இந்த மொழிபெயர்ப்பின் மூலக் கட்டுரையை இங்கு காணலாம்.

துருக்கியின் தலைநகரான அங்காராவில் ஜூலை 7-8 தேதிகளில் நடைபெறவிருக்கும் 36-வது நேட்டோ (NATO) உச்சிமாநாட்டின் நிழலில், துருக்கி ஒரு போலீஸ் அரசு அணிதிரட்டலுக்கு உட்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. ஈரானுக்கு எதிரான ஆக்கிரமிப்புப் போரை வழிநடத்துவதுடன், காஸாவில் இனப்படுகொலை நடப்பதற்கும் காரணமான அமெரிக்க ஜனாதிபதி டொனால்ட் ட்ரம்ப் மற்றும் இதர ஏகாதிபத்திய போர்க் குற்றவாளிகளுக்கு சிவப்பு கம்பள வரவேற்பு அளிக்கத் தயாராகி வரும் நிலையில், ஜனாதிபதி ரெசெப் தயிப் எர்டோகனின் அரசாங்கம் போர், இனப்படுகொலை மற்றும் இராணுவமயமாக்கல் ஆகியவற்றுக்கு எதிரான அனைத்து எதிர்ப்புகளையும் ஒடுக்க முற்படுகிறது.

அங்காரா ஆளுநரகம் தலைநகரை ஒரு நடைமுறை அவசரநிலையின் கீழ் கொண்டு வந்துள்ளது. ஜூன் 28 முதல் ஜூலை 10 வரை 13 நாட்களுக்கு நகரம் முழுவதும் அனைத்து வகையான ஆர்ப்பாட்டங்கள், பத்திரிகையாளர் சந்திப்புகள், உண்ணாவிரதப் போராட்டங்கள் மற்றும் துண்டுப் பிரசுரங்கள் விநியோகிப்பது போன்றவற்றுக்கு தடை விதித்துள்ளது. இதைத் தொடர்ந்து செவ்வாய்க்கிழமை காலை, பல்வேறு மாகாணங்களில் ஒரே நேரத்தில் நடத்தப்பட்ட வீட்டுச் சோதனைகளில் 209 பேர் கைது செய்யப்பட்டனர். கடந்த வாரங்களில் 30-க்கும் மேற்பட்ட நேட்டோ எதிர்ப்பு ஆர்வலர்கள் கைது செய்யப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, இந்த நடவடிக்கை போர் எதிர்ப்பு கட்சிகள் மற்றும் வெகுஜன அமைப்புகளின் பிரதிநிதிகள், பத்திரிகையாளர்கள், கல்வியாளர்கள் மற்றும் வழக்கறிஞர்களை இலக்காகக் கொண்டு நடத்தப்பட்டது.

அதே நேரத்தில், கெமாலிச குடியரசு மக்கள் கட்சியால் (CHP) நிர்வகிக்கப்படும் இஸ்தான்புல்லில் உள்ள அதலார் நகராட்சி மற்றும் மெர்சினில் உள்ள சிலிஃப்கே நகராட்சி ஆகியவற்றிற்கு எதிராகவும் நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. இதில், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மேயர்கள் உட்பட டசின் கணக்கான மக்கள் கைது செய்யப்பட்டனர். மேலும், வாக்களிப்பதற்கும் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவதற்கும் உள்ள அரசியலமைப்பு உரிமை எந்தவொரு நீதிமன்றத் தீர்ப்பும் இன்றி மீண்டும் ஒருமுறை மீறப்பட்டுள்ளது: அதலார் மேயர் அலி எர்கான் அக்போலாட் மற்றும் சிலிஃப்கே மேயர் முஸ்தபா துர்குட் ஆகியோர் உள்துறை அமைச்சகத்தால் பதவியிலிருந்து நீக்கப்பட்டனர்.

நான்காம் அகிலத்தின் அனைத்துலகக் குழுவும் (ICFI) அதனுடன் இணைந்த சோசலிச சமத்துவக் கட்சிகளும் இந்த பரந்த போலீஸ் அரசு ஒடுக்குமுறையைக் கண்டிப்பதோடு, அனைத்து அரசியல் கைதிகளையும் உடனடியாக விடுதலை செய்யக் கோருகின்றன. துருக்கியில் உள்ள சோசலிச சமத்துவக் கட்சியின் பிரச்சாரத்திற்கு மேலதிகமாக, ஜேர்மனியில் உள்ள சோசலிச சமத்துவக் கட்சி (SGP) புதன்கிழமை அன்று பேர்லினில் உள்ள துருக்கிய தூதரகத்தின் முன் ஒரு பேரணியை நடத்தியதுடன், எர்கான் அக்போலட், பிற தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசியல்வாதிகள் மற்றும் நேட்டோ எதிர்ப்பு ஆர்வலர்களின் விடுதலையைக் கோரி தூதரிடம் ஒரு திறந்த கடிதத்தை வழங்க முயன்றது. அக்கடிதத்தை ஏற்றுக்கொள்ள தூதரகம் மறுத்துவிட்டது, இதன் மூலம் அவ்நடவடிக்கைகளின் அரசியல் தன்மையை அது உறுதிப்படுத்தியது.

இந்த நகராட்சிகளை இலக்கு வைக்கும் நடவடிக்கைகள், CHP கட்சிக்கு எதிராக நடந்து வரும் அரசியல் உந்துதல் கொண்ட நீதித்துறை தாக்குதலின் சமீபத்திய நகர்வுகளாகும். மார்ச் 2024 உள்ளாட்சித் தேர்தல்களில் ஜனாதிபதி எர்டோகனின் நீதி மற்றும் வளர்ச்சிக் கட்சியை (AKP) முந்திக்கொண்டு CHP நாடு தழுவிய அளவில் முன்னணி கட்சியாக உருவெடுத்தபோதும், இஸ்தான்புல் பெருநகர மேயர் எக்ரெம் இமாமோக்லு (CHP) கருத்துக் கணிப்புகளில் எர்டோகனை முந்தியபோதும் இந்த அடக்குமுறை அலை தூண்டப்பட்டது. மார்ச் 2025-ல் இமாமோக்லு கைது செய்யப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, டசின் கணக்கான நகராட்சிகளை இலக்காகக் கொண்டு இதேபோன்ற நடவடிக்கைகளும் கைதுகளும் மேற்கொள்ளப்பட்டன. கடந்த மாதம் ஒரு நீதிமன்றம் தனது அதிகார வரம்பை மீறி, ஓஸ்குர் ஓஸெல் தலைமையிலான CHP இன் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட தலைமையை நீக்கியது.

இந்த நடவடிக்கைகள், துருக்கியின் எல்லைகளைச் சூழ்ந்துள்ள ஏகாதிபத்திய போருக்கும், உள்நாட்டில் உருவாகி வரும் சமூக வெடிப்புக்கும் எர்டோகன் ஆட்சி அளிக்கும் பதிலடியின் இரு முகங்களாக அமைகின்றன. அமெரிக்க ஜனாதிபதி டொனால்ட் ட்ரம்ப் மற்றும் ஐரோப்பிய தலைநகரங்களின் ஒப்புதலுடனும், துருக்கிய முதலாளித்துவத்தின் சார்பாகவும் ஒரு ஜனாதிபதி சர்வாதிகாரத்தை உருவாக்குவதன் மூலம் இந்த தீர்க்க முடியாத நெருக்கடியைக் கையாள எர்டோகன் ஆட்சி முயல்கிறது. அதே நேரத்தில், துருக்கியில் அரசியலமைப்பு மற்றும் சட்ட விதிமுறைகள் படிப்படியாக இடைநிறுத்தப்படுவது, இதேபோன்ற நெருக்கடியை எதிர்கொள்ளும் அமெரிக்க மற்றும் ஐரோப்பிய ஆளும் உயரடுக்கினருக்கு ஒரு முன்மாதிரியாகவும் ஊக்கமாகவும் செயல்படுகிறது.

அதலார் நகராட்சிக்கு எதிரான நடவடிக்கையின் முக்கியத்துவம், எர்டோகன் தனது அரசியல் எதிரியான CHP கட்சியை முடக்குவதற்கான முனைப்பையும் தாண்டிச் செல்கிறது. பியூகாடா (அடலாரின் ஒரு பகுதியான பிரின்கிபோ) என்பது லியோன் ட்ரொட்ஸ்கி 1929 மற்றும் 1933 க்கு இடையில் தனது நாடுகடத்தப்பட்ட ஆண்டுகளைக் கழித்த தீவாகும். அங்குதான் —எனது வாழ்க்கை (My Life) மற்றும் ரஷ்ய புரட்சியின் வரலாறு (The History of the Russian Revolution) ஆகிய படைப்புகளுடன்— பாசிசத்தின் எழுச்சிக்கு எதிராகவும் மற்றும் ஸ்டாலினிசத்திற்கு எதிராகவும் முக்கியமான முக்கியத்துவம் வாய்ந்த படைப்புகளை அவர் எழுதினார். மேலும், அங்குதான் 1933 இல் அவர் நான்காம் அகிலத்தை நிறுவுவதற்கான அழைப்பையும் விடுத்தார். விளாடிமிர் லெனினுடன் இணைந்து, ட்ரொட்ஸ்கி சோவியத் ஆட்சியை வழிநடத்தினார். அதன் இராணுவ மற்றும் அரசியல் ஆதரவு, 1919-1922-ஆம் ஆண்டு துருக்கியின் தேசிய விடுதலைப் போரின் வெற்றியில் ஒரு தீர்க்கமான பங்கை வகித்தது. ஜனாதிபதி முஸ்தபா கெமால் அதாதுர்க் அவர்களே 1929-ல் இந்த ஆதரவின் பங்கை ஒப்புக்கொண்டார்.

2023 ஆம் ஆண்டிலிருந்து, உலக சோசலிச வலைத் தளம், ஒவ்வொரு ஆகஸ்ட் மாதமும் இந்தத் தீவில் நடைபெறும் “லியோன் ட்ரொட்ஸ்கியின் சர்வதேச நினைவு” நிகழ்வுகள் மற்றும் ட்ரொட்ஸ்கியின் இல்லத்தை ஒரு சர்வதேச கலாச்சார மையமாக மாற்றும் திட்டத்தின் கட்டமைப்பிற்குள், அதலார் நகராட்சி மற்றும் அக்போலட் ஆகியவற்றுடன் ஒரு கொள்கை ரீதியான ஒத்துழைப்பை மேற்கொண்டு வருகிறது. இந்த அடக்குமுறை நடவடிக்கையானது, சர்வதேச முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இந்த வரலாற்று நினைவுத் திட்டத்திற்கும் புறநிலையாக அச்சுறுத்தலாக உள்ளது.

எர்டோகன் தனது அரசியல் எதிரிகளை ஒழித்துக்கட்டுவது என்பது சர்வதேச அளவில் ஜனநாயக ஆட்சி வடிவங்களின் வீழ்ச்சியின் ஒரு பகுதியாகும். துருக்கியில் என்ன நடக்கிறதோ அது அமெரிக்காவில் ட்ரம்ப் மீண்டும் ஆட்சிக்கு வந்ததாலும், அடிப்படை ஜனநாயக உரிமைகளுக்கு எதிரான அவரது போரினாலும் வேகத்தைப் பெற்றது. ஐரோப்பாவில், ஆளும் உயரடுக்கினர் இராணுவச் செலவினங்களை சாதனை அளவுகளுக்கு உயர்த்தி சமூக வெட்டுக்களை திணித்து வருகின்றனர். அதே நேரத்தில், அதி தீவிர வலதுசாரி சக்திகளை ஊக்குவித்து, தொழிலாளர்கள் மற்றும் இளைஞர்களிடையே வளர்ந்து வரும் எதிர்ப்பிற்கு எதிரான ஒடுக்குமுறையையும் அவர்கள் தீவிரப்படுத்தியும் வருகின்றனர்.

தாமதமான முதலாளித்துவ வளர்ச்சியின் முத்திரையைத் தாங்கியுள்ளதும், உலகளாவிய புவிசார் அரசியலின் முக்கிய மையங்களில் ஒன்றுமாகிய துருக்கியில், சர்வதேச மற்றும் வர்க்க முரண்பாடுகள் மிகவும் வரம்பிற்குட்பட்ட ஜனநாயக நெறிமுறைகளுடன் கூட இனி ஒத்துப்போக முடியாத நிலையை எட்டியுள்ளன.

இந்த ஒடுக்குமுறைக்கு பின்னால் உள்ள ஒரு உந்துசக்தி துருக்கியைச் சூழ்ந்துள்ள போராகும். ஐரோப்பிய வல்லரசுகளின் தலைமையின் கீழ், நேட்டோ ரஷ்யாவிற்கு எதிரான போரை தீவிரப்படுத்தி, அதன் உறுப்பு நாடுகளை முன் எப்போதும் இல்லாத அளவிலான இராணுவச் செலவினங்களை மேற்கொள்ளக் கட்டாயப்படுத்தி வரும் ஒரு சூழலில் அங்காராவில் கூடுகிறது. ஈரான் போரில் ஏற்பட்டுள்ள பலவீனமான போர்நிறுத்தம், மத்திய கிழக்கு மற்றும் உலகின் மீதான முழுமையான மேலாதிக்கத்திற்கான அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தின் உந்துதலைத் தணிக்கவில்லை. இந்தத் தாக்குதலைக் குறைப்பதற்குப் பதிலாக, ஈரானுக்கு எதிரான ஆக்கிரமிப்புப் போரில் ஏற்பட்ட படுதோல்வி அதை மேலும் ஈவிரக்கமற்றதாக மாற்றும். இவை அனைத்தும் இறுதியில் சீனாவிற்கு எதிரான போருக்கான தயாரிப்புகள் மற்றும் உலகை மறுபங்கீடு செய்வதற்கான ஏகாதிபத்தியப் போரின் ஒரு பகுதியாக உள்ளன. நேட்டோவின் இரண்டாவது பெரிய இராணுவத்திற்குத் தலைமை தாங்கும் எர்டோகன், வான் பாதுகாப்பு வலுவூட்டல்கள் மற்றும் ரஷ்யாவிற்கு எதிராக இஸ்தான்புல்லில் நிறுவப்பட்டுள்ள கடற்படைத் தலைமையகம் ஆகியவற்றின் மூலம் தனது ஏகாதிபத்திய நட்பு நாடுகளுடனான உறவுகளை பலப்படுத்தி வருகிறார்.

மக்களின் சக்திவாய்ந்த ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு உணர்வுகள், போருக்கும் இனப்படுகொலைக்கும் எதிரான ஒரு வெகுஜன இயக்கமாக வெடிப்பதைத் தடுக்க எர்டோகன் ஆட்சி முயல்கிறது. துருக்கியின் மக்கள் தொகையில் 90 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானோர் ஈரானுக்கு எதிரான போரையும் நாட்டில் உள்ள அமெரிக்க தளங்களையும் எதிர்க்கின்றனர் என்று கருத்துக்கணிப்புகள் காட்டுகின்றன. எர்டோகன், இஸ்ரேலிய பிரதமர் பெஞ்சமின் நெதன்யாகு மீதான தனது வாய்வீச்சு விமர்சனங்கள் இருந்தபோதிலும், அஜர்பைஜான் எண்ணெய் இஸ்ரேலுக்கு வருவதற்கான இடைத்தரகராகச் செயல்படுகிறார், நாட்டில் அமெரிக்க-நேட்டோ இருப்பை விரிவுபடுத்துகிறார், காஸாவிற்கான ட்ரம்பின் “அமைதி வாரியத்தில்” பங்கேற்கிறார், மேலும் ஈரானுக்கு எதிரான போரில் அமெரிக்க ஆக்கிரமிப்பைக் கண்டிப்பதற்குப் பதிலாக ஈரானின் நியாயமான பதிலடியை கண்டிக்கிறார். ஒரு ஜனாதிபதி சர்வாதிகாரத்தை உருவாக்குவது என்பது, துருக்கிய ஆளும் வர்க்கத்தின் ஏகாதிபத்தியத்துடனான தொடர்புகளுக்கும், அதன் பிற்போக்குத்தனமான நலன்களுக்கும், மறுபுறம் உழைக்கும் மக்களின் போர் எதிர்ப்பு உணர்வுக்கும் இடையிலான இந்தப் பிளவை பலவந்தமாக மூடுவதற்கான ஒரு முயற்சியாகும்.

ஜனநாயகத்தின் வீழ்ச்சியை முடுக்கிவிடும் மற்றொரு முக்கிய காரணி, முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவிலான சமூக ஏற்றத்தாழ்வும், தீவிரமடைந்து வரும் வர்க்கப் போராட்டங்களுமாகும். சமூக சமத்துவமின்மையில் ஐரோப்பாவிலேயே மிக உயர்ந்த நாடுகளில் துருக்கியும் ஒன்றாகும். நிதிய தன்னலக் குழுவின் செல்வத்தின் மேல் செல்வத்தை குவிக்கும் வேளையில், தொழிலாளர்கள் எப்போதும் மோசமடைந்து வரும் வாழ்க்கைச் செலவு நெருக்கடியின் பிடியில் சிக்கியுள்ளனர். இந்த துருவமுனைப்பு ஒவ்வொரு நாளும் புதிய போராட்டங்களில் வெளிப்படுகிறது: அங்காராவில் உத்தரவாதம் அளிக்கப்பட்ட அடிப்படை ஊதியம் மற்றும் கண்ணியமான வேலை நிலைமைகளுக்காக தனியார் துறை ஆசிரியர்கள் போராடுகிறார்கள். ஒரு சுரங்கத்தைக் கைப்பற்றுவதற்காக போலீஸ் தடுப்புகளைத் தகர்த்து, பெருநிறுவன குண்டர்களின் ஆயுதமேந்திய தாக்குதலை மீறி, தொழிற்சங்க அதிகாரத்துவங்களுக்கு எதிராக தொழிலாளர்கள் கிளர்ந்தெழுந்துள்ளனர். துருக்கிய ஆளும் வர்க்கம் ஒரு சமூக வெடிமருந்துப் பீப்பாய் மீது அமர்ந்திருக்கிறது. மேலும் போலீஸ் அரசு ஒடுக்குமுறை பெருகிய முறையில் தொழிலாள வர்க்கத்தையும் அதிலிருந்து வெளிப்படும் சமூகப் புரட்சியின் அச்சுறுத்தலையும் நேரடியாக இலக்கு வைக்கிறது.

CHP கட்சி, எர்டோகனின் அடக்குமுறைக்கு இலக்காக இருந்தாலும், இந்த நெருக்கடிக்கு ஒரு முற்போக்கான பதிலை அளிக்க அது முற்றிலும் இலயக்கற்ற நிலையில் உள்ளது. CHP —அல்லது வேறு எந்த முதலாளித்துவக் கட்சியும்— அதன் இயல்பிலேயே, ஜனநாயக உரிமைகளைத் தொடர்ந்து பாதுகாக்கவோ அல்லது ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர்க்கவோ திறனற்று உள்ளது. CHP என்பது 1923 இல் துருக்கிக் குடியரசை நிறுவிய அதாதுர்க்கின் கட்சியாகும். இது, எர்டோகனின் AKP கட்சியைப் போலவே அதே ஆளும் வர்க்கத்தின் நலன்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் ஒரு கட்சியாகும். மேலும், இந்தக் கட்சி நேட்டோ ஏகாதிபத்தியத்துடன் ஆழமாகப் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது. அடக்குமுறைக்கு எதிரான ஓஸ்குர் ஓசலின் “எதிர்ப்பு” என்ற வாய்வீச்சு, விரைவாக இணங்குதலாக மாறிவிட்டது. ஏனெனில், எர்டோகனைப் போலவே ஓசலும், முதலாளித்துவ அமைப்புமுறை மற்றும் முதலாளித்துவ ஆட்சியின் அடித்தளங்களை அசைத்துவிடும் ஒரு சுயாதீனமான தொழிலாளர் வர்க்க இயக்கத்தின் வளர்ச்சியை இட்டு எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அஞ்சுகிறார்.

இந்தக் காரணத்தினாலேயே, ஓசெல் தொழிலாள வர்க்கத்திடம் முறையிடாமல், அதன் எதிரிகளிடமும், ஜனநாயகத்தின் எதிரிகளிடமும் —அதாவது ஏகாதிபத்திய நேட்டோ சக்திகளிடமும்— முறையிடுகிறார். நியூஸ்வீக் இதழுக்காக அவர் எழுதிய ஒரு கட்டுரையில், எர்டோகன் அரசாங்கத்திற்கு எதிராக வளர்ந்து வரும் சமூக எதிர்ப்பு கட்டுக்கடங்காத நிலையை எட்டியுள்ளது என்றும், ஒரு புரட்சிகர வெடிப்பின் விளைவுகள் அவர்களையும் பாதிக்கும் என்றும் அந்த சக்திகளை அவர் எச்சரித்தார். ஏகாதிபத்தியத்தைச் சார்ந்திருக்கும் ஒரு முதலாளித்துவக் கட்சியின் தலைமையின் கீழ் ஜனநாயக உரிமைகளைப் பாதுகாக்க முடியாது என்பதை இதைவிடத் தெளிவாக நிரூபிக்க முடியாது.

இவை அனைத்தும் ட்ரொட்ஸ்கியின் நிரந்தரப் புரட்சிக் கோட்பாட்டின் சரியான தன்மையை நடைமுறையில் நிரூபிக்கின்றன. ஏகாதிபத்திய சகாப்தத்தில், தாமதமான முதலாளித்துவ வளர்ச்சியைக் கொண்ட நாடுகளின் முதலாளித்துவத்தின் எந்தவொரு பகுதியும் ஒரு ஜனநாயக ஆட்சியை நிறுவவோ, ஏகாதிபத்தியத்திடமிருந்து சுதந்திரத்தை அடையவோ அல்லது உழைக்கும் மக்களின் சமூக அபிலாஷைகளுக்கு பதிலளிக்கவோ திறனற்றதாக உள்ளன. ஏகாதிபத்தியப் போரை நிறுத்துவது, குர்திஷ் மக்கள் மற்றும் பிராந்தியத்தின் அனைத்து ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் ஜனநாயக உரிமைகளைப் பாதுகாப்பது மற்றும் சமூக சமத்துவமின்மைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பது ஆகிய பணிகள் துருக்கியிலும் சர்வதேச அளவிலும் உள்ள தொழிலாள வர்க்கத்தின் மீதே விழுகின்றன. ஜனநாயக மற்றும் சமூக உரிமைகளுக்கான போராட்டத்தை ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தில் இருந்து பிரிக்க முடியாது. இதன் பொருள் உலக சோசலிசப் புரட்சியின் முன்னோக்கின் அடிப்படையில், மத்திய கிழக்கின் சோசலிச கூட்டமைப்பிற்கான போராட்டமாகும்.

துருக்கியில் ஏற்பட்டுள்ள நெருக்கடி, தற்போதுள்ள முதலாளித்துவ நிறுவனங்களுக்குள் முதலாளித்துவ ஜனநாயகத்தின் உலகளாவிய வீழ்ச்சிக்கு தீர்வு இல்லை என்பதை நிரூபிக்கின்றது. தொழிலாள வர்க்கத்தின் புரட்சிகர அணிதிரட்டல் மூலம், தொழிலாளர் அதிகாரத்தை நிறுவுவதே முன்னேறுவதற்கான ஒரே வழியாகும். இந்த முன்னோக்குக்காகத்தான் நான்காம் அகிலத்தின் அனைத்துலகக் குழுவும் அதன் துருக்கியப் பிரிவான சோசலிச சமத்துவக் கட்சியும் போராடி வருகின்றன.