மொழிபெயர்ப்பின் மூலக் கட்டுரையை இங்கே காணலாம்.

பிரித்தானியாவின் ஸ்கொட்லாந்து மற்றும் வேல்ஸ் நாடாளுமன்றத் தேர்தல்களும், ஐக்கிய இராச்சியத்தின் உள்ளூராட்சி மன்றத் தேர்தல்களும், தொழிற் கட்சியின் வீழ்ச்சி மேலும் ஆழமடைந்துள்ளதைக் குறிக்கின்றன.

வரலாற்று ரீதியாக தொழிற் கட்சியின் கோட்டையாக இருந்துவந்த ஸ்கொட்லாந்தில் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே அதிகாரத்தை இழந்த நிலையில், தற்போது வேல்ஸ் நாடாளுமன்றத்தில் அது முற்றாக துடைத்தெறியப்பட்டுள்ளது. 27 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இந்த நாடாளுமன்றம் உருவாக்கப்பட்டதிலிருந்து அங்கு தொழிற் கட்சியே ஆளும் கட்சியாக இருந்து வந்தது. 60 இடங்களில் 30 இடங்களைக் கொண்டிருந்த தொழிற் கட்சி, புதிதாக விரிவாக்கப்பட்ட 98 இடங்களைக் கொண்ட நாடாளுமன்றத்தில் வெறும் ஒன்பது இடங்களாக வீழ்ச்சியடைந்துள்ளது. இது வேல்ஸில் ஒரு நூற்றாண்டாக நீடித்த தொழிற் கட்சியின் ஆதிக்கத்தின் முடிவைக் குறிக்கிறது.

ஐக்கிய இராச்சியம் முழுவதும் நடைபெற்ற உள்ளூராட்சி மன்றத் தேர்தல்களில் தொழிற் கட்சி சுமார் 2,550 இடங்களில் கிட்டத்தட்ட 1,000 இடங்களை இழந்தது. இந்தக் கட்டுரை எழுதப்பட்டுக் கொண்டிருந்த நேரத்தில், முன்பு 5–10 சதவீத பெரும்பான்மையைக் கொண்டிருந்த ஐந்து இடங்களில் நான்கு இடங்களையும், 30 சதவீதத்திற்கும் அதிகமான பெரும்பான்மையைக் கொண்டிருந்த இரண்டு இடங்களில் ஒரு இடத்தையும் அது இழந்து கொண்டிருந்தது.

இழக்கப்பட்ட உள்ளூராட்சி மன்றங்களில், நீண்டகால தொழிற் கட்சி ஆதிக்க வரலாற்றைக் கொண்ட பேர்மிங்காம், சுந்தர்லேண்ட், ஹார்ட்லிபூல் மற்றும் லீட்ஸ் போன்ற முக்கிய நகரங்களும் அடங்குகின்றன. மான்செஸ்டர் மற்றும் விகான் நகரங்களின் அனைத்து இடங்களுக்கும் இந்த ஆண்டு தேர்தல் நடைபெற்றிருந்தால், அவையும் தொழிற் கட்சியின் கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விட்டுப் போயிருக்கும்.

[img]

https://www.wsws.org/asset/5d4a790b-0ce8-47a7-820d-661f3a582e0d?rendition=image1280

லண்டனில் நடைபெற்ற ஒரு பத்திரிகையாளர் சந்திப்பில், சீர்திருத்தக் கட்சியின் தலைவர் நைஜல் பாரேஜ் (வலதுபுறம்), அச்சபையின் நிழல் நிதி அமைச்சர் ரொபர்ட் ஜென்ரிக் உடன் இணைந்து பேசுகிறார். 2026 ஏப்ரல் 2 வியாழக்கிழமை, [AP புகைப்படம்/கிர்ஸ்டி விகில்ஸ்வொர்த்]

[/img]

தொழிலாளர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் தொழிற் கட்சிக்கு வாக்களிக்க எந்தக் காரணமும் இல்லை என்று கருதுவது மட்டுமல்லாமல், பலர் அக்கட்சியைத் தீவிரமாக வெறுக்கவும் செய்கிறார்கள். கன்சர்வேடிவ் கட்சியிடமிருந்து “மாற்றம்” கிடைக்கும் என்று அவர்களுக்கு தொழிற் கட்சியால் வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்டது, ஆனால் அவர்களுக்கு அதே போன்றதொரு ஆட்சியே மீண்டும் கிடைத்துள்ளது.

முகங்கள் புதியவை, ஆனால் அவர்கள் பேசும் கொள்கைகள் பழையவை: “பத்திரச் சந்தைகளின்” நலனுக்காகச் சிக்கன நடவடிக்கைகள், “நிதி ஒழுக்கம்,” மற்றும் “நிதிச் சுதந்திரத்திற்கான வாய்ப்பு”, உக்ரேன் போருக்காகவும், ஈரான் மீது அமெரிக்கா நடத்தி வரும் போரில் தனக்கென ஒரு இடத்தைப் பிடிப்பதற்காகவும், இஸ்ரேலுக்கான பிரிட்டனின் ஆதரவை வலுப்படுத்துவதற்காகவும் கூடுதல் இராணுவச் செலவுகள் என்பன மேற்கொள்ளப்படுகின்றன.

இளைஞர்கள் மற்றும் குறிப்பாக பிரிட்டனின் முஸ்லீம் மக்களிடையே, காஸா இனப்படுகொலையில் தொழிற் கட்சி உடந்தையாக இருந்ததற்காக அது ஒருபோதும் மன்னிக்கப்படாது—இதன் வெளிப்பாடாகவே பசுமைக் கட்சி (Green Party), குறிப்பாக தலைநகர் லண்டனில் பெரும் வெற்றிகளைப் பெற்றுள்ளது.

ஆனால், தொழிற் கட்சியின் வீழ்ச்சியிலிருந்து இன்றுவரை மிகப்பெரிய பயனைப் பெற்றிருப்பது நைஜல் ஃபாராஜின் தீவிர வலதுசாரி சீர்திருத்தக் கட்சி ஆகும். இக்கட்சி வேல்ஸ் நாடாளுமன்றத்தில் 34 இடங்களைக் கைப்பற்றியதுடன், ஐக்கிய இராச்சியம் முழுவதும் 1,000 க்கும் மேற்பட்ட கவுன்சிலர்களைப் பெற்றுள்ளது.

ஸ்கை நியூஸின் பகுப்பாய்வின்படி, இந்த வாக்கெடுப்பின் மூலம் சீர்திருத்தக் கட்சி தேசிய அளவில் 27 சதவீத வாக்குகளைப் பெற்றுள்ளது என்று தெரிகிறது. இது, 2024 பொதுத்தேர்தலில் அது பெற்ற 14 சதவீத வாக்குகளை விட கிட்டத்தட்ட இரண்டு மடங்காகும். பிரிட்டன் வலதுசாரிகளின் பாரம்பரியக் கட்சியான கன்சர்வேடிவ் கட்சி 20 சதவீதத்துடன் இரண்டாம் இடத்தையும், தொழிற் கட்சி 15 சதவீதத்துடன் மூன்றாம் இடத்தையும் பிடிக்கிறது— இது, 2024-ல் தொழிற் கட்சி பெற்ற 34 சதவீத வாக்குகளில் பாதிக்கும் குறைவானதாகும். பசுமைக் கட்சி 13 சதவீத வாக்குகளைப் பெறுகின்றது.

சமூக நலத்திட்ட உதவிகளைப் பெறுபவர்கள் மற்றும் புலம்பெயர்ந்தோர் மீதான தாக்குதல்களையே பிரதானமாகக் கொண்ட ஒரு கட்சி —பல கோடி சொத்துக்கள் கொண்ட முன்னாள் பங்குத்தரகர் மற்றும் என்.எச்.எஸ் (NHS) எனப்படும் தேசிய சுகாதார சேவையைத் தனியார்மயமாக்கத் துடிப்பவரால் தலைமை தாங்கப்படும் ஒரு கட்சி— இன்று பிரிட்டனில் கருத்துக்கணிப்புகளில் முன்னணியில் இருப்பதும், அதன் ஆதரவு தொழிலாள வர்க்கத் தொகுதிகளில் குவிந்திருப்பதும், இதுவரை இங்கு “இடதுசாரி” என்று சொல்லப்பட்டவற்றின் மீது சுமத்தப்பட்டுள்ள ஒரு கடுமையான குற்றச்சாட்டாகும்.

டோனி பிளேயர் காலத்திலிருந்தே தொழிற் கட்சி தனது ஆதரவை பெருமளவில் இழந்து வருகிறது. ஆனால், ஒரு இடதுசாரி மாற்றீட்டிற்காகத் தொழிலாளர்கள் மேற்கொண்ட முயற்சிகள் மீண்டும் மீண்டும் நாசமாக்கப்பட்டதுதான் சீர்திருத்தக் கட்சிக்கு இன்று இவ்வளவு முக்கியத்துவத்தை அளித்துள்ளது. சீர்திருத்தக் கட்சியின் எழுச்சிக்கு மற்ற எவரையும் விட அதிகப் பொறுப்பேற்க வேண்டியவர் ஜெரமி கோர்பின் ஆவார்.

ஒரு தசாப்தத்திற்கு முன்பு, பிளேயரிசவாதிகளை கட்சியிலிருந்து வெளியேற்றுவதற்காக, நாடு முழுவதிலும் உள்ள மில்லியன் கணக்கான மக்களின் ஆதரவுடன், நூறாயிரக்கணக்கான தொழிற் கட்சி உறுப்பினர்களால் கோர்பினுக்கு அதிகாரம் வழங்கப்பட்டது. அவரது ஆதரவாளர்கள் சிக்கனக் கொள்கைகள், நேட்டோ மற்றும் பிரித்தானியாவின் அணு ஆயுதங்களுக்கு எதிராக ஒரு தீவிரமான போராட்டத்தையே விரும்பினர். ஆனால் அவர்கள் அனைத்து விஷயங்களிலும் ஏமாற்றப்பட்டு, காட்டிக் கொடுக்கப்பட்டனர்.

இறுதியில், கோர்பின் தொழிற் கட்சியின் பிளேயரிசவாத வலதுசாரிகளிடம் அடிபணிந்து போனார். அதன் விளைவாக அவர் ஒரு யூத எதிர்ப்பாளர் என்று முத்திரை குத்தப்பட்டு கட்சியிலிருந்தே தூக்கி எறியப்பட்டார். பல ஆண்டுகளாக அவர் தொழிற் கட்சிக்குத் தலைமை தாங்கி, அவரும் தொழிற்சங்க அதிகாரத்துவத்தினரும் வர்க்கப் போராட்டத்தை வரலாறு காணாத வீழ்ச்சிக்குக் கொண்டுவந்த பிறகு, சமூக அதிருப்தி எனும் எரிமலை மீது அமர்ந்தபடி, அவர் அமைதியாகப் பின்வரிசை இருக்கைகளுக்கு ஒதுங்கிச் சென்றார்.

ஏறக்குறைய ஒன்றரை தசாப்தங்களாக நீடித்து வந்த பழமைவாதிகளின் ஆட்சிக்கு ஒரு “இடது” பதிலாக, கெய்ர் ஸ்டார்மரின் தொழிற் கட்சிக்கு நான்கு ஆண்டுகளாகக் களம் அமைத்துக் கொடுக்கப்பட்டது.

வளர்ந்து வந்த வேலைநிறுத்தப் போராட்டங்களை நசுக்கிய தொழிற்சங்கத் தலைவர்களின் உதவியுடன் ஸ்டார்மர் ஆட்சிக்கு வந்தபோது, எதிர்க்கட்சி என்ற அந்தஸ்து சீர்திருத்தக் கட்சிக்கு செல்வதுக்கு அனுமதிக்கப்பட்டது. சோசலிச தொழிலாளர் கட்சி (Socialist Workers Party) மற்றும் பிற போலி-இடது குழுக்களால் இன்னும் ஒரு இடதுசாரி இயக்கத்தின் தலைவராக முன்னிறுத்தப்படும் கோர்பின், தனது சொந்தக் கட்சியை உருவாக்குமாறு அவர்கள் விடுத்த அனைத்து கோரிக்கைகளையும் நிராகரித்தார்.

தொழிற் கட்சி அரசாங்கமானது, திட்டமிட்டு அதி வலதுசாரி சீர்திருத்தக் கட்சியின் தேசியவாதக் கருத்துக்களைத் பிரதிபலித்து, வெளிநாட்டவர் மீதான வெறுப்பு பிரச்சாரங்களைத் தொடங்கி, புலம்பெயர்ந்தோருக்கு எதிரான கொள்கைகளை அமல்படுத்தி, மறைமுகமாக ஃபரேஜை ஆட்சிக்கு அழைத்துக் கொண்டிருந்த வேளையில், கோர்பின் அமைதி, அன்பு மற்றும் புரிதல் பற்றிப் பிரசங்கம் செய்து கொண்டிருந்தார்.

ஸ்டார்மருக்கு எதிரான ஒரு வலதுசாரி ஏகபோகத்தை ஊடகங்கள் திணிக்க முனைந்தன. அவர் இராணுவத்திற்காகச் செலவு செய்யவில்லை என்றும், சமூக நலத்திட்டங்களைக் குறைக்கவில்லை என்றும், வேலைவாய்ப்பு மற்றும் வாடகைதாரர் உரிமைகள் தொடர்பான சட்டங்களை முடக்கவில்லை என்றும் அவரை ஊடகங்கள் விமர்சித்தன. அந்தச் சூழலிலும், தான் பெயர் சொல்லக்கூட விரும்பாத அந்தத் தொழிற் கட்சித் தலைவரைப் பார்த்து வெறும் அதிருப்தியை மட்டுமே கோர்பின் முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தார்.

கோர்பின் இறுதியாக உங்கள் கட்சி (Your Party) என்ற கட்சியைத் தொடங்கியபோது, அதைச் செயலிழக்கச் செய்வதற்காக மட்டுமே அதைச் செய்து ஒரு சோசலிச எதிர்ப்பு வேட்டையை முன்னெடுத்தார். அதன் வீழ்ச்சிக்கு மத்தியில், பிரிட்டனின் முன்னணி “இடது” என்ற அந்தஸ்து பசுமைக் கட்சித் தலைவர் ஜாக் போலன்ஸ்கியிடம் சென்றுள்ளது. அவர் அந்தந்த நேரத்திற்குத் தகுந்தாற்போல் பேசி ஆதரவு திரட்டும் ஒரு வெற்று ஏமாற்று வேடதாரி ஆவார்.

சோசலிச சமத்துவக் கட்சி (SEP) மட்டுமே கோர்பின் என்ன செய்து கொண்டிருந்தார் மற்றும் அதன் விளைவுகள் குறித்த உண்மையை உரக்கச் சொன்னது. கோர்பினின் வீரியமற்ற அரைகுறை-சீர்திருத்தவாதமும், சோசலிசத்திற்கு எதிரான சூழ்ச்சிகளுமே இடதுசாரி அரசியல் என்று பெரும்பாலான தொழிலாளர்கள் நம்பவைக்கப்பட்டபோது, பலர் அதைவிட்டு விலகிச் சென்றனர். இந்த அரசியல் மோசடி தொடர அனுமதிக்கப்படும் வரை, அதன் தவிர்க்க முடியாத விளைவு வலதுசாரிகளின் தொடர்ச்சியான முன்னேற்றமாகவே இருக்கும்.

கடந்த வியாழக்கிழமையின் தேர்தல் முடிவுகள், “சீர்திருத்தக் கட்சியை நிறுத்து” என்ற முழக்கத்திற்காக அரசியலை அடிபணியச் செய்ய முற்படும் ஒன்றாகச் சேரும் கூட்டணியையும் மற்றும் அனைத்து அமைப்புகளின் திவாலான தன்மையையும் அம்பலப்படுத்துகின்றன. மேலும், மற்ற முதலாளித்துவக் கட்சிகளுக்கு இடையேயான தந்திரோபாய வாக்களிப்பு மற்றும் நாடாளுமன்றக் கூட்டணிகளின் மூலோபாயத்தையும் அம்பலப்படுத்துகின்றன. இந்தக் கட்சிகள் என்னவென்று தொழிலாளர்களுக்குத் தெரியும், மேலும் அவர்கள் இவற்றுக்கு வாக்களிக்க சம்மதிக்க மாட்டார்கள்.

முன்னோக்கிச் செல்லும் ஒரே வழி, மற்ற அனைத்துக் கட்சிகளையும் எதிர்க்கும் ஒரு உண்மையான சோசலிசக் கட்சிக்காகப் போராடுவதே ஆகும். அதற்கான சிறந்த வாய்ப்புகள் இப்போது திறந்துவிடப்பட்டுள்ளன.

சோசலிச சமத்துவக் கட்சி, அதிவலது சீர்திருத்தக் கட்சியின் எழுச்சியை மிகவும் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்கிறது. ஆனால், வலதுசாரிகளின் எழுச்சியைக் கண்டு நடுத்தர வர்க்கம் அடையும் விரக்தியை நாங்கள் பகிர்ந்துகொள்வதில்லை.

பிரதமர் மற்றும் தொழிற் கட்சித் தலைவர் பதவியிலிருந்து விலகி “நாட்டைக் குழப்பத்தில் ஆழ்த்த” ஸ்டார்மர் மறுப்பது, அவரது தனிப்பட்ட அகங்காரத்தையும் தாண்டியது. பிரிட்டனின் அரசியலை ஒரு தளைக்குள் பூட்டி வைத்திருந்த நடைமுறை ரீதியான இருகட்சி முறை சிதைவதின் முக்கியத்துவத்தை அவர் நன்கு அறிவார். ஈரான் மீதான போரின் விளைவுகள் மக்கள் மத்தியில் ஏற்படுத்தப்போகும் தீவிர அரசியல் மாற்றங்களையும் அவர் உணர்ந்துள்ளார்.

தொழிலாள வர்க்கம் புதிய அரசியல் கேள்விகளை எழுப்புகிறது, அவற்றுக்கு சோசலிச இயக்கத்தால் மட்டுமே இறுதியில் பதிலளிக்க முடியும். ஒவ்வொரு அரசியல் போக்கினாலும் நிறைவேற்றப்படும் உண்மையான வர்க்க நலன்களை வெளிப்படுத்தும், சர்வதேச அளவிலான போராட்டங்களில் அது மேலும் மேலும் ஈடுபடுத்தப்படும். அந்த அனுபவங்களின் மூலம், முதலாளித்துவத்தின் அனைத்து விதமான சமத்துவமின்மை மற்றும் ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிரான சமரசமற்ற எதிர்ப்புக் கொள்கையின் வழியாக, தொழிலாளர்களை சோசலிச அரசியலுக்கு வென்றெடுக்க முடியும்.

இதே பிரச்சினைகள் ஐரோப்பா முழுவதிலும் மற்றும் சர்வதேச அளவிலும் எழுந்துள்ளன. பழைய சமூக ஜனநாயக மற்றும் தாராளவாதக் கட்சிகள் கடும் வீழ்ச்சியைச் சந்தித்து வருகின்றன. போலான்ஸ்கி முதல் பிரான்சின் ஜோன்-லூக் மெலன்சோன் மற்றும் ஜேர்மன் இடது கட்சி வரையிலான அவர்களின் பெயரளவிலான “இடது” மாற்றீடுகள், தொழிலாள வர்க்கம் சோசலிசத்திற்காகப் போராடுவதை எதிர்த்து வருவதுடன், அற்பமான சீர்திருத்தவாத நடவடிக்கைகளையே பரிந்துரைக்கின்றன.

பல நாடுகளில், இதன் விளைவாக, இத்தாலி மற்றும் செக் குடியரசில் உள்ளது போல தீவிர வலதுசாரிகள் ஆட்சிக்கு வருகிறார்கள், அல்லது பிரான்ஸ் (தேசிய பேரணி), ஜேர்மனி (AfD), ஆஸ்திரியா (சுதந்திரக் கட்சி) மற்றும் ருமேனியா (ருமேனியர்களின் ஒன்றியத்திற்கான கூட்டணி) ஆகிய நாடுகளில் உள்ளது போல கருத்துக் கணிப்புகளில் முன்னிலை வகிக்கிறார்கள்.

இதிலிருந்து பெறப்பட வேண்டிய தீர்க்கமான அரசியல் பாடம் என்னவென்றால், பிரித்தானியாவின் சோசலிச சமத்துவக் கட்சி, பிரான்சின் சோசலிச சமத்துவக் கட்சி, ஜேர்மனியின் சோசலிச சமத்துவக் கட்சி, மற்றும் நான்காம் அகிலத்தின் அனைத்துலகக் குழுவின் புதிய கிளைகளை கட்டியெழுப்ப வேண்டிய அவசரத் தேவையே ஆகும்.