கி, கூட்டணிகளின் தர்க்கம், ஏகாதிபத்தியப் போட்டிகள் மற்றும் தவறான கணக்கீடுகள் மூலம் ஒரு உலகளாவிய பேரழிவாக விரிவடைந்தது. அது நான்கு பேரரசுகளை அழித்ததுடன் 2 கோடி (20 மில்லியன்) மக்களைக் கொன்றது.

தற்போதைய நெருக்கடியில் போர் தீவிரமடைவதற்கான வழிமுறைகள் எவ்வகையிலும் குறைந்த ஆபத்தானவை அல்ல. ஈரான் போர், உக்ரேன் மோதல்கள், தென் சீனக் கடல் விவகாரம் மற்றும் ரஷ்யா-சீனாவுடனான அமெரிக்காவின் விரிவான மோதல் போக்கு ஆகியவற்றுடன் கொண்டுள்ள பிணைப்பு ஒரு ஆபத்தான சூழலை உருவாக்கியுள்ளது. ஒரு சிறிய சம்பவம் கூட —அதாவது, ஒரு நேட்டோ (NATO) உறுப்பு நாட்டின் மீது தவறுதலாக விழும் ஏவுகணை, வளைகுடா பகுதியில் ஏற்படும் ஒரு கடற்படை மோதல் அல்லது அணுசக்தி நிலையம் மீதான தாக்குதல் என்பன— எந்தவொரு அரசாங்கத்தாலும் கட்டுப்படுத்த முடியாத ஒரு சங்கிலித் தொடர் நிகழ்வுகளைத் தூண்டிவிடக்கூடும் என்பதைக் காட்டுகிறது. இரண்டாம் உலகப் போரின் தொடக்கத்தில் ட்ரொட்ஸ்கி மிகத் தீர்க்கதரிசனமாக விவரித்த ஒரு சூழலையே இன்று தொழிலாளர் வர்க்கமும் ஒட்டுமொத்த மனிதகுலமும் எதிர்கொள்கின்றன: ஆளும் வர்க்கமானது “இப்போது கண்களை மூடிக்கொண்டு ஒரு பொருளாதார மற்றும் இராணுவப் பேரழிவை நோக்கிச் சறுக்கிச் செல்கிறது.”

இந்தப் போர் என்பது “அமைதிக்கு எதிரான ஒரு குற்றம்” ஆகும். 1945–46 ஆம் ஆண்டுகளில் நூரம்பேர்க் சர்வதேச இராணுவத் தீர்ப்பாயத்தில் நாஜி தலைவர்களுக்கு எதிராகக் கொண்டுவரப்பட்ட குற்றப்பத்திரிகையில் இதுவே முதல் மற்றும் மிக அடிப்படையான குற்றச்சாட்டாகும். நூரம்பேர்க்கில் விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்ட 22 பிரதிவாதிகளில், 13 பேர் ஆக்கிரமிப்புப் போர்களை நடத்தியதற்காகக் குற்றவாளிகளாகக் காணப்பட்டனர். அக்டோபர் 16, 1946 அன்று பதினொரு பேர் தூக்கிலிடப்பட்டனர். ஹிட்லருக்கு அடுத்த அதிகாரம் கொண்டவராக இருந்த ஹெர்மன் கோரிங் (Hermann Goering), தனக்குத் தீர்மானிக்கப்பட்ட மரணதண்டனை நிறைவேற்றப்படுவதற்கு சில மணிநேரங்களுக்கு முன்னதாக சயனைடை உட்கொண்டு தற்கொலை செய்ததன் மூலம் தூக்குக்கயிற்றிலிருந்து தப்பினார்.

நூரம்பேர்க்கில் அமெரிக்காவின் தலைமை வழக்கறிஞராக இருந்த உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி ரொபர்ட் எச். ஜாக்சன் (Robert H. Jackson), சர்வதேசச் சட்டம் என்பது அதிகாரமற்றவர்களைப் போலவே அதிகாரம் படைத்தவர்களையும் கட்டுப்படுத்தும் என்ற கொள்கையின் மிகவும் அதிகாரப்பூர்வமான அறிக்கையாக இன்றும் விளங்கும் வார்த்தைகளுடன் விசாரணையைத் தொடங்கினார். “உலக அமைதிக்கு எதிரான குற்றங்களுக்காக வரலாற்றிலேயே முதல் விசாரணையைத் தொடங்கும் பாக்கியம், ஒரு பாரதூரமான பொறுப்பை என் மீது சுமத்துகிறது,” என்று ஜாக்சன் பிரகடனம் செய்தார். “நாங்கள் கண்டிக்கவும் தண்டிக்கவும் விழையும் தவறுகள் மிகவும் திட்டமிடப்பட்டவையாகவும், கொடூரமானவையாகவும், அழிவுகரமானவையாகவும் இருந்தன; நாகரிக உலகம் அவற்றை அலட்சியப்படுத்துவதைப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாது, ஏனென்றால் அந்தத் தவறுகள் மீண்டும் நிகழும்போது நாகரிகமே உயிர்வாழ முடியாது” என்று அவர் மேலும் தெரிவித்தார்.

நூரம்பேர்க்கில் நிலைநாட்டப்பட்ட சட்டம் என்பது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சிலருக்கு மட்டும் பயன்படுத்தப்படக் கூடாது என்று ஜாக்சன் வலியுறுத்தினார். “இந்தச் சட்டம் முதலில் ஜேர்மன் ஆக்கிரமிப்பாளர்களுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தப்பட்டாலும், இந்தச் சட்டம் பயனுள்ள ஒன்றாக இருக்க வேண்டுமானால், தற்போது இங்கு நீதிபதிகளாக அமர்ந்திருக்கும் நாடுகள் உட்பட, ஆக்கிரமிப்பில் ஈடுபடும் எந்தவொரு நாட்டையும் இது தண்டிக்க வேண்டும்” என்று அவர் எழுதினார். மேலும் அவர், அமெரிக்க வெளியுறவுக் கொள்கையின் ஒட்டுமொத்த வரலாற்றையுமே குற்றஞ்சாட்டும் வகையில் மிகவும் வெளிப்படையாக, “போரை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்துவது —எந்த வகையான போராக இருந்தாலும் சரி— அது இயல்பாகவே ஒரு குற்றவியல் வழிமுறைகளைக் கையாள்வதாகும். தற்காப்பிற்காக நேர்மையாக நடத்தப்படும் ஒரு போர் என்பது நிச்சயமாக சட்டப்பூர்வமானதுதான். ஆனால், ஒரு போர் என்பதே சட்டவிரோதமாக இருக்கும்போது, அந்தப் போரில் ஈடுபட்டவர்கள் செய்த குற்றவியல் செயல்களை, அவர்கள் ஒரு போரில் ஈடுபட்டிருந்தார்கள் என்பதைக் காட்டி ஒருபோதும் நியாயப்படுத்த முடியாது” கூறினார்:

நீதிபதி ஜாக்சன் வகுத்தளித்த மற்றும் தீர்ப்பாயம் நடைமுறைப்படுத்திய அந்தத் தரநிலைகளின்படி, ஈரான் மீதான இந்தப் போர் ஒரு ஆக்கிரமிப்புப் போராகும். இது எந்தவிதமான தூண்டுதலும் இன்றி, ஐ.நா. பாதுகாப்புச் சபையின் அனுமதி இன்றி, அமெரிக்க நாடாளுமன்றத்தின் (காங்கிரஸ்) போர்ப் பிரகடனம் இன்றி, மற்றும் எந்தவொரு நாட்டின் இறையாண்மைக்கு எதிராகவும் இராணுவ பலத்தைப் பயன்படுத்துவதைத் தடை செய்யும் ஐ.நா. சாசனத்தை மீறியும் தொடங்கப்பட்டுள்ளது. ஈரான் அமெரிக்காவைத் தாக்கவில்லை. அது அமெரிக்காவிற்கு உடனடி அச்சுறுத்தல் எதையும் ஏற்படுத்தவில்லை. சொல்லப்போனால், அது ஒரு விரிவான அமைதி ஒப்பந்தத்தை எட்டுவதற்கான பேச்சுவார்த்தையில் ஈடுபட்டிருந்தது.

ஐரோப்பிய ஏகாதிபத்திய சக்திகள் இந்தக் குற்றத்தில் முழுமையாகக் கூட்டுச் சேர்ந்துள்ளன. வாஷிங்டனுடன் அவர்களுக்கு இருக்கும் கருத்து வேறுபாடுகள் ஏதேனும் இருந்தால், அவை வெறும் தந்திரோபாயம் சார்ந்தவையே. மார்ச் 1 அன்று ஐரோப்பிய ஒன்றியம் வெளியிட்ட அறிக்கையில், அமெரிக்க-இஸ்ரேலிய திடீர் தாக்குதலைக் கண்டிக்கவில்லை; மாறாக, ஈரானின் பதிலடித் தாக்குதல்களை “மன்னிக்க முடியாதவை” என்று சாடியது. ஐரோப்பிய கவுன்சில் “ஈரானின் கண்மூடித்தனமான இராணுவத் தாக்குதல்களைக் கடுமையாகக் கண்டித்த” அதே வேளையில், “அதிகபட்ச நிதானம்” மற்றும் “பொதுமக்கள் பாதுகாப்பு” ஆகியவற்றிற்கு மட்டுமே அழைப்பு விடுத்தது — இது ஆக்கிரமிப்பாளர் மற்றும் ஆக்கிரமிப்பால் பாதிக்கப்பட்டவர் ஆகிய இருவரையும் ஒரே தார்மீகத் தட்டில் வைத்துப் பார்ப்பது போன்ற ஒரு மொழியாகும். ஜேர்மனியின் சான்சலர் மெர்ஸ், ஈரானை ஒரு “முக்கிய பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல்” என்று விவரித்ததுடன், பல தசாப்த கால இராஜதந்திரம் தோல்வியடைந்துவிட்டதாக வாதிட்டார். பிரான்ஸ் தனது “நலன்களைப் பாதுகாப்பதற்காக” தனது விமானம் தாங்கிப் போர்க் கப்பலை அந்தப் பிராந்தியத்திற்கு அனுப்பியது.

கடந்த நான்கு ஆண்டுகளாக, இதே ஐரோப்பிய அரசாங்கங்கள் உக்ரேனுக்கு எதிரான ரஷ்யாவின் நடவடிக்கையை “தூண்டப்படாத போர்” என்று கண்டித்து வருகின்றன. உண்மையில் அந்தப் போர் தூண்டப்படாத ஒன்று அல்ல. அது, நேட்டோ அமைப்பின் இடைவிடாத கிழக்கு ஐரோப்பாவை நோக்கிய விரிவாக்கம் மற்றும் உக்ரேனை ரஷ்யாவிற்கு எதிரான ஒரு முன்னோக்கித் தாக்குதல் தளமாக மாற்றும் திட்டமிட்ட முயற்சிகளிலிருந்தே உருவானது. ஆனால், விவாதத்திற்காக ஐரோப்பியர்களின் அந்த வாதத்தையே நாம் ஏற்றுக்கொள்வோம் என்று வைத்துக்கொண்டால் கூட — அவர்கள் சர்வதேசச் சட்டம், நாட்டின் இறையாண்மை மற்றும் எல்லைகளின் புனிதத்தன்மை ஆகியவற்றையே முன்வைக்கிறார்கள். இதற்காக ரஷ்யா மீது கடுமையான தடைகளை விதித்து, உக்ரேனுக்கு பல்லாயிரக்கணக்கான கோடி டாலர் மதிப்பிலான ஆயுதங்களை வழங்கியுள்ளனர். இருப்பினும், தங்களது முக்கியக் கூட்டாளியான (அமெரிக்கா), 9.1 கோடி மக்கள் தொகை கொண்ட ஒரு நாட்டின் மீது எவ்விதத் தூண்டுதலும் இன்றித் தொடுத்திருக்கும் இந்தப் போரை அவர்கள் எதிர்கொள்ளும்போது — 1,500-க்கும் மேற்பட்ட பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டு, உலகின் மிக முக்கியமான கப்பல் போக்குவரத்துப் பாதை முடக்கப்பட்டு, அணு ஆயுத பேரழிவு அச்சுறுத்தல் நிலவும் நிலையிலும் — அவர்கள் ஒரு வார்த்தை கூட எதிர்ப்பைத் தெரிவிக்கவில்லை. விதிகளின் அடிப்படையிலான சர்வதேச ஒழுங்கு என்பது மீண்டும் ஒருமுறை அம்பலமாகியுள்ளது. இது, ஏகாதிபத்திய சக்திகள் தாங்கள் விரும்பும் எவர் மீதும் போர் தொடுப்பதற்கான உரிமையைக் குறிக்கும் ஒரு நயமான சொல் மட்டுமே ஆகும்.

வலது மற்றும் இடது ஆகிய இரு தரப்பிலும், ஈரான் மீதான இந்தப் போர் குறித்த ஏறக்குறைய அனைத்து பொது விவாதங்களிலும் ஆதிக்கம் செலுத்தி வரும் ஒரு கருத்துக்குப் பதிலளிப்பது அவசியமாகிறது. அமெரிக்க வெளியுறவுக் கொள்கையின் மீது இஸ்ரேல் மற்றும் சீயோனிச (Zionist) செல்வாக்கின் விளைவாகவே ஈரான் மீதான போர் உருவானது என்பதே அந்தப் பொதுவான கருத்தாகும். இந்த வாதத்தின்படி, ஈரானுடன் மோதலில் ஈடுபட அமெரிக்காவிற்குத் தனிப்பட்ட விருப்பம் ஏதுமில்லை என்றும், பெஞ்சமின் நெதன்யாகு மற்றும் இஸ்ரேலிய செல்வாக்குக் குழுவால் அமெரிக்கா இந்தப் போருக்குள் தள்ளப்பட்டது அல்லது கையாளப்பட்டது என்றும், இந்தத் தீய செல்வாக்கிலிருந்து விடுபட்டால், அமெரிக்கா மத்திய கிழக்கில் முற்றிலும் மாறுபட்ட பாதையைப் பின்பற்றும் என்றும் கூறப்படுகிறது.

இந்த விளக்கமானது தேசியவாத வலதுசாரிகளால் மிகவும் தீவிரமாக முன்வைக்கப்படுகிறது. இந்த முகாமின் செல்வாக்குமிக்க குரலான டக்கர் கார்ல்சன் (Tucker Carlson), 2026 மார்ச் 3 அன்று இவ்வாறு அறிவித்தார்: “இஸ்ரேல் விரும்பியதாலேயே இது நடந்தது. இது இஸ்ரேலின் போர்; இது அமெரிக்காவின் போர் அல்ல.” மேலும் ஒரு படி மேலே சென்று கார்ல்சன், “இங்கு அமெரிக்கா முடிவெடுக்கவில்லை, பெஞ்சமின் நெதன்யாகுதான் முடிவெடுத்தார்” என்று உறுதிபடக் கூறினார்.

முன்னாள் பாதுகாப்பு அமைச்சரின் ஆலோசகரான கேர்னல் டக்ளஸ் மெக்ரெகோர் (Douglas MacGregor) இதே பாணியில் வாதிட்டுள்ளார். போர் தொடங்குவதற்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு பேசிய மெக்ரெகோர், “அவருக்கு (ட்ரம்ப்) வேறு வழியில்லை என்பதை அவர் உணர்ந்திருப்பதாக நான் நினைக்கிறேன். அவரை வெள்ளை மாளிகையில் அமர வைத்தது யார் என்பதையும், அமெரிக்காவில் இஸ்ரேலிய செல்வாக்குக் குழு மற்றும் அதற்கு நிதியளிக்கும் சீயோனிச பில்லியனர்களின் அபார அதிகாரத்தையும் செல்வாக்கையும் நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்,” என்று கூறினார். போர் தொடங்கிய பிறகு சமூக ஊடகத்தில் ஒரு பதிவில், மெக்ரெகோர், “எதற்காக இது? இந்த பைத்தியக்காரத்தனமான போரைத் தொடங்கிய இஸ்ரேல், அமெரிக்கர்களை ஒரு விரிவான பிராந்திய மோதலுக்குள் இழுக்க வேண்டும் என்பதற்காகவா?” என்று கேட்டார்.

இந்தக் கதையாடலானது, ஓரளவிற்கு மாறுபட்ட நுணுக்கங்களுடன் இடது-தாராளவாத எதிர்க்கட்சிகளாலும் பெருமளவில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டுள்ளது. கொலம்பியா பல்கலைக்கழகப் பொருளாதார நிபுணர் ஜெப்ரி சாக்ஸ், இந்தப் போரை “நெதன்யாகு மற்றும் ட்ரம்ப் ஆகிய இரு தீய தற்பெருமைவாதிகளால் இயக்கப்படும் ஒன்று” என்று விவரித்துள்ளார். மேலும், இந்த மோதலை முதன்மையாக “அகண்ட இஸ்ரேல்” மற்றும் பிராந்திய மேலாதிக்கத்திற்கான ஒரு இஸ்ரேலியத் திட்டமாகவே அவர் கட்டமைக்கிறார். மேக்ஸ் புளூமெண்டல், கிறிஸ் ஹெட்ஜஸ் போன்ற நபர்களும், “இஸ்ரேலின் போருக்காக நாங்கள் சாகமாட்டோம்” என்ற முழக்கத்தை முன்வைத்த கோட்பிங்க் (CodePink) போன்ற அமைப்புகளும், இந்த மோதலை தேசியவாத வலதுசாரிகளைப் போலவே, அதாவது இது அமெரிக்காவிற்கான போர் அல்ல, இஸ்ரேலுக்காக நடத்தப்படும் போர் என்றே சித்தரித்துள்ளன.

இஸ்ரேலிய செல்வாக்குக் குழு உண்மையானது என்பதிலும், அது அமெரிக்கக் கொள்கைகளில் செல்வாக்கு செலுத்த மகத்தான வளங்களைச் செலவிடுகிறது என்பதிலும் எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை. அதேபோல், இஸ்ரேல் பல தசாப்தங்களாக இந்தப் போரை எதிர்பார்த்து வருகிறது என்பதிலும், காஸாவில் இனப்படுகொலையை நிகழ்த்தியதும், அதன் தன்மை பெருகிய முறையில் சந்தேகத்திற்கிடமின்றி பாசிசத்தன்மை வாய்ந்ததுமான இஸ்ரேலிய ஆட்சியானது, தற்போது மத்திய கிழக்கைச் சூழ்ந்துள்ள இந்தப் பேரழிவிற்கு மிகப்பெரிய பொறுப்பை ஏற்கிறது என்பதிலும் எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை.

உலக சோசலிச வலைத் தளம் (wsws), இஸ்ரேலிய அரசுக்கு எதிரான தனது எதிர்ப்பில் நிகரற்றதாக இருந்து வருகிறது. இந்த எதிர்ப்பானது 1948-ல் இஸ்ரேல் உருவாவதை நான்காம் அகிலம் எதிர்த்த காலத்திலிருந்தே தொடங்குகிறது. சியோனிசத்திற்கு எதிராக மார்க்சியம் நடத்திய சித்தாந்த மற்றும் அரசியல் ரீதியான போராட்டம், 1880கள் வரை நீண்டு செல்கிறது. ட்ரொட்ஸ்கி அவர்களே சீயோனிசத்தை ஒரு பிற்போக்குத்தனமான கற்பனாவாதம் என்றும், அது பேரழிவுகரமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடியது என்றும் விவரித்தார். அவரது அந்த எச்சரிக்கை இன்று உண்மையாகியுள்ளது.

இருப்பினும், இந்தப் போரை முதன்மையாக மட்டுமல்ல, முற்றிலுமாக சீயோனிச செல்வாக்கின் விளைவாக மட்டுமே விளக்குவது என்பது, ஒரு வரலாற்றுப் பகுப்பாய்வாக மட்டுமல்ல, மாறாக ஒரு அரசியல் முன்னோக்காகவும் ஆழமாகத் தவறானது. இந்த வாதத்தை முன்வைப்பவர்கள் அதை விரும்பினாலும் விரும்பாவிட்டாலும், இது அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தை நியாயப்படுத்துவதற்கும், அதனுடன் இணைந்து போவதற்கும் இட்டுச் செல்கிறது. இஸ்ரேலிய செல்வாக்குதான் பிரச்சினை என்றால், அந்தச் செல்வாக்கை அகற்றிவிட்டு, அதற்குப் பதிலாக உண்மையான “அமெரிக்க” நலன்களைப் பாதுகாக்கும் ஒரு “நல்ல” வெளியுறவுக் கொள்கையை உருவாக்குவதே தீர்வாகிவிடும். வெளியுறவுக் கொள்கை என்பது ஒரு சுகாதாரப் பிரச்சினையாக மாறிவிடுகிறது— அதாவது, ஆரோக்கியமான ஒரு அரசியல் உடலில் புகுந்துள்ள ஒரு “அந்நியக் கிருமியை” அகற்றுவது போன்ற ஒன்றாகிறது. இந்த முன்னோக்கானது, ஆரோக்கியமான மற்றும் உற்பத்தி சார்ந்த “கிறிஸ்தவ முதலாளித்துவத்திற்கும்”, ஒட்டுண்ணித்தனமான மற்றும் வட்டித்தொழில் சார்ந்த “யூத ஆதிக்க நிதி மூலதனத்திற்கும்” இடையே ஒரு அடிப்படை வேறுபாடு இருப்பதாகக் கூறும் பிற்போக்குத்தனமான மற்றும் அடிப்படையில் யூத-எதிர்ப்பு பாரம்பரியத்துடன் நெருங்கிய தொடர்புடையது. கார்ல்சனின் விமர்சனங்கள் சில நாட்களுக்குள்ளேயே இஸ்ரேலிய வெளியுறவுக் கொள்கை மீதான விமர்சனத்திலிருந்து, அமெரிக்க அரசை யூதர்கள் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள் என்ற சதித் திட்டக் கோட்பாடுகளுக்கு மாறியிருப்பது ஒன்றும் தற்செயலானது அல்ல.

தற்போதைய போரைப் பொறுத்தவரை, இஸ்ரேலை மையமாகக் கொண்ட கதையாடல்கள், இந்தப் போரின் தோற்றம், காரணங்கள் மற்றும் நோக்கங்கள் குறித்த சீரான வரலாற்று, புவிசார் அரசியல், சமூகப்-பொருளாதார மற்றும் வர்க்க ஆய்வுகளிலிருந்து இந்த மோதலைத் தனிமைப்படுத்துகின்றன. இது அடிப்படையில் ஏகாதிபத்தியத்தை ஒரு ஆய்வுக் கட்டமைப்பாகக் கருதுவதைக் கைவிடுகிறது. மேலும், பாரசீகம்-ஈரான் ஒடுக்கப்படுவதில் பிரிட்டிஷ், ஜேர்மன் மற்றும் இறுதியாக அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம் வகித்த நீண்டகால மற்றும் தீங்கு விளைவிக்கும் பங்கை இது முற்றிலுமாகப் புறக்கணிக்கிறது. இந்த ஒட்டுமொத்த மோதலின் பொருள்சார் அடிப்படையாக விளங்கும் எண்ணெய் விவகாரம் பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகிறது. 1979-ஆம் ஆண்டு முதல் ஈரான் புரட்சியின் விளைவுகளை மாற்றுவதற்காக அமெரிக்கா ஈரானுக்கு எதிராக நடத்தி வரும் நீண்டகாலப் போராட்டத்திலிருந்து இந்தப் போரை இது முற்றிலும் துண்டிக்கிறது. இதில் கொடூரமான நிதித் தடைகள், இராணுவத் தாக்குதல்கள், பிற நாடுகளை —ஈராக் மற்றும் இஸ்ரேல், அதே போல் வளைகுடா நாடுகள்— பகடைக் காய்களாகப் பயன்படுத்துதல் மற்றும் இறுதியாகக் கடந்த 35 ஆண்டுகளாக மத்திய கிழக்கு, வட ஆபிரிக்கா மற்றும் மத்திய ஆசியா முழுவதும் அமெரிக்கா மற்றும் அதன் நேட்டோ கூட்டாளிகளால் நடத்தப்பட்ட போர்கள் ஆகியவைகளும் அடங்கும்.

மேலும், இஸ்ரேலை மையமாகக் கொண்ட இந்த விளக்கம், தற்போதைய போருக்கும், ரஷ்யா மற்றும் சீனாவுக்கு எதிராக அமெரிக்கா மேற்கொண்டு வரும் தொடர்ச்சியான போர் ஆயத்தங்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பைத் துண்டிக்கிறது. உலக சோசலிச வலைத் தளம் வலியுறுத்தியுள்ளபடி, 20-ஆம் நூற்றாண்டின் சமூக மற்றும் ஜனநாயகப் புரட்சிகளின் எஞ்சியிருக்கும் அனைத்து அடையாளங்களையும் ஒழிப்பதும், அமெரிக்காவின் ஏகாதிபத்தியக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் உலகை மறுசீரமைப்பதுமே அமெரிக்காவின் நோக்கமாகும். இந்தத் திட்டம் வெறும் தீய எண்ணங்களாலோ, அல்லது டொனால்ட் ட்ரம்ப்பின் பைத்தியக்காரத்தனம் மற்றும் குற்றத்தன்மையாலோ மட்டும் இயக்கப்படவில்லை; மாறாக, போரின் மூலம் அமெரிக்காவின் உலகளாவிய நிதி நிலையின் நீண்டகால வீழ்ச்சியை மாற்றியமைக்க வேண்டிய அமெரிக்க முதலாளித்துவத்தின் கட்டாயத்தினால் இது இயக்கப்படுகிறது.

ட்ரம்ப் அமெரிக்க ஆளும் வர்க்கத்தினால் தான் அதிகாரத்திற்கு கொண்டு வரப்பட்டார். அவரது ஜனாதிபதி பதவி என்பது மக்கள் கிளர்ச்சியின் விளைவாக அல்ல, மாறாக, உள்நாட்டு மற்றும் வெளியுறவுக் கொள்கைகள் இரண்டிலும் பாதாள உலகக் குற்றவாளிகளின் முறைகளைப் பயன்படுத்தத் துணியும் ஒரு நபரை வெள்ளை மாளிகையில் அமர்த்துவதற்கு நிதிய தன்னலக் குழுக்களிலுள்ள ஆதிக்கம் செலுத்தும் பிரிவினர் எடுத்த திட்டமிட்ட முடிவின் விளைவாக ஏற்பட்டதாகும். நிதி மற்றும் அரசியல் உயரடுக்கின் பெரும்பகுதியினர் மிக மோசமான குற்றங்களில் ஈடுபட்டுள்ள எப்ஸ்டீன் விவகாரம், இந்த நிர்வாகம் எந்த சமூகச் சூழலிலிருந்து உருவானது என்பதற்கான ஒரு சிறு பார்வையை வழங்குகிறது.

அமெரிக்க முதலாளித்துவ ஜனநாயகத்தின் இறுதிச் சீரழிவின் வெளிப்பாடாக விளங்கும் ஒரு அரசாங்கத்தால் தான் ஈரானுக்கு எதிரான போர் நடத்தப்படுகிறது. ஆளும் முதலாளித்துவ தன்னலக் குழுவிற்கும், முதலாளித்துவ சுரண்டல் கட்டமைப்பு முழுவதற்கும் எதிராக எழும் உள்நாட்டு தொழிலாள வர்க்கத்தின் எதிர்ப்பை வன்முறை மூலம் ஒடுக்குவதற்கான ஒரு கருவியாக இப்போரைப் பயன்படுத்துவது, அமெரிக்க முதலாளித்துவத்தின் உலகளாவிய கட்டாயங்களுடன் பிரிக்க முடியாத வகையில் இணைந்துள்ளது.

சீயோனிச நலன்களுடன் எவ்விதத் தொடர்பும் இல்லாத வெனிசுவேலா மீதான தாக்குதல் மற்றும் கியூபாவை நெரிக்க நடக்கும் தற்போதைய முயற்சிகளைத் தொடர்ந்து வந்துள்ள ஈரான் போர், அமெரிக்கக் குடியேற்ற மற்றும் சுங்க அமலாக்கப் பிரிவின் (ICE) பாசிச வகைப்பட்ட துணை இராணுவ வன்முறையின் பின்னணியில் உருவெடுத்துள்ளது. இதில் அமெரிக்கக் குடிமக்கள் கொல்லப்படுவதும், புலம்பெயர்ந்த மக்கள் கொடூரமாகத் துன்புறுத்தப்படுவதும் அடங்கும். இந்தப் போரின் தர்க்கம் என்பது வெறும் இஸ்ரேலியச் செல்வாக்குக் குழுவின் தர்க்கம் மட்டுமல்ல; இது ஒரு வரலாற்று ரீதியான நெருக்கடி காலகட்டத்தில் ஏகாதிபத்தியம் செயல்படும் தர்க்கமாகும்.

இதை நிரூபிக்க, நவீன இஸ்ரேலிய அரசு உருவாவதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே தொடங்கிய ஈரான் மீதான அமெரிக்காவின் உண்மையான உறவின் வரலாற்றை நாம் ஆய்வு செய்ய வேண்டும். அந்த வரலாறு சீயோனிச சூழ்ச்சிகளில் வேரூன்றியதல்ல, மாறாக எண்ணெய், புவிசார் அரசியலை கட்டுப்படுத்தும் அமெரிக்க முதலாளித்துவத்தின் வர்க்க நலன்களில் வேரூன்றியதாகும்.

கிட்டத்தட்ட அரை நூற்றாண்டுகாலமாக அமெரிக்கா ஈரான் மீது—பொருளாதார ரீதியாகவும், இரகசியமாகவும், இப்போது பகிரங்கமாக இராணுவ ரீதியாகவும்—ஏன் போர் தொடுத்து வருகிறது என்பதைப் புரிந்து கொள்ள, ஒருவர் சித்தாந்தத்திலிருந்து அல்லாமல், மாறாக புவியியல் அமைப்பிலிருந்தே தொடங்க வேண்டும். ஈரான் உலகப் பொருளாதாரத்தின் மூன்று முக்கியமான மண்டலங்களின் சந்திப்பில் அமைந்துள்ளது: மத்திய ஆசியா, தெற்காசியா மற்றும் பாரசீக வளைகுடா. இது உலகின் நான்காவது பெரிய நிரூபிக்கப்பட்ட எண்ணெய் கையிருப்பையும், இரண்டாவது பெரிய இயற்கை எரிவாயு கையிருப்பையும் கொண்டுள்ளது. மேலும், தற்போதைய போருக்கு முன்பு, உலகின் எண்ணெய் விநியோகத்தில் சுமார் 20 சதவீதம் தினசரி கடந்து சென்ற குறுகிய பாதையான ஹார்முஸ் நீரிணையின் வடக்குக் கரையை ஈரான் தன் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுள்ளது.

வாஷிங்டனில் உள்ள எந்தவொரு தீவிரமான மூலோபாயவாதியும் இதைப் புரிந்து கொள்ளத் தவறியதில்லை. ஈரான் மீதான போராட்டம் அதன் சாராம்சத்தில் ஒருபோதும் பயங்கரவாதம் பற்றியதோ, அணு ஆயுதங்கள் பற்றியதோ, மனித உரிமைகள் பற்றியதோ அல்லது இஸ்ரேல் பற்றியதோ அல்ல. இவை அனைத்தும் வெறும் சாக்குப்போக்குகளாகவும், நியாயப்படுத்தல்களாகவும் மற்றும் கருவிகளாகவுமே செயல்பட்டுள்ளன. பாரசீக வளைகுடாவின் எண்ணெய் வளங்களை யார் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள், மற்றும் அது எந்த நிபந்தனைகளின் கீழ் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது என்பதே எப்போதுமே அடிப்படைப் பிரச்சினையாக இருந்து வருகிறது.

அமெரிக்கா இந்த அரங்கில் நுழைவதற்கு நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே ஏகாதிபத்திய சக்திகள் இதனைப் புரிந்து வைத்திருந்தன. பிரிட்டன் 1908-ஆம் ஆண்டில், ஆங்கிலோ- பெர்ஷியன் எண்ணெய் நிறுவனம் (Anglo-Persian Oil Company) மூலம் ஈரானிய எண்ணெயை எடுக்கத் தொடங்கியது; இது பின்னர் ஆங்கிலோ-இரானிய எண்ணெய் நிறுவனமாகவும், இறுதியில் பிரிட்டிஷ் பெட்ரோலியமாகவும் (BP) மாறியது. 20-ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில், ஈரான் நடைமுறையில் ஒரு பிரிட்டனின் அரை-காலனியாகவே இருந்து வந்தது. அதன் எண்ணெய் வளம் ஒரு வெளிநாட்டு நிறுவனத்தால் சுரண்டப்பட்டது, அதன் அரசியல் பிரிட்டிஷ் தூதரகத்தால் வடிவமைக்கப்பட்டது மற்றும் அதன் இறையாண்மை பெயரளவில் மட்டுமே இருந்து வந்தது.

ஜேர்மனியும் ஈரானின் மூலோபாய முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்திருந்தது. கெய்சரின் (Kaiser) ஆட்சியின் கீழ், பிரிட்டனுடனான விரிவான போட்டியின் ஒரு பகுதியாக, பாரசீகத்தில் தனது செல்வாக்கை நிலைநாட்ட ஜேர்மனிய மூலதனம் போட்டியிட்டது; இந்தப் போட்டியே முதல் உலகப் போர் வெடிப்பதற்கும் ஒரு காரணியாக அமைந்தது. இரண்டாம் உலகப் போரின்போது, நாஜிக்கள் ரேசா ஷா பஹ்லவியுடன் (Reza Shah Pahlavi) நெருங்கிய உறவைப் பேணினர். அவரது ஜேர்மன் சார்புப் போக்குகள், நேச நாடுகளை (Allies) எச்சரிக்கையடையச் செய்தன; இது 1941-இல் ஈரானின் மீதான ஆங்கிலோ-சோவியத் படையெடுப்பை நியாயப்படுத்தப் போதுமானதாக இருந்தது. ஆங்கிலேயர்கள் தெற்கு எண்ணெய் வயல்களைக் கைப்பற்ற, சோவியத் படைகள் வடக்குப் பகுதியை ஆக்கிரமித்தன. ஈரானின் இறையாண்மை, வழக்கம்போலவே, வல்லரசுகளின் நலன்களோடு முரண்பட்டபோது தள்ளுபடி செய்யப்பட்டது. இரண்டாம் உலகப் போரின்போதுதான், ஏகாதிபத்தியங்களுக்கு இடையிலான இந்தப் போட்டி நிலவும் களத்தில் அமெரிக்கா நுழைந்தது—அது இன்றுவரை அங்கிருந்து வெளியேறவில்லை

இது ஒன்றும் இரகசியம் அல்ல. அமெரிக்காவின் 2025-ஆம் ஆண்டு தேசிய பாதுகாப்பு மூலோபாயம் அசாதாரணமான வெளிப்படைத்தன்மையுடன் இவ்வாறு குறிப்பிட்டது: “வளைகுடா எரிசக்தி விநியோகம் ஒரு நேரடி எதிரியின் கைகளில் வீழாமல் இருப்பதையும், ஹார்முஸ் நீரிணை திறந்தே இருப்பதையும் உறுதி செய்வதில் அமெரிக்கா எப்போதும் முக்கிய நலன்களைக் கொண்டிருக்கும்.” ட்ரம்பின் சொந்த தேசிய பாதுகாப்பு அமைப்பால் எழுதப்பட்ட அந்த ஒரு வாக்கியம், ஈரான் மீதான போரில் அமெரிக்காவிற்கு சுயாதீனமான அக்கறை எதுவும் இல்லை என்ற வாதத்தை தவிடுபொடியாக்குகிறது.

அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்திற்கு ஈரானின் மூலோபாய முக்கியத்துவம் என்பது 1979-லோ அல்லது 2001-லோ கண்டறியப்பட்டதல்ல; அது இரண்டாம் உலகப் போரின் போதே உணரப்பட்டுவிட்டது. நவம்பர் 1943-இல், ‘மூன்று பெரும் தலைவர்களின்’ முதல் சந்திப்பான ‘டெஹ்ரான் மாநாட்டிற்காக’ ரூஸ்வெல்ட், சேர்ச்சில் மற்றும் ஸ்டாலின் ஆகியோர் ஈரானின் தலைநகரில் ஒன்றுகூடினர். அந்த இடத்தின் தேர்வு கூட ஒரு முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருந்தது. முன்னதாக, ஆகஸ்ட் 1941-இல் பிரிட்டன் மற்றும் சோவியத் யூனியனால் ஈரான் கூட்டாகப் படையெடுக்கப்பட்டு ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருந்தது. அமெரிக்காவின் கடன்-குத்தகைத் திட்டத்தின் கீழ் வழங்கப்பட்ட தளவாடங்கள் சோவியத் போர் முனைகளைச் சென்றடைவதற்கான மிக முக்கியமான விநியோகப் பாதையாக ஈரான் திகழ்ந்தது.

தெஹ்ரானில், மூன்று தலைவர்களும் ஈரானின் சுதந்திரம், இறையாண்மை மற்றும் பிராந்திய ஒருமைப்பாட்டை மதிப்பதோடு, போருக்குப் பிந்தைய பொருளாதார உதவியையும் உறுதி செய்யும் ஒரு கூட்டுப் பிரகடனத்தை வெளியிட்டனர். ஆனால், அதே சமயம் இந்த மாநாடு ரூஸ்வெல்ட்டை ஒரு யதார்த்தத்தை எதிர்கொள்ள வைத்தது; அதுவே அடுத்த எண்பது ஆண்டுகால அமெரிக்காவின் பெரும் மூலோபாயத்தை வடிவமைத்தது: அதாவது, எவர் ஈரானைக் கட்டுப்படுத்துகிறாரோ, அவரே பூமியின் ஆகச்சிறந்த எண்ணெய் வளங்களுக்கான நுழைவாயிலைக் கட்டுப்படுத்துவார் என்பதாகும்.

பனிப்போரின் முதல் பெரும் வல்லரசு மோதல் பெர்லினிலோ அல்லது கொரியாவிலோ நிகழவில்லை; அது ஈரானில்தான் நிகழ்ந்தது. போர்க்கால ஆக்கிரமிப்பு ஒப்பந்தத்தின்படி, போர் நடவடிக்கைகள் முடிவுக்கு வந்த ஆறு மாதங்களுக்குள் அனைத்து நேச நாட்டுப் படைகளும் ஈரானிலிருந்து வெளியேற வேண்டும் என்றிருந்தது. அமெரிக்காவும் பிரிட்டனும் திட்டமிட்ட கால அட்டவணைப்படி அங்கிருந்து வெளியேறின.

முன்னாள் போர்க்கால கூட்டாளியான சோவியத் யூனியனிடம் “கடுமையான” நிலைப்பாட்டை எடுத்திருந்த ட்ரூமன் நிர்வாகம், ஈரான் நெருக்கடியை தனது வளர்ந்து வரும் கட்டுப்படுத்தும் கொள்கைக்கான ஒரு சோதனைக்களமாகக் கையாண்டது. புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் பாதுகாப்பு சபை வாயிலாகவும் — அந்த அமைப்பு கையாண்ட முதல் விவகாரங்களில் இதுவும் ஒன்று — நேரடித் இராஜதந்திர மோதல்கள் மூலமாகவும் அமெரிக்கா சோவியத் யூனியனுக்கு அழுத்தம் கொடுத்தது. இந்த ஒருங்கிணைந்த அழுத்தத்தினால், மே 1946-இல் சோவியத் படைகள் ஈரானிலிருந்து வெளியேறின.

இந்த நிகழ்வின் முக்கியத்துவத்தை மிகைப்படுத்திச் சொல்ல முடியாது. சோவியத் யூனியனுக்கு எதிராக அமெரிக்கா தனது விருப்பத்தை நிலைநாட்டி வெற்றி பெற்ற முதல் களம் ஈரானாக இருந்தது. பாரசீக வளைகுடா எண்ணெய் வளத்தை மேற்கத்திய நாடுகள் தடையின்றிப் பெறுவதைப் பாதுகாப்பதே ஒரு முதன்மையான மூலோபாயத் தேவை என்ற முன்மாதிரியை இது நிறுவியது. அதுவே அன்றிலிருந்து அந்தப் பிராந்தியத்தில் அமெரிக்காவின் கொள்கையை வழிநடத்தி வருகிறது. மேலும், இது ஈரானை அமெரிக்காவின் ஒரு சார்பு நாடாக மாற்றியது. இந்த நிலை அடுத்த மூன்று தசாப்தங்களில் முறைப்படுத்தப்பட்டு மேலும் ஆழமடைந்தது.

அமெரிக்க-ஈரான் உறவுகளின் வரலாற்றில், அதற்குப் பிறகு நடந்த அனைத்தையும் விளக்கும் மிக முக்கியமான திருப்புமுனை, 1953 ஆகஸ்ட் 19 அன்று நிகழ்ந்தது. அன்று அமெரிக்காவின் சி.ஐ.ஏ (CIA) மற்றும் பிரிட்டிஷ் உளவுத்துறை இணைந்து, ஜனநாயக முறைப்படி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதமர் முகமது மொசாடெக்கின் (Mohammad Mossadegh) அரசாங்கத்தைத் தூக்கியெறிந்துவிட்டு, ஷா-வை (Shah) ஈரானின் முழு அதிகாரமிக்க ஆட்சியாளராக மீண்டும் அமர்த்தின.

ஈரானின் எண்ணெய் தொழிலை மொசாடெக் தேசியமயமாக்கியதே அவர் செய்த குற்றமாகக் கருதப்பட்டது. 1908-ஆம் ஆண்டு முதல், ஆங்கிலோ-இரானிய எண்ணெய் நிறுவனமானது ஈரானின் எண்ணெய் வளத்தைச் சுரண்டி வந்ததுடன், அதன் வருவாயில் ஒரு மிகச்சிறிய பகுதியை மட்டுமே ஈரானிய அரசாங்கத்திற்கு வழங்கி வந்தது. இந்த வளத்தின் மீதான தேசியக் கட்டுப்பாட்டை மீட்டெடுக்க மொசாடெக் நடவடிக்கை எடுத்தபோது, பிரிட்டன் அதன் மீது தடையையும் முற்றுகையையும் விதித்தது. பின்னர் அவரை அதிகாரத்திலிருந்து அகற்றுவதற்கு அமெரிக்காவின் உதவியை நாடியது.

பிரித்தானிய அரசால் வழங்கப்பட்ட இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொண்ட ஐசனோவர் (Eisenhower) நிர்வாகம், பனிப்போர் அச்சங்களினாலும் மற்றும் ஈரானிய எண்ணெய் ஒப்பந்தங்களைப் பெற வேண்டும் என்ற அமெரிக்க எண்ணெய் நிறுவனங்களின் விருப்பத்தினாலும் தூண்டப்பட்டு, ஆட்சிக்கவிழ்ப்பை நடத்த சி.ஐ.ஏ-விற்கு அதிகாரம் அளித்தது. ஆஜாக்ஸ் (Ajax) என்று குறியீட்டுப் பெயரிடப்பட்ட இந்த நடவடிக்கையை தியோடர் ரூஸ்வெல்ட்டின் (Theodore Roosevelt) பேரனும், சி.ஐ.ஏ முகவர் ஆர்க்கிபால்ட் ரூஸ்வெல்ட் ஜூனியரின் (Archibald Roosevelt Jr.) உறவினருமான கெர்மிட் ரூஸ்வெல்ட் ஜூனியர் (Kermit Roosevelt Jr.) தலைமை தாங்கி நடத்தினார். ஆர்க்கிபால்ட் ரூஸ்வெல்ட் பின்னர் சேஸ் மன்ஹாட்டன் வங்கியில் டேவிட் ராக்பெல்லருக்கு (David Rockefeller) ஆலோசகராகப் பணியாற்றினார். தெஹ்ரானில் நடந்த அந்த மோதலில் சுமார் 300 பேர் கொல்லப்பட்டனர்.

ஆட்சிக்கவிழ்ப்பைத் தொடர்ந்து, ஷா தனது முழு அதிகாரத்தையும் பலப்படுத்திக்கொண்டார். சி.ஐ.ஏ மற்றும் இஸ்ரேலிய மொசாட் ஆகியவற்றின் உதவியுடன் சாவாக் (SAVAK) என்ற இரகசிய போலீஸ் படை உருவாக்கப்பட்டது. வளைகுடா போர் தளபதியின் தந்தையான மேஜர் ஜெனரல் நார்மன் ஸ்வார்ஸ்கோப் சீனியர், ஷாவின் ஆட்சியை தாங்கிப்பிடிப்பதுக்கு பாதுகாப்புப் படைகளுக்குப் பயிற்சி அளிப்பதற்காக சி.ஐ.ஏ- ஆல் அனுப்பப்பட்டார். எண்ணெய் வளமானது ஒரு புதிய கூட்டமைப்பின் கீழ் மறுஒழுங்கமைக்கப்பட்டது. இதில் பெயர் மாற்றப்பட்ட பிரிட்டிஷ் பெட்ரோலியம் (BP), ஷெல் (Shell) மற்றும் பிரெஞ்சு நிறுவனங்களுடன் இணைந்து ஐந்து அமெரிக்க நிறுவனங்கள் இப்போது இலாபத்தைப் பங்குபோட்டுக் கொண்டன. ஈரானின் ஜனநாயகப் பரிசோதனையை நசுக்கி, அதன் நோக்கத்தை நிறைவேற்றியிருந்தது. அமெரிக்க மூலதனம் இப்போது ஈரானிய எண்ணெயை நேரடியாக அணுகும் வாய்ப்பைப் பெற்றது.

ஈரானுடனான மோதலில் அமெரிக்காவிற்கு “எந்த நலனும் இல்லை” என்ற கூற்று, வரலாற்றுப் பதிவுகளால் மட்டுமல்லாமல், அமெரிக்க அரசாங்கத்தின் வகைப்படுத்தப்பட்ட மற்றும் வெளியிடப்பட்ட மூலோபாய ஆவணங்களாலும் மறுக்கப்படுகிறது. அந்த ஆவணங்கள் 1950-களிலிருந்து தொடர்ச்சியாக ஈரானை ஒரு முதன்மையான அமெரிக்க நலனாகவும், அதே சமயம் ஒரு அச்சுறுத்தலாகவும் அடையாளப்படுத்தியுள்ளன.

இந்த ஆவணத் தடயங்கள் 1953-ஆம் ஆண்டு ஆட்சிக்கவிழ்ப்பிற்குப் பிறகு உடனடியாகத் தொடங்குகின்றன. மொசாடெக் வீழ்த்தப்பட்ட பிறகு ஈரானுக்கான அமெரிக்கக் கொள்கையின் முதல் விரிவான அறிக்கையான NSC 5402/1, அதற்கான கட்டமைப்பை நிறுவியது. அதன்படி, ஈரான் ஒரு மேற்கத்திய ஆதரவு பெற்ற நாடாக பராமரிக்கப்பட வேண்டும், அதன் இராணுவம் ஆதரிக்கப்பட வேண்டும் மற்றும் அதன் எண்ணெய் மேற்கத்திய சந்தைகளுக்குத் தடையின்றிச் செல்ல வேண்டும். 1958-க்குள், ஐசனோவர் தேசிய பாதுகாப்பு சபையால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட NSC 5821/1 என்ற ஆவணம், இந்த விவகாரத்தை அதன் வழக்கமான வெளிப்படைத்தன்மையுடன் குறிப்பிட்டது. அது கூறியதாவது: “சோவியத் யூனியனுக்கும் பாரசீக வளைகுடாவுக்கும் இடையில் ஈரானின் மூலோபாய இருப்பிடமும், அதன் பிரமாண்டமான எண்ணெய் கையிருப்பும், ஈரானின் நட்பு, சுதந்திரம் மற்றும் பிராந்திய ஒருமைப்பாட்டைப் பராமரிப்பதை அமெரிக்காவிற்கு மிக முக்கியமான ஒன்றாக மாற்றுகின்றன.” ஈரானின் பிராந்திய ஒருமைப்பாட்டையும் அரசியல் சுதந்திரத்தையும் பாதுகாக்க அமெரிக்க ஆயுதப் படைகளைப் பயன்படுத்தவும் இந்த ஆவணம் அதிகாரம் அளித்தது.

1953 முதல் 1979 வரை, வாஷிங்டனின் “பாரசீக வளைகுடாவின் பொலிஸ்காரனாக” ஷா செயல்பட்டார் — இது 1969-ன் நிக்சன் கோட்பாட்டைத் தொடர்ந்து அமெரிக்க மூலோபாயக் கொள்கையில் பயன்படுத்தப்பட்ட சொற்றொடராகும். அமெரிக்கத் தரைப்படைகளுக்குப் பதிலாக, பிராந்தியக் கூட்டாளிகளே வாஷிங்டனின் சார்பில் வளரும் நாடுகளைக் கண்காணிக்க வேண்டும் என்று அக்கோட்பாடு கூறியது. 1970 மற்றும் 1978-க்கு இடையில், ஷா 20 பில்லியன் டாலர் மதிப்பிலான அமெரிக்க ஆயுதங்களை வாங்க ஆணையிட்டார் — இதை ஒரு அமெரிக்க நாடாளுமன்ற உறுப்பினர், “உலக வரலாற்றிலேயே அமைதிக்கால சூழலில் எந்தவொரு நாடும் செய்திராத மிக வேகமான இராணுவ வலிமைப் பெருக்கம்” என்று குறிப்பிட்டார். அமெரிக்க ஆயுத ஏற்றுமதியில் ஈரான் மிகப்பெரிய வாடிக்கையாளராக மாறியது. கிரம்மன் (Grumman), பெல் ஹெலிகாப்டர் (Bell Helicopter), நார்த்ரோப் (Northrop), ரொக்வெல் இன்டர்நேஷனல் (Rockwell International) மற்றும் டசின் கணக்கான பிற அமெரிக்கப் பாதுகாப்பு ஒப்பந்த நிறுவனங்கள் இந்த உறவின் மூலம் பில்லியன் கணக்கில் இலாபத்தை ஈட்டின. 1973 வாக்கில், சுமார் 3,600 அமெரிக்கத் தொழில்நுட்ப வல்லுநர்கள் ஈரானுக்குள் ஆயுதம் சார்ந்த திட்டங்களில் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தனர், இந்த எண்ணிக்கை 1980-க்குள் 25,000-ஐ எட்டியது என்று கணிக்கப்பட்டுள்ளது.

டேவிட் ராக்பெல்லரின் தலைமையிலான சேஸ் மேன்ஹாட்டன் வங்கி, ஈரானிய பொதுத் திட்டங்களுக்காக 1.7 பில்லியன் டாலருக்கும் அதிகமான கூட்டுக் கடன்களை (இன்றைய மதிப்பில் சுமார் 5.8 பில்லியன் டாலர்) வழங்கியது. சேஸ் வங்கியின் இருப்புநிலைக் குறிப்பில் ஈரானுக்கான நேரடி கடன்கள் 360 மில்லியன் டாலருக்கும் அதிகமாகவும், ஈரானிய வைப்புத்தொகைகள் 500 மில்லியன் டாலருக்கும் அதிகமாகவும் இருந்தன. அமெரிக்காவிற்கும் ஷாவின் ஆட்சிக்கும் இடையிலான நிதி, இராணுவ மற்றும் உளவுத்துறை உறவு என்பது சாதாரண அர்த்தத்தில் ஒரு இராஜதந்திரக் கூட்டணி அல்ல. இது, ஆயுத விற்பனை மற்றும் வங்கி இலாபங்களால் இயக்கப்பட்ட, சி.ஐ.ஏ-ஆல் பயிற்சி அளிக்கப்பட்ட, இரகசிய போலீஸாரால் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்ட, மற்றும் பனிப்போரால் நியாயப்படுத்தப்பட்ட ஒரு ஏகாதிபத்திய சுரண்டல் மற்றும் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த அமைப்பாகும்.

உள்நாட்டு ஒடுக்குமுறை கருவியான SAVAK மிகவும் மோசமாக இழிபெயரெடுத்திருந்தது. சந்தேகத்திற்குரிய மாற்றுக் கருத்தாளர்களுக்கு எதிராக சித்திரவதைகளைப் பயன்படுத்த அதற்கு முழு “கட்டுப்பாடற்ற சுதந்திரம்” அளிக்கப்பட்டிருந்தது என்று பதிவுகள் கூறுகின்றன. ஷாவின் ஆட்சியின் கடைசி இரண்டு தசாப்தங்களில் அரசியல் காரணங்களுக்காக நூற்றுக்கணக்கான மக்கள் தூக்கிலிடப்பட்டனர். ஆயிரக்கணக்கானோர் சிறையிலடைக்கப்பட்டனர். மேலும், ஷாவின் அதிகாரம் எந்தவொரு உள்நாட்டு சட்டபூர்வமான தன்மையிலும் நிலைபெறவில்லை. மாறாக 1953 ஆட்சிக்கவிழ்ப்பு மற்றும் அமெரிக்காவின் தொடர்ச்சியான ஆதரவின் மீதே தங்கியுள்ளது என்பதை ஈரான் மக்கள் நன்கு அறிந்திருந்தனர்.

ஷாவுடனான அமெரிக்காவின் உறவு என்பது தனித்து இயங்கிய ஒன்று அல்ல. அது ஒரு பரந்த மேற்கத்திய கூட்டணியின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. அதில் முக்கிய ஐரோப்பிய சக்திகள், குறிப்பாக மேற்கு ஜேர்மனி, விருப்பமுள்ள மற்றும் இலாபம் ஈட்டும் பங்காளிகளாக இருந்தன. அதன் அதிபர்களான (Chancellors) அடினோவர், எர்ஹார்ட் மற்றும் கீசிங்கர் ஆகியோரின் ஆட்சிக் காலத்தில், மேற்கு ஜேர்மனி அரசாங்கம் ஷாவின் ஆட்சியுடன் நெருக்கமான உறவுகளை வளர்த்துக் கொண்டது. ஈரானின் உள்கட்டமைப்பில் மேற்கு ஜேர்மனி ஒரு முக்கிய வர்த்தகப் பங்காளியாகவும் முதலீட்டாளராகவும் இருந்தது. அரசியல் ஒடுக்குமுறை, சித்திரவதைகள் மற்றும் கொலைகள் என ஷாவின் ஆவணப்படுத்தப்பட்ட குற்றப் பின்னணிகள் இருந்தபோதிலும், மேற்கு ஜேர்மனி அரசாங்கம் அவரை ஒரு ஜனநாயகக் கூட்டாளிக்குரிய முழு மரியாதையுடன் வரவேற்றது. கம்யூனிச எதிர்ப்பாளராக இருந்த ஷாவிடம் விற்பனை செய்ய எண்ணெய் இருந்தது, அதுவே போதுமானதாக இருந்தது.

ஈரானிய ஷாவின் சர்வாதிகார ஆட்சிக்கு ஜேர்மன் அரசு உடந்தையாக இருந்தது என்பது ஜூன் 2, 1967 அன்று தெளிவாக அம்பலமானது. அப்போது முன்னாள் நாஜிக் கட்சி உறுப்பினரான குர்ட் ஜோர்ஜ் கீசிங்கர் சான்சிலராக இருந்தபோது, ஷா மேற்கு பேர்லினுக்கு விஜயம் செய்தார். மொஸார்ட்டின் தி மேஜிக் ஃப்ளூட் (The Magic Flute) இசை நிகழ்ச்சியில் ஷா பங்கேற்ற டொய்ச் ஓப்பர் (Deutsche Oper) அருகே, மாணவர்கள் மற்றும் புலம்பெயர்ந்த ஈரானியர்கள் ஒரு போராட்டத்தை ஒருங்கிணைத்தனர். பேர்லின் பொலிசாரின் பாதுகாப்பின் கீழ் இயங்கிய ஷாவின் இரகசிய போலீஸான SAVAK ஏஜெண்டுகள், மரத்தடிகளால் போராட்டக்காரர்களைத் தாக்கினர்.

இதனைத் தொடர்ந்து போலீஸ் ஒரு தாக்குதலைத் தொடுத்தது. இதனைப் பத்திரிகையாளரான செபாஸ்டியன் ஹாஃப்னர், “மூன்றாம் பேரரசின் (ஹிட்லரின் ஆட்சி) காலத்து சித்திரவதை முகாம்களில் கூட விதிவிலக்காக மட்டுமே இருந்த ஒரு வகையான, குரூரமாகத் திட்டமிடப்பட்ட இனப்படுகொலையை” நடத்தியது என்று விவரித்தார். பழமைவாத பத்திரிகையான Frankfurter Allgemeine Zeitung, போலீஸ் “எந்தவொரு தீவிரமான அவசியமும் இன்றி, பாசிச அல்லது அரை-பாசிச நாடுகளில் இருந்து வரும் செய்தித்தாள் அறிக்கைகளுடன் தொடர்புடைய திட்டமிடப்பட்ட கொடூரத்துடன் பதிலளித்தது “ என்று முடிவுரைத்தது.

இந்தத் தாக்குதலின் போது, ​​26 வயதான மாணவர் பென்னோ ஓனெசோர்க் (Benno Ohnesorg) — திருமணமானவர், அவரது மனைவி முதல் குழந்தையை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்த நிலையில், தனது முதல் அரசியல் ஆர்ப்பாட்டத்தில் கலந்து கொண்டவர்— ஒரு முற்றத்தில் சுற்றிவளைக்கப்பட்டார். மூன்று போலீஸ்காரர்கள் அவரைப் பிடித்துக் கொள்ள, சிவில் உடையில் இருந்த துப்பறியும் நிபுணர் கார்ல்-ஹெய்ன்ஸ் குர்ராஸ் அவரது தலையின் பின்புறத்தில் சுட்டார். ஓனேசோர்க் ஆயுதம் ஏந்தியிருக்கவில்லை; அவர் யாரையும் தாக்கவும் இல்லை. மருத்துவமனை பதிவுகள் போலியாகத் தயாரிக்கப்பட்டன, மேலும் துப்பாக்கிக் காயத்தை மறைக்க முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டது. குர்ராஸ் விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்டு விடுவிக்கப்பட்டார். மேற்கு பேர்லின் போலீஸ் துறைத் தலைவரின் இத்தகைய செயல்பாடுகள் ஒன்றும் விசித்திரமானவை அல்ல. ஏனெனில், அந்தத் தலைவர் எரிக் டுயென்சிங் நாஜி ஜேர்மனியின் கீழ் இருந்த இராணுவத்தில் ஒரு பணியாளர் அதிகாரியாக இருந்தவர்.

பென்னோ ஓனேசோர்க்கின் படுகொலையானது, ஜேர்மன் மாணவர் இயக்கத்தின் மற்றும் 1968-ஆம் ஆண்டின் பரந்த தீவிரமயமாக்கலின் ஊக்கியாக மாறியது. ஆனால் இந்த உரையைப் பொறுத்தவரை, அதன் முக்கியத்துவம் வேறொரு இடத்தில் உள்ளது. ஷாவின் ஒடுக்குமுறை இயந்திரம் ஈரானுக்குள் மட்டுமல்லாமல், மேற்கத்திய நாடுகளின் நேரடி உடந்தையுடன் மேற்கத்திய தலைநகரங்களின் வீதிகளிலும் இயங்கியதை இது நிரூபித்தது. 1953-ல் ஈரானில் அமெரிக்கா நிறுவிய அந்தச் சர்வாதிகாரமானது, அமெரிக்க ஆயுதங்கள் மற்றும் அமெரிக்கப் பணத்தால் மட்டுமல்லாமல், ஒட்டுமொத்த மேற்கத்திய ஏகாதிபத்திய கூட்டணியின் கூட்டு ஆதரவாலேயே பராமரிக்கப்பட்டது.

1979 ஜனவரி-பிப்ரவரி மாதங்களில் ஈரானில் புரட்சி வெடித்தபோது, அது இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய காலத்தில் அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம் சந்தித்த மிக அழிவுகரமான மூலோபாயத் தோல்விகளில் ஒன்றாக அமைந்தது. அதன் வடிவத்தில் இல்லாவிட்டாலும், அதன் விளைவுகளில் இது 1949-ல் அமெரிக்காவின் பிடியிலிருந்து சீனா கைநழுவிப் போனதற்கு ஒப்பானது. சில வாரங்களிலேயே, அமெரிக்கா தனது மிகவும் சக்திவாய்ந்த பிராந்தியக் கூட்டாளியை, சோவியத் யூனியனின் தெற்கு எல்லையைக் கண்காணிக்கும் தனது முதன்மையான உளவுத்துறை தளத்தை, தனது மிகப்பெரிய ஆயுத வாடிக்கையாளரை, பாரசீக வளைகுடாவின் தனது பொலிஸ்காரனை மற்றும் அமெரிக்க-பிரிட்டிஷ் மூலதனம் ஈரானிய எண்ணெய் வளத்தைச் சுரண்டுவதற்குப் பயன்படுத்திய கூட்டுறவுக் கட்டமைப்பை இழந்தது. 1946 முதல் மிகவும் சிரத்தையுடன் கட்டியெழுப்பப்பட்ட வளைகுடாப் பிராந்தியத்திலான அமெரிக்க அதிகாரத்தின் ஒட்டுமொத்தக் கட்டமைப்பும் தகர்ந்து விழுந்தது.

ஷாவின் சர்வாதிகாரம், அவரது சாவாக் (SAVAK) ரகசியக் காவல்துறை, அரச குடும்பத்தின் அளப்பரிய ஊழல், வேகமான ஆனால் சமமற்ற நவீனமயமாக்கலால் ஏற்பட்ட சமூகச் சீர்குலைவுகள், மற்றும் எண்ணெய் வளமானது ஒரு சிறு மேல்தட்டு வர்க்கத்தை மட்டும் கோடீஸ்வரர்களாக்க, லட்சக்கணக்கான மக்கள் வறுமையில் வாடிய அந்தச் சமூகத்தின் மூச்சுத்திணற வைக்கும் சமத்துவமின்மை எனப் பல தசாப்தங்களாகத் திரண்ட குமுறல்களே இந்தப் புரட்சியைத் தூண்டின. ஆனால், ஈரானிய மக்களின் பொது நனவில் அமெரிக்காவும் ஷாவும் பிரிக்க முடியாதவர்களாகவே இருந்தனர். 1953-ஆம் ஆண்டு ஆட்சிக்கவிழ்ப்பு ஒரு மாறாத வடுவாக இருந்தது. நாட்டில் தங்கியிருந்த பல்லாயிரக்கணக்கான அமெரிக்க இராணுவ மற்றும் நிறுவனப் பணியாளர்கள், மக்களின் அன்றாடக் கண்களில் படும் ஒரு வெளிப்படையான அடையாளமாக இருந்தனர். அந்தப் புரட்சி, அதன் உள்நாட்டு இயக்கவியல் எதுவாக இருந்தாலும், தவிர்க்க முடியாமல் அமெரிக்க மேலாதிக்கத்திலிருந்து பெற்ற விடுதலையாகவே உணரப்பட்டது.

இந்த இழப்புதான்—அதற்குப் பிந்தைய ஈரானின் எந்தவொரு நடவடிக்கையும் அல்ல—அதனைத் தொடர்ந்து வந்த 46 ஆண்டுகாலப் பகைமைக்கான விளக்கமாகும். ஈரானியப் புரட்சியின் முடிவை அமெரிக்கா ஒருபோதும் ஏற்றுக்கொண்டதில்லை. அதற்குப் பிந்தைய அமெரிக்காவின் ஒவ்வொரு கொள்கையும் — ஈரான்-ஈராக் போரில் ஈராக்கிற்கு அளித்த ஆதரவு, ஈரானியக் கடற்படையை அழித்தது, ஒரு பயணிகள் விமானத்தைச் சுட்டு வீழ்த்தியது, பல தசாப்த காலத் தடைகள், சுலைமானியின் படுகொலை, அணுசக்தி நிலையங்கள் மீதான குண்டுவீச்சு மற்றும் இப்போது 2026-ஆம் ஆண்டின் முழு அளவிலான போர் என அனைத்தும் — ஒரே இலக்கை நோக்கியே எடுக்கப்பட்டன: ஈரானை மீண்டும் அமெரிக்கக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டு வருவதன் மூலமோ அல்லது ஒரு சுதந்திர நாடாகச் செயல்படும் அதன் திறனை அழிப்பதன் மூலமோ, 1979-இல் அடைந்த அந்த மூலோபாயத் தோல்வியை மாற்றியமைப்பதே அந்த இலக்காகும்

ஈரானியப் புரட்சி மற்றும் ஆப்கானிஸ்தான் மீதான சோவியத் படையெடுப்பைத் தொடர்ந்து 1980-இல் அறிவிக்கப்பட்ட கார்ட்டர் கோட்பாடு (Carter Doctrine), பாரசீக வளைகுடாப் பகுதியைத் தனது கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவர எந்தவொரு வெளிச்சக்தியும் எடுக்கும் முயற்சி அமெரிக்காவின் முக்கிய நலன்கள் மீதான தாக்குதலாகக் கருதப்படும் என்றும், அது இராணுவ பலத்தைக் கொண்டு முறியடிக்கப்படும் என்றும் பிரகடனப்படுத்தியது. இந்தக் கொள்கை இன்றுவரை ரத்து செய்யப்படவில்லை. 2002 ஜனவரியில், தாலிபான்களுக்கு எதிராக ஈரான் அமெரிக்காவுடன் தீவிரமாக ஒத்துழைத்து வந்த தருணத்தில், புஷ் ஈரானை “தீமையின் அச்சு” (Axis of Evil) என வகைப்படுத்தினார். 2006 ஆண்டின் தேசிய பாதுகாப்பு மூலோபாயமானது ஈரானுக்கு எதிராக “அனைத்து அவசியமான நடவடிக்கைகளும்” எடுக்கப்படும் என எச்சரித்தது. 2017-ஆம் ஆண்டின் மூலோபாயம், வடகொரியாவுடன் சேர்த்து ஈரானையும் ஒரு போக்கிரி நாடு எனக் குறிப்பிட்டது. முன்னரே குறிப்பிட்டது போல, 2025 தேசிய பாதுகாப்பு மூலோபாயம் ஈரானை ஒரு “நேரடி எதிரி” என அறிவித்ததோடு, வளைகுடா எரிசக்தியை அமெரிக்காவின் முதன்மை நலனாக அடையாளம் காட்டியது. அமெரிக்க நாடாளுமன்றத்தின் (Congress) இருகட்சி ஆதரவுடன் நிறைவேற்றப்பட்ட 2026 தேசிய பாதுகாப்பு அங்கீகாரச் சட்டம் (NDAA), ஈரானை அமெரிக்காவின் ஒரு பகை நாடாக பெயரிட்டுள்ளது.

2006-ஆம் ஆண்டிலிருந்து வெளிவந்த ஒவ்வொரு மூலோபாய ஆவணத்திலும் மிகவும் அதிகமாகக் குறிப்பிடப்படும் முதல் ஐந்து நாடுகளில் ஒன்றாக ஈரான் இருந்து வருகிறது. இது ஒரு குறிப்பிட்ட அதிபர் அல்லது கட்சியின் செயல்பாடு அல்ல; மேலும் இது இஸ்ரேலிய செல்வாக்குக் குழுக்களின் விளைவும் அல்ல. மாறாக, இது அமெரிக்கத் தேசிய பாதுகாப்பு அரசின் ஒரு நிறுவன ரீதியான ஒருமித்த கருத்தாகும். பாரசீக வளைகுடா எரிசக்தி வளங்கள் மற்றும் பிராந்திய இராணுவ மேலாதிக்கத்தின் மீது அமெரிக்க முதலாளித்துவம் கொண்டுள்ள பொருள்சார் நலன்களில் வேரூன்றிய இந்தக் கொள்கை, கடந்த நான்கு தசாப்தங்களாகத் தொடர்ந்து பேணப்பட்டு வருகிறது.

ஈரான் மீதான அமெரிக்கக் கொள்கையைத் தீர்மானிக்கும் புவிசார் அரசியல் மற்றும் பொருளாதார நலன்கள் அமெரிக்க மக்களிடமிருந்து மறைக்கப்படுகின்றன. அமெரிக்க ஊடகங்களில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் ஏகாதிபத்தியக் கதையாடலில், எந்தத் தவறும் செய்யாத அமெரிக்காவிற்கு எதிரான ஒரு இரக்கமற்ற ஆக்கிரமிப்பாளராக ஈரான் சித்தரிக்கப்படுகிறது. இந்தக் கதையாடலின் படி, 1979 நவம்பரில் தெஹ்ரானில் உள்ள அமெரிக்கத் தூதரகத்தை எவ்விதத் தூண்டுதலும் இன்றி கைப்பற்றி, அங்கிருந்தவர்களைப் பிணைக் கைதிகளாகப் பிடித்ததிலிருந்தே ஈரானிய “பயங்கரவாதம்” தொடங்கியதாகக் கூறப்படுகிறது.

அமெரிக்க-ஈரான் உறவு முறிவை அதிகாரப்பூர்வமாக்கிய அந்தப் பிணைக் கைதிகள் நெருக்கடிக்கான உடனடித் தூண்டுதல் குறித்து ஆழமாக ஆராய வேண்டியது அவசியம். ஏனெனில், ஆரம்பத்திலிருந்தே அமெரிக்கக் கொள்கையைத் தீர்மானித்த வர்க்க நலன்களை அது வெளிப்படுத்துகிறது.

ஜனவரி 1979-இல் ஷா மன்னர் ஈரானை விட்டு வெளியேறிய பிறகு, அவரை அமெரிக்காவிற்குள் அனுமதிக்க அதிபர் கார்ட்டர் முதலில் மறுத்துவிட்டார். கார்ட்டர் ஈரானின் புதிய அரசாங்கத்துடன் உறவை ஏற்படுத்த விரும்பினார்; மேலும் ஷாவை அனுமதிப்பது டெஹ்ரானில் உள்ள அமெரிக்க ராஜதந்திரிகளை ஆபத்துக்குள்ளாக்கும் என்று அவரது சொந்தத் தூதரக அதிகாரிகளாலேயே எச்சரிக்கப்பட்டார். தூதரகப் பொறுப்பாளர் புரூஸ் லெய்ங்கன், தூதரகம் முற்றுகையிடப்படும் அபாயம் அதிகமாக இருப்பதாகத் தெளிவாக எச்சரித்தார். ஒரு முக்கியக் கூட்டத்தில், “தூதரகம் முற்றுகையிடப்பட்ட பிறகு” என்ன செய்யச் சொல்வீர்கள் என்று கார்ட்டரே தனது ஆலோசகர்களிடம் கேட்டார் — இதன் மூலம், அதன் சாத்தியமான விளைவுகளைத் தான் நன்கு உணர்ந்திருந்ததை அவர் ஒப்புக்கொண்டார்.

கார்ட்டரின் முடிவை மாற்றியது மனிதாபிமானம் அல்ல, மாறாக சேஸ் மேன்ஹாட்டன் வங்கியின் தலைவரான டேவிட் ராக்ஃபெல்லர் ஒருங்கிணைத்த ஒரு தொடர்ச்சியான செல்வாக்கு செலுத்தும் நடவடிக்கை ஆகும். ராக்ஃபெல்லரின் குழு இந்தத் திட்டத்திற்கு “ஈகிள் திட்டம்” (Project Eagle) என்று பெயரிட்டது. சேஸ் வங்கியின் ஆலோசனைக் குழுத் தலைவராக இருந்த ஹென்றி கிஸிஞ்சர்; எட்டு அமெரிக்க ஜனாதிபதிகளுக்கு ஆலோசகராக இருந்த ஜான் ஜே. மெக்லாய்; சேஸ் வங்கியின் நிர்வாகியும் முன்னாள் சி.ஐ.ஏ முகவருமான ஆர்ச்சிபால்ட் ரூஸ்வெல்ட் ஜூனியர் (இவரது உறவினரே 1953 ஆட்சிக்கவிழ்ப்பைத் திட்டமிட்டவர்); மற்றும் முன்னாள் சி.ஐ.ஏ இயக்குநரும் ஈரானுக்கான முன்னாள் தூதருமான ரிச்சர்ட் ஹெல்ம்ஸ் ஆகியோரை அவர் ஒன்றிணைத்தார். 1953-இல் ஷாவை ஆட்சியில் அமர்த்திய சி.ஐ.ஏ வலையமைப்பிற்கும், அவரது ஆட்சியில் செய்த முதலீடுகளைப் பாதுகாக்க அழுத்தம் கொடுத்த வங்கி வலையமைப்பிற்கும் இடையிலான இந்த ஒற்றுமை தற்செயலானது அல்ல. இவை இரண்டுமே ஒரே வலையமைப்பாகும்.

ராக்ஃபெல்லரின் நிதி நலன்கள் நேரடியானவை மற்றும் கணிசமானவை. சேஸ் வங்கி 1 பில்லியன் டாலருக்கும் அதிகமான ஈரானியச் சொத்துக்களைத் தன்னிடம் வைத்திருந்தது. புதிய ஈரானிய அரசாங்கம் இந்தச் சொத்துக்களைத் திருப்பித் தருமாறு கோரியது. ஏற்கனவே நிதிச் சிக்கல்களுடன் போராடிக்கொண்டிருந்த அந்த வங்கிக்கு, அவ்வளவு பெரிய அளவிலான தொகையைத் திரும்பப் பெறுவது ஒரு பணப்புழக்க நெருக்கடியை உருவாக்கியிருக்கும். எனவே, அமெரிக்க-ஈரான் உறவுகள் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்புவதைத் தடுக்க ராக்ஃபெல்லருக்குப் போதுமான காரணங்கள் இருந்தன.

ஷாவின் உடல்நிலை குறித்தும் கார்ட்டர் தவறாக வழிநடத்தப்பட்டார். ஷா மரணத்தின் விளிம்பில் இருப்பதாகவும், நியூ யோர்க்கில் மட்டுமே அவருக்கு சிகிச்சை அளிக்க முடியும் என்றும் அவரிடம் கூறப்பட்டது. ஆனால், இந்த இரண்டு கூற்றுகளும் உண்மையல்ல என்பதைப் பரிசோதித்த மருத்துவர் பின்னர் உறுதிப்படுத்தினார். அந்தச் சிகிச்சையை ஷா தங்கியிருந்த மெக்ஸிகோ உட்பட எங்கு வேண்டுமானாலும் வழங்கியிருக்க முடியும். அக்டோபர் 21, 1979-இல் கார்ட்டர் ஷாவை அமெரிக்காவிற்குள் அனுமதித்தார். பன்னிரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு, அமெரிக்கத் தூதரகம் கைப்பற்றப்பட்டது.

தூதரகம் கைப்பற்றப்பட்ட பிறகு, சேஸ் வங்கியின் நடவடிக்கைகள் அந்த நெருக்கடியை மேலும் தீவிரப்படுத்தின. ஈரான் செலுத்த வேண்டிய 4 மில்லியன் டாலர் வட்டித் தொகையை அதன் உரிய தேதியில் பெற்றுக்கொள்ள அந்த வங்கி மறுத்துவிட்டது. பின்னர், கடனுதவி வழங்கிய மற்ற கூட்டமைப்பு வங்கிகளைக் கலந்தாலோசிக்காமல், ஈரான் தனது ஒட்டுமொத்தக் கடனையும் செலுத்தத் தவறிவிட்டது என்று ஒருதலைப்பட்சமாக அறிவித்து, ஈரானியக் கணக்குகளை முடக்கியது. இது குறித்து வெள்ளை மாளிகைக்கு முன்கூட்டியே தகவல் தெரிவிக்கப்படவில்லை. ஒரு தனியார் வங்கி தனது சொந்தத் தன்னிச்சையான முடிவால் தீவிரப்படுத்திய இந்த நெருக்கடியைக் கையாளுவதற்கு, சிறப்பு ஒருங்கிணைப்புக் குழு அவசரமாக வெள்ளை மாளிகையின் நிலைமை ஆய்வு அறைக்கு விரைந்தது.

ஈரான் மீதான அமெரிக்கப் பகைக்கு, இந்தப் பிணைக் கைதிகள் நெருக்கடியே அடிப்படை ஆதங்கமாக அமைந்தது. ஆனால், அதன் உடனடித் தூண்டுதல் அமெரிக்க மூலதனத்தின் நிதி நலன்களால் — குறிப்பாக, வீழ்த்தப்பட்ட ஷாவுடன் தொடர்புடைய பில்லியன் கணக்கான டாலர் சொத்துக்களைப் பாதுகாக்க சேஸ் மேன்ஹாட்டன் வங்கியும் அதன் தலைவரும் எடுத்த உறுதியான முடிவால் இயக்கப்பட்டது.

ஈரானியப் புரட்சி நடந்த ஓராண்டிற்குள், 1980 செப்டம்பரில் ஈராக் ஈரானின் மீது படையெடுத்தது; அப்போது அமெரிக்கா ஆக்கிரமிப்பாளரான ஈராக்கின் பக்கமே நின்றது. ஈராக்கின் தோல்வி பாரசீக வளைகுடாவில் அமெரிக்க நலன்களுக்கு முரணானது என்று ரீகன் நிர்வாகம் தீர்மானித்தது. நவம்பர் 1983-இன் தேசிய பாதுகாப்பு முடிவுக் கட்டளை, வளைகுடா பகுதியில் அமெரிக்க இராணுவ வலிமையை நிலைநாட்டுவதும், எண்ணெய் விநியோகத்தைப் பாதுகாப்பதுமே தங்களின் வெளிப்படையான நோக்கம் என்பதை உறுதிப்படுத்தியது.

டிசம்பர் 20, 1983-இல், ஜனாதிபதி ரீகன் டொனால்ட் ரம்ஸ்பீல்டைத் தனது சிறப்புத் தூதராக பாக்தாத்திற்கு அனுப்பி வைத்தார். ரம்ஸ்பீல்ட் சதாம் ஹுசைனை 90 நிமிடங்கள் சந்தித்துப் பேசினார். அவ்விருவரும் கேமராக்களுக்கு முன்னால் கைகுலுக்கிக் கொண்டனர். இந்தக் கைகுலுக்கல் அமெரிக்க வெளியுறவுக் கொள்கையின் அடையாளச் சின்னங்களில் ஒன்றாக மாறியது. ரம்ஸ்பீல்ட் விஜயம் செய்த நேரத்தில், ஈராக் கிட்டத்தட்ட தினசரி ஈரானிய படையினர்களுக்கு எதிராக இரசாயன ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்துவதை அமெரிக்கா இரகசியமாக அறிந்திருந்தது. அமெரிக்கா வழங்கிய போர்க்கள உளவுத் தகவல்கள், ஈராக் தனது நச்சுவாயுத் தாக்குதல்களைத் துல்லியமாக நடத்த உதவியதற்கான ஆதாரங்கள் உள்ளன. ரம்ஸ்பீல்ட் இரசாயன ஆயுதங்கள் குறித்த பிரச்சினையை சதாமிடம் எழுப்பவில்லை. வாஷிங்டனுக்கும் பாக்தாத்திற்கும் இடையிலான முழுமையான இராஜதந்திர உறவுகள் 11 மாதங்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் தொடங்கப்பட்டன.

ரீகன் நிர்வாகம் 1984-ல் ஈராக்கை பயங்கரவாதத்தை ஆதரிக்கும் நாடுகளின் பட்டியலிலிருந்து நீக்கியது—அதே ஆண்டில்தான் ஈரானை அந்தப் பட்டியலில் சேர்த்தது. ரீகன் மற்றும் ஜோர்ஜ் எச்.டபிள்யூ. புஷ் நிர்வாகங்கள் இரசாயன ஆயுதங்களை தயாரிக்கும் பயன்பாட்டுப் பொருட்கள் மற்றும் ஆந்த்ராக்ஸ், பிளேக் போன்ற உயிரியல் காரணிகள் உட்பட இருமுறைப் பயன்பாட்டுப் பொருட்களை ஈராக்கிற்கு விற்பனை செய்ய அனுமதித்ததை அமெரிக்க செனட் வங்கிக்குழு பின்னர் ஆவணப்படுத்தியது. சிவிலியன் பயன்பாட்டிற்காக என்று கூறி பெல் ஹெலிகாப்டர்களின் விற்பனையையும் நிர்வாகம் ஏற்பாடு செய்தது. சதாமின் இராணுவம் 1988-ல் குர்திஷ் பொதுமக்களுக்கு எதிராக நச்சுவாயுத் தாக்குதல் நடத்த அவற்றைப் பயன்படுத்தியது.

குர்துகள் மீது நச்சு வாயுத் தாக்குதல் நடத்தப்பட்டதற்குப் பதிலடியாக, ஈராக் மீது கடுமையான தடைகளை விதிக்க அமெரிக்க செனட் ஒருமனதாகத் தீர்மானம் நிறைவேற்றியபோது, வெள்ளை மாளிகை அந்தத் தீர்மானத்தை முடக்கியது. ஆகஸ்ட் 1990-இல் ஈராக் குவைத்தின் மீது படையெடுக்கும் நாள் வரை, சதாம் ஹுசைன் இரசாயன ஆயுதங்களைப் பயன்படுத்துவதை அமெரிக்கா பாதுகாத்து வந்தது.

சதாம் ஹுசைன் முன்கூட்டியே உணர்ந்திருக்க வேண்டியது போல, குவைத்தில் அமெரிக்க எண்ணெய் நலன்களுக்கு எதிராக அவர் வரம்பு மீறிய பிறகு, அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்துடனான அவரது ஒத்துழைப்பு அவரை அமெரிக்காவின் பழிவாங்கும் நடவடிக்கைகளிலிருந்து பாதுகாக்கவில்லை. இறுதியில், அமெரிக்காவின் தூக்குக் கயிற்றின் நுனியிலேயே சதாம் ஹுசைனின் வாழ்க்கை முடிவுக்கு வந்தது.

1987-இல், குவைத் நாட்டின் எண்ணெய் தாங்கி கப்பல்களைப் பாதுகாப்பாக அழைத்துச் செல்ல அமெரிக்கா “ஆபரேஷன் ஏர்னெஸ்ட் வில்” (Operation Earnest Will) என்ற நடவடிக்கையைத் தொடங்கியது — ஈராக்கிற்கு நிதி ரீதியாகப் பெரும் ஆதரவளித்த முக்கிய நாடுகளில் குவைத்தும் ஒன்று என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. ஏப்ரல் 1988-இல், இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு அமெரிக்கா மேற்கொண்ட மிகப்பெரிய கடற்படைப் போரான “ஆபரேஷன் பிரேயிங் மேன்டிஸ்” (Operation Praying Mantis) என்ற நடவடிக்கையைத் தொடங்கியது. இது ஈரானியக் கடற்படையின் ஒரு குறிப்பிடத்தக்கப் பகுதியை அழித்தது. இதற்கு மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு, துபாய்க்கு வழக்கமான பாதையில் சென்று கொண்டிருந்த “ஈரான் ஏயர் 655” என்ற பயணிகள் விமானத்தை யூ.எஸ்.எஸ் வின்சென் செஸ் என்ற அமெரிக்கக் போர்க் கப்பல் சுட்டு வீழ்த்தியது. இதில் 290 பயணிகளும் பணியாளர்களும் கொல்லப்பட்டனர். இதற்காக அமெரிக்கா ஒருபோதும் அதிகாரப்பூர்வமாக மன்னிப்பு கேட்கவில்லை. மாறாக, அந்தத் தாக்குதலை நடத்திய கட்டளை அதிகாரிக்கு பின்னர் “வெற்றிச் சின்னம் தகுதி விருது” (Legion of Merit) என்ற உயரிய விருது வழங்கப்பட்டது.

இராணுவ வன்முறைக்கு இணையாக, 1979 முதல் தொடர்ச்சியாகவும் ஒட்டுமொத்தப் பாதிப்பை ஏற்படுத்தக்கூடியதுமான ஒரு பொருளாதார அழிவுப் போரை அமெரிக்கா ஈரானுக்கு எதிராக நடத்தி வருகிறது.

கிளின்டன் நிர்வாகம் 1995-96 காலப்பகுதியில் ஒரு விரிவான வர்த்தகத் தடையை விதித்ததுடன், இரண்டாம் நிலைத் தடைகளையும் அறிமுகப்படுத்தியது — இது இதர நாடுகளின் வணிக நடத்தையைத் தீர்மானிக்க அமெரிக்கா மேற்கொண்ட முதல் முயற்சியாகும். இதன் தீர்க்கமான தீவிரத்தன்மை 2010-12 காலப்பகுதியில் ஏற்பட்டது; அப்போது ஒபாமா நிர்வாகம் டாலரின் ஆதிக்கத்தைப் பயன்படுத்தி, மற்ற நாடுகள் ஈரானிடமிருந்து எண்ணெய் இறக்குமதி செய்வதைக் குறைக்காவிட்டால், அமெரிக்க நிதி அமைப்பைப் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பை இழக்க நேரிடும் என கட்டாயப்படுத்தியது. இதனால் ஈரானின் எண்ணெய் ஏற்றுமதி நாளொன்றுக்கு 2.2 மில்லியன் பீப்பாய்களிலிருந்து 860,000 ஆகக் குறைந்தது. 2012-இல் பொருளாதாரம் 6.6 சதவீதம் சுருங்கியது. ஈரானிய நாணயமான ரியால் வீழ்ச்சியடைந்தது. பணவீக்கம் 45 சதவீதத்தை எட்டியது.

2015-ஆம் ஆண்டின் அணுசக்தி ஒப்பந்தம் (JCPOA), ஈரானுக்கு ஒரு குறுகிய கால நிம்மதியை அளித்தது: இதனால் 2016-இல் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி 12.5 சதவீதம் வளர்ச்சி கண்டது. ஆனால், ஈரான் அந்த ஒப்பந்தத்தை முறையாகப் பின்பற்றிய போதிலும், 2018-இல் ட்ரம்ப் அதிலிருந்து தன்னிச்சையாக விலகி, மீண்டும் அனைத்துத் தடைகளையும் விதித்தார். இதனால் எண்ணெய் ஏற்றுமதி 60 சதவீதத்திற்கும் மேலாகச் சரிந்தது. ஒரு டாலருக்கு நிகரான ரியாலின் (Rial) மதிப்பு 37,000-லிருந்து 120,000-க்கும் மேலாக வீழ்ந்தது. 2012 மற்றும் 2024-க்கு இடையில் தனிநபர் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி 8,000ம் டாலரிலிருந்து 5,000ம் டாலராகக் குறைந்தது. 2024-ஆம் ஆண்டிற்குள், 57 சதவீத ஈரானியர்கள் ஊட்டச்சத்துக் குறைபாட்டை எதிர்கொண்டனர்; 70 லட்சம் (ஏழு மில்லியன்) மக்கள் பட்டினியால் வாடினர்.

அமெரிக்க நாடாளுமன்ற ஆராய்ச்சி சேவையின் மதிப்பீட்டின்படி, ஈரான் மீதான அமெரிக்கத் தடைகள், “அமெரிக்கா எந்தவொரு நாட்டின் மீதும் விதித்துள்ள தடைகளிலேயே, மிகவும் விரிவானவை மற்றும் முழுமையானவை’ ஆகும். இவை ஈரானியப் பொருளாதாரத்தின் ஒவ்வொரு முக்கியத் துறையையும் குறிவைக்கின்றன. தடைகள் குறித்த ஒரு ஆராய்ச்சியாளர் குறிப்பிட்டது போல, “பொருளாதாரத் தடைகள் சர்வாதிகார ஆட்சிகளை இன்னும் அதிக சர்வாதிகாரம் மிக்கவையாக மாற்றுகின்றன.” இந்தத் தடைகள் ஈரானின் நடுத்தர வர்க்கத்தைச் சிதைத்த அதே வேளையில், அந்நாட்டின் பாதுகாப்பு அரசை இன்னும் வலுப்படுத்தின.

இந்தப் போர் ஒரு மீளமுடியாத திருப்புமுனையைக் குறிக்கிறது. பிப்ரவரி 28, 2026-க்கு முன்பு இருந்த உலகம் மறைந்துவிட்டது. “விதிகளின் அடிப்படையிலான சர்வதேச ஒழுங்கு” என்பதன் ஒட்டுமொத்தக் குற்றத்தன்மையும் உலகுக்கு வெளிப்படையாகத் தெரியவந்துள்ளது. உலகின் மிக சக்திவாய்ந்த இராணுவத்தால், எவ்விதத் தூண்டுதலுமின்றி மேற்கொள்ளப்பட்ட ஓர் ஆக்கிரமிப்பு நடவடிக்கையின் மூலம், ஒரு முழு தேசமும் இடைவிடாத குண்டுவீச்சிற்கு உள்ளாக்கப்பட்டுள்ளது; அதே சமயம் “சர்வதேச சமூகம்” இதனை மௌனமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறது அல்லது இந்த அநீதிக்கு உடந்தையாக இருக்கிறது.

வரலாற்றுப் பாதையைச் சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். ஏப்ரல் 1937-இல் நாஜி ஜேர்மனி பாஸ்க் (Basque) நகரமான கெர்னிகா (Guernica) மீது குண்டுவீசியபோது, அந்த அதிர்ச்சி உலகம் முழுவதும் எதிரொலித்தது. அதற்குப் பதிலடியாக பிக்காசோ தனது உலகப்புகழ் பெற்ற ஓவியத்தைத் தீட்டினார். மே 1940-இல் லுஃப்ட்வாஃப் (Luftwaffe) ரோட்டர்டாம் மீது குண்டுவீசி, கிட்டத்தட்ட 900 பேரைக் கொன்றபோது, அது நாகரீக உலகின் கருத்தை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கிய ஒரு காட்டுமிராண்டித்தனமான செயலாகக் கண்டிக்கப்பட்டது. ஆனால் இன்று, அமெரிக்காவும் இஸ்ரேலும் ஈரானிய நகரங்களுக்கு எதிராகத் தொடர்ச்சியான வான்வழித் தாக்குதலை நடத்தி வருகின்றன — ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்ட பொதுமக்கள் கொல்லப்பட்டுள்ளனர், ஆயிரக்கணக்கான கட்டிடங்கள் இடிபாடுகளாக மாற்றப்பட்டுள்ளன, ஒரு பெண்கள் பள்ளி தரைமட்டமாக்கப்பட்டுள்ளது — இதற்கு ஜனநாயக உலகம் என்று அழைக்கப்படுபவற்றின் பதில் என்னவென்றால், திருப்பித் தாக்கியதற்காக ஈரானைக் கண்டிப்பதே ஆகும்.

இது மூன்றாம் உலகப் போரைப் பற்றிய எச்சரிக்கை விடுக்கும் விஷயம் அல்ல; ஏதோ ஒரு எதிர்கால நிகழ்வாகவோ அல்லது சிறந்த தலைவர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதன் மூலமோ, பகுத்தறிவுமிக்க கோரிக்கைகள் மூலமோ தடுத்து நிறுத்தக்கூடிய ஒன்றோ அல்ல. மாறாக, அதன் அதிவேக தீவிரமடைதலை நாம் இப்போது நேரில் கண்டு கொண்டிருக்கிறோம். உக்ரேன், காஸா, வெனிசுவேலா மற்றும் ஈரான் ஆகியவை தனித்தனி மோதல்கள் அல்ல. இவை அனைத்தும் அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம் மற்றும் அதன் கூட்டாளிகளால் நடத்தப்படும் ஒரு ஒற்றை உலகளாவிய போரின் வெவ்வேறு முனைகளாகும். உலகை மீண்டும் தங்களது மேலாதிக்கக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் மறுஒழுங்குபடுத்தவும், 20-ஆம் நூற்றாண்டின் சமூக மற்றும் ஜனநாயகப் புரட்சிகளின் எஞ்சிய தடயங்களை ஒழிக்கவும், வாஷிங்டன் மற்றும் வோல் ஸ்ட்ரீட்டின் கட்டளைகளுக்குப் அடிபணிய மறுக்கும் எந்தவொரு அரசு அல்லது இயக்கத்தையும் வன்முறையால் நசுக்கவும் இந்தப் போர் நடத்தப்படுகிறது.

லெனின், ரோசா லுக்சம்பர்க், லீப்னெக்ட் மற்றும் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ட்ரொட்ஸ்கி ஆகியோர் நன்கு புரிந்து கொள்ளக்கூடிய ஒரு உலகில்தான் நாம் இப்போது வாழ்கிறோம். இவர்கள் ஆய்வு செய்த அதே முரண்பாடுகள் —குறிப்பாக, உற்பத்தி சக்திகளின் உலகளாவிய தன்மைக்கும் தேசிய-அரசு அமைப்பு முறைக்கும் இடையிலான முரண்பாடு, உற்பத்தியின் சமூகத் தன்மைக்கும் செல்வத்தைத் தனிப்பட்ட முறையில் கையகப்படுத்துவதற்கும் இடையிலான முரண்பாடு, மற்றும் ஒவ்வொரு ஏகாதிபத்திய சக்தியும் மேலாதிக்கம் செலுத்தத் துடிப்பதற்கும் அதே சமயம் எந்தவொரு தனி சக்தியாலும் சவாலற்ற மேலாதிக்கத்தை அடைய முடியாமல் போவதற்கும் இடையிலான முரண்பாடு— ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்பு அவர்கள் விவரித்த அதே இரக்கமற்ற தர்க்கத்துடன், இன்று உலகைப் பேரழிவை நோக்கித் தள்ளிக் கொண்டிருக்கின்றன.

போருக்கு எதிரான போராட்டம் என்பது ஒரு சர்வதேசக் கேள்வியாகும். இதனை வெறும் தேசிய எல்லைகளுக்குள் மட்டும் நடத்த முடியாது; அதேபோல், தற்போதுள்ள எந்தவொரு அரசாங்கத்திடமும் இந்தப் பொறுப்பை ஒப்படைக்க முடியாது. தற்போதுள்ள முதலாளித்துவ அரசுகளை நோக்கி நடத்தப்படும் போராட்டங்கள், அவை எவ்வளவு பிரம்மாண்டமானவையாக இருந்தாலும், போரை நோக்கிய உந்தலை நிறுத்தப்போவதில்லை. 2003-ஆம் ஆண்டின் மாபெரும் மக்கள் போராட்டங்கள் ஈராக் மீதான படையெடுப்பை நிறுத்தவில்லை. காஸாவில் நடந்த இனப்படுகொலைக்கு எதிரான உலகளாவிய கண்டனக் குரல்கள் அதனைத் தடுத்து நிறுத்தவில்லை. ‘விதிகளின் அடிப்படையிலான ஒழுங்கு’ குறித்த கோரிக்கைகள் ஈரான் மீதான குண்டுவீச்சைத் தடுக்காது. அவை அணு ஆயுதப் போரை நோக்கிய இடைவிடாத தீவிரமடைதலையும் நிறுத்தப்போவதில்லை.

தீர்க்கமான கேள்வி — இறுதியில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரே கேள்வி — சர்வதேசத் தொழிலாள வர்க்கத்திற்குள் ஒரு புரட்சிகரத் தலைமையைக் கட்டியெழுப்புவதாகும். இது ஒன்றும் புதிய கருத்து அல்ல. 20-ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் நிகழ்ந்த பேரழிவுகளிலிருந்து லியோன் ட்ரொட்ஸ்கி எடுத்த மையமான முடிவு இதுவாகும்; மேலும், இது இன்றும் தனது வலிமையை அணுவளவும் இழக்கவில்லை. 1938-ஆம் ஆண்டின் இடைமருவு வேலைத்திட்டம் எனும் நான்காம் அகிலத்தின் நிறுவன ஆவணத்தில் ட்ரொட்ஸ்கி இவ்வாறு எழுதினார்:

சோசலிசத்திற்கான வரலாற்று நிலைமைகள் இன்னும் “கனியவில்லை” என்று கூறப்படும் அனைத்துப் பேச்சுகளும் அறியாமையின் அல்லது நனவுப்பூர்வமான ஏமாற்று வேலையின் விளைபொருளாகும். பாட்டாளி வர்க்கப் புரட்சிக்கான புறநிலை முன்நிபந்தனைகள் ஏற்கனவே “கனிந்துவிட்டது” மட்டுமன்றி; அவை ஓரளவுக்கு அழுகவும் தொடங்கிவிட்டன. ஒரு சோசலிசப் புரட்சி இல்லாமல், அதுவும் அடுத்த வரலாற்றுக் காலகட்டத்திற்குள் அது நிகழாவிட்டால், மனிதகுலத்தின் ஒட்டுமொத்த கலாச்சாரத்திற்கே ஒரு பேரழிவு ஏற்படும் அச்சுறுத்தல் உள்ளது. இப்போது அடுத்த கட்டம் பாட்டாளி வர்க்கத்திடம் உள்ளது; அதாவது, முக்கியமாக அதன் புரட்சிகர முன்னணிப் படையிடம் உள்ளது. மனிதகுலத்தின் வரலாற்று நெருக்கடி என்பது, புரட்சிகரத் தலைமையின் நெருக்கடியாகச் சுருக்கப்பட்டுள்ளது.

இரண்டாம் உலகப் போரின் தொடக்கத்தில் எழுதப்பட்ட இந்த மதிப்பீடு, தற்போதைய தருணத்தின் நெருக்கடியை இன்னும் துல்லியமாக வரையறுக்கிறது. முதலாளித்துவத்தைத் தூக்கியெறிவதற்கான புறநிலை நிலைமைகள் கனிந்துவிட்டது என்பது மட்டுமல்ல; அவை, ட்ரொட்ஸ்கி எச்சரித்தது போல, அழுகத் தொடங்கியும் உள்ளன. இப்போது நம் முன்னால் உள்ள மாற்றீடு என்பது சீர்திருத்தமா அல்லது புரட்சியா என்பது அல்ல; மாறாக, புரட்சியா அல்லது பேரழிவா என்பதுதான். தொழிலாள வர்க்கத்தின் புரட்சிகரத் தலைமையைக் கட்டியெழுப்புவது — அதாவது, நான்காம் அகிலத்தின் அனைத்துலகக் குழுவையும் (ICFI) அதன் கிளைகளையும் கட்டியெழுப்பும் பணி என்பது எமது காலத்தின் அவசரமான, முதன்மையான மற்றும் தவிர்க்க முடியாத அரசியல் பணியாகும்.