இந்த மொழிபெயர்ப்பின் மூலக் கட்டுரையை இங்கு காணலாம்.

நவம்பர் 5, வியாழக்கிழமையன்று நடைபெற்ற ஒருநாள் நாடு தழுவிய வேலைநிறுத்தம், இந்த இலையுதிர் காலத்தில் ஐரோப்பா முழுவதும் வளர்ந்து வரும் சமூகப் போராட்ட அலையின் மத்தியில் பிரெஞ்சுத் தொழிற்சங்கங்கள் நடத்திய முதலாவது வேலைநிறுத்தமாக இருந்தது. அதிகரித்து வரும் வாழ்க்கைச் செலவையும், பிரதமர் செபாஸ்தியேன் லெகோர்னுவின் சிக்கன வரவு-செலவுத் திட்டத்திலுள்ள 54 பில்லியன் யூரோ வெட்டுக்களையும் எதிர்த்து அழைப்பு விடுக்கப்பட்ட இந்த வேலைநிறுத்தம், பிரான்சில் உயர்நிலைப் பள்ளி மற்றும் பல்கலைக்கழக மாணவர்கள் ஆறு வாரங்களாக நடத்தி வந்த வெகுஜனப் போராட்டங்களைத் தொடர்ந்து நடைபெற்றது; அக்டோபரில் அந்தப் போராட்டங்களுடன் “மஞ்சள் அங்கி” போராட்டக்காரர்களும் இணைந்தனர்.

193 நகரங்களில் போராட்டக்காரர்கள் அணிவகுத்தனர்; பங்கேற்பாளர் எண்ணிக்கை குறித்து அரசுத் தரப்பும் பொதுத் தொழிலாளர் கூட்டமைப்பும் (CGT) ஒன்றுக்கொன்று வெகுவாக முரண்பட்ட மதிப்பீடுகளை வெளியிட்டன. உள்துறை அமைச்சகம் பாரிஸில் 65,000 பேர் உட்பட மொத்தம் 575,000 பேர் பங்கேற்றதாகத் தெரிவித்தது; அதேவேளை CGT, பாரிஸில் 350,000 பேர் உட்பட மொத்தம் 1.6 மில்லியன் பேர் கலந்து கொண்டதாகக் கூறியது. மார்சேய் (போலீஸின் கணக்குப்படி 14,000; CGT கணக்குப்படி 150,000), போர்தோ (21,000-20,000), துலூஸ் (21,800-80,000), லியோன் (30,500-55,000), ரென் (20,600-35,000), நாந்த் (24,000-35,000), கிரெனோபிள் (10,000-28,600), டூர் (16,200-22,000), மற்றும் ரூவன் (9,700-20,000) ஆகிய நகரங்களில் பெரும் பேரணிகள் நடைபெற்றன.

தொழிற்சங்கங்கள் நவம்பர் 5ஐ ஒரு பொது வேலைநிறுத்தமாக முன்வைத்த போதிலும், அது பெரும்பாலும் பொதுத்துறைக்குள், குறிப்பாகக் கல்வி, ரயில்வே துறைகளுக்குள் மட்டுப்படுத்தப்பட்டே இருந்தது. சுத்திகரிப்பு ஆலைகள், சாலைவழிச் சரக்குப் போக்குவரத்து, விமான நிறுவனங்கள் போன்ற, கடந்த சில ஆண்டுகளில் போர்க்குணமிக்க வேலைநிறுத்தங்கள் நடைபெற்ற முக்கியத் தொழில்துறைகளைத் தொழிற்சங்கங்கள் வேலைநிறுத்தத்தில் பங்கேற்க அழைக்கவில்லை. பிரான்சிலும் ஐரோப்பா முழுவதிலும் ஒரு பொது வேலைநிறுத்தத்தை நோக்கிச் சமூக ஆத்திரம் அதிகரித்து வரும் நிலையில், அத்தகைய வேலைநிறுத்தம் நனவுபூர்வமான, சுயாதீனமான, நடவடிக்கைக் குழுக்களாக ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட தொழிலாள வர்க்க இயக்கத்தால் தயாரிக்கப்பட வேண்டும் என்பதை இது எடுத்துக்காட்டுகிறது. இதைத் தொழிற்சங்க அதிகாரத்துவங்களின் கைகளில் விட்டுவிட முடியாது.

நவம்பர் 5ஐத் தொழிற்சங்கங்கள் பொது வேலைநிறுத்தம் என்று விளம்பரப்படுத்திய போதிலும், அது பெருமளவில் பொதுத்துறையுடன், குறிப்பாகக் கல்வித் துறையுடனும் ரயில்வேயுடனும் மட்டுப்படுத்தப்பட்டே இருந்தது. சுத்திகரிப்பு ஆலைகள், சாலைவழிச் சரக்குப் போக்குவரத்து, விமான நிறுவனங்கள் போன்ற, கடந்த சில ஆண்டுகளில் போர்க்குணமிக்க வேலைநிறுத்தங்கள் நடைபெற்ற முக்கியத் தொழில்துறைகளைத் தொழிற்சங்கங்கள் வேலைநிறுத்தத்திற்கு அழைக்கவில்லை. பிரான்சிலும் ஐரோப்பா முழுவதிலும் பொது வேலைநிறுத்தத்தை நோக்கிச் சமூக ஆத்திரம் வளர்ந்து வருகின்ற போதிலும், அத்தகைய வேலைநிறுத்தம் தொழிலாள வர்க்கத்திற்குள் நனவுபூர்வமான, சுயாதீனமான இயக்கத்தால், நடவடிக்கைக் குழுக்களாக ஒழுங்கமைக்கப்பட்டுத் தயாரிக்கப்பட வேண்டும் என்பதை இது காட்டுகிறது. அதைத் தொழிற்சங்க அதிகாரத்துவங்களிடம் விட்டுவிட முடியாது.

நடுநிலை மற்றும் உயர்நிலைப் பள்ளிப் பணியாளர்களில் 52 சதவீதத்தினர் வேலைநிறுத்தத்தில் பங்கேற்றதாக SNES-FSU ஆசிரியர் சங்கம் தெரிவித்தது. கல்வி அமைச்சகம் இந்த எண்ணிக்கையை இடைநிலைப் பள்ளிகளில் 13.5 சதவீதம் எனவும் தொடக்கப் பள்ளிகளில் 19.1 சதவீதம் எனவும் குறிப்பிட்டது; அதே வேளையில், மத்திய அரசு ஊழியர்களில் 10 சதவீதத்தினரும், உள்ளாட்சி அமைப்புகள், பொது மருத்துவமனைகளின் பணியாளர்களில் 5 சதவீதத்தினரும் வேலைநிறுத்தத்தில் பங்கேற்றதாக அரசுத் தரப்பு தெரிவித்தது.

TGV அதிவேக ரயில்களில் பத்தில் ஒன்பது இயங்கின; பாரிஸில் மெட்ரோ, பேருந்து மற்றும் டிராம் சேவைகளும் தொடர்ந்து இயங்கின. அங்கு வேலைநிறுத்தத்தின் தாக்கம் முக்கியமாகப் பிராந்திய மற்றும் புறநகர் ரயில் சேவைகளிலேயே உணரப்பட்டது. சில பிராந்திய வழித்தடங்களில் இரண்டு ரயில்களில் ஒன்று ரத்து செய்யப்பட்டது. லியோனில் மெட்ரோ சேவை நிறுத்தப்பட்டது; போர்தோவில் பொதுப் போக்குவரத்து வலையமைப்பு பெருமளவு முடக்கப்பட்டது. அணுமின் உற்பத்தி 2.4 ஜிகாவாட் குறைந்தது; பிரான்ஸ் பல மணி நேரங்களுக்கு மின்சாரத்தை இறக்குமதி செய்ய வேண்டியிருந்தது.

ஓர் எழுச்சிக்குத் தயாராவதைப் போலவே அரசாங்கம் இந்த நடவடிக்கை நாளுக்குத் தயாரானது; நாடு முழுவதும் 70,000 போலீசாரையும் ஜென்டார்ம் படையினரையும் களமிறக்கியது. தொழிற்சங்கங்கள் ஆரம்பத்தில் முன்மொழிந்த பேரணியைப் பாரிஸ் போலீஸ் மாகாண ஆட்சியகம் தடை செய்தது; எனினும், குடியரசு சதுக்கத்திலிருந்து நேஷன் சதுக்கம் வரையிலான பேரணிக்கு அனுமதி வழங்கியது. அதேவேளையில், துலூஸில் போலீஸ் விதித்த தடையை மீறி போராட்டக்காரர்கள் செயிண்ட்-சிப்ரியன் சதுக்கத்தில் திரண்டனர்.

முந்தைய நடவடிக்கை நாட்களில் நடந்ததைப் போலவே, போலீஸ் ஆர்ப்பாட்டக்காரர்களை வன்முறையாகத் தாக்கியது; பாரிஸிலும் பிரான்ஸ் முழுவதுமுள்ள நகரங்களிலும் போராட்டக்காரர்கள் மீது மீண்டும் மீண்டும் தடியடித் தாக்குதல்களை நடத்தி கண்ணீர்ப்புகைக் குண்டுகளை வீசியது. ரென் நகரில் போலீஸ் நீர்ப் பீரங்கிகள், கவச வாகனங்கள் மற்றும் கண்ணீர்ப்புகையைப் பயன்படுத்தியது. நவம்பர் 5, வியாழக்கிழமை காலை, பாரிஸுக்கு வெளியே உள்ள ஒபெர்வில்லியே நகரில் பள்ளி முடக்கத்தைக் கலைக்க போலீஸ் தலையிட்டபோது, ஓர் ஆசிரியருக்கு தலையில் காயம் ஏற்பட்டது. அதே நாள் மாலை, நாடு முழுவதும் 448 பேர் கைது செய்யப்பட்டதாக உள்துறை அமைச்சகம் தெரிவித்தது; இதன் மூலம், செப்டம்பரில் உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவர் போராட்டங்கள் தொடங்கியதிலிருந்து கைது செய்யப்பட்டவர்களின் மொத்த எண்ணிக்கை 12,400ஐத் தாண்டியுள்ளது.

பாரிஸிலுள்ள தொழிலாளர்களும் இளைஞர்களும் உலக சோசலிச வலைத் தளத்தின் (WSWS) செய்தியாளர்களிடம் பேசுகையில், பொருளாதார இன்னல்கள், போர், போலீஸ் ஒடுக்குமுறை மற்றும் தீவிர வலதுசாரி சர்வாதிகாரத்தின் அச்சுறுத்தல் ஆகியவை குறித்துத் தங்களின் அதிகரித்து வரும் ஆத்திரத்தையும் கவலையையும் வெளிப்படுத்தினர். அதேநேரத்தில், ஓய்வூதிய வெட்டுக்களுக்கு எதிராக 2023இல் நடைபெற்ற வெகுஜன வேலைநிறுத்தங்களில் தொழிற்சங்கங்கள் மேற்கொண்ட காட்டிக்கொடுப்புகள் உள்ளிட்ட விடயங்கள் குறித்து தங்களின் ஏமாற்றத்தையும் வெளிப்படுத்தினர்.

எய்ன் பிராந்தியத்தைச் சேர்ந்த தீயணைப்பு வீரரும், பராமரிப்பு உதவியாளராகப் பணிபுரியும் மனைவியைக் கொண்டவருமான அர்னோ கூறினார்: “நாங்கள் நாட்டுக்குச் சேவை செய்பவர்கள். மாதத்தில் 10ஆம் தேதி வந்துவிட்டாலே, இன்னும் 20 நாட்களைக் கடக்க வேண்டியிருக்கிறது; ஆனால் ஏற்கனவே நெருக்கடியில் சிக்கித் தவிக்கிறோம். இது இயல்பானதல்ல. உண்மையில் இது இயல்பானதல்ல. அதனால்தான் நானும் இன்று இங்கே வந்திருக்கிறேன். இப்படியே இனியும் போக முடியாது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. எங்கள் பிள்ளைகளுக்கு நாம் எப்படிப்பட்ட எதிர்காலத்தை விட்டுச் செல்லப் போகிறோம்? ... இன்று ஒரு மாஃபியா நம்மை ஆள்வது போல எனக்குத் தோன்றுகிறது. அதிலும் மோசமான மாஃபியா எங்கள் அரசாங்கம்தான். நான் சொல்வது கடுமையாகத் தோன்றலாம், ஆனால் அதுதான் உண்மை.”

அடிபணியாத பிரான்ஸ் (LFI) கட்சியின் தலைவர் ஜோன்-லூக் மெலோன்சோனை ஜனாதிபதியாகத் தேர்ந்தெடுப்பதன் மூலம் நெருக்கடியை வெறுமனே தீர்த்துவிட முடியும் என்ற CGT அதிகாரிகளின் கூற்றுகள் குறித்து கேட்கப்பட்டபோது, அவர் பதிலளித்தார்: “நாளை யார் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டாலும், இது ஏற்கனவே முழுமையாக உருவாகி நிலைநிறுத்தப்பட்ட ஒரு ஒட்டுமொத்த அமைப்புமுறையைப் பற்றிய பிரச்சினை. ... ஜனாதிபதி, அமைச்சர்கள், செனட்டர்கள், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், சட்டமன்றம் என்ற இந்த முழு அமைப்புமே காலாவதியாகிவிட்டது. புதியதொன்று உருவாக்கப்பட வேண்டும்.”

முடிவுகளை சாதாரண உழைக்கும் மக்கள்தான் எடுக்க வேண்டும் என்று அவர் கூறினார்; “ஏனெனில், எங்கள் அரசாங்கம் மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையிலிருந்து ஓரளவு விலகி நிற்பதாக எங்களுக்குத் தோன்றுகிறது.”

தனது பெயரைத் தெரிவிக்க மறுத்த, குறைந்தபட்ச ஊதியத்தில் பணிபுரியும் ஓர் இளம் தொழிலாளி, தனது தலைமுறையின் கண்ணோட்டத்திலிருந்து இதே நிலைமையை விவரித்தார். இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தனது படிப்பை முடித்த அவர், தன்னை அதிர்ஷ்டசாலிகளில் ஒருவராகக் கருதுகிறார்: “பணவீக்கத்தின் காரணமாக, இரண்டு மாதங்களுக்கு ஒருமுறையாவது கூடுதல் வேலைகளை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அடுத்த மாதத்தைச் சமாளிக்க முடியும் என்பதற்காக, ஒரு மாதம் முழுவதும் வாரத்தின் ஏழு நாட்களும் வேலை செய்ய வேண்டியிருக்கிறது.” அவர் மேலும் கூறுகையில், “எனக்குத் தெரிந்த பலர் இப்போது தற்காலிக வேலைவாய்ப்பு முகமைகள் மூலமாகத் தவிர வேறு வழியில் வேலை பெற முடியாத நிலையில் இருக்கிறார்கள். அந்தத் தற்காலிக வேலைகள்கூட ஒவ்வோர் ஆண்டும் குறைந்து கொண்டே போகின்றன” என்றார்.

பாரிஸிலுள்ள ரொய்சி-ஷார்ல் தெ கோல் விமான நிலையத்தில் பணிபுரியும் CGT அதிகாரியான மார்க், தனது நம்பிக்கையை இளைஞர்கள் மீது வைத்திருப்பதாகக் கூறினார்: “1968 ஏப்ரலில், 1968 மே மாதப் பொது வேலைநிறுத்தம் சாத்தியமாகும் என்று யாருமே நினைத்திருக்க மாட்டார்கள். அது இளைஞர்களிடமிருந்து தொடங்கியது; பின்னர் காட்டுத்தீ போலப் பரவியது.” தொழிற்சங்கங்களின் பகுதியளவிலான வேலைநிறுத்தங்கள் மற்றும் காட்டிக்கொடுப்புகள் குறித்து தொழிலாளர்களிடையே பரவலான ஏமாற்றம் நிலவுவதை அவர் ஒப்புக்கொண்டார்: “2006 முதல் இன்று வரை நிலைமையைத் திரும்பிப் பார்த்தால், 20 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நாம் தோற்றுக்கொண்டே இருக்கிறோம். நாம் மக்களை அணிதிரட்டினோம்... ஆனால் தோற்பதைத் தவிர வேறு எதையும் செய்யவில்லை.”

பாரிஸிலுள்ள கார் து நோர் ரயில் நிலையத்தில் பணிபுரியும் CGT ரயில்வே தொழிலாளியான கமீ, போருக்கு எதிரான தனது நிலைப்பாடு குறித்து பேசுகையில், “போரில் சண்டையிடுவது யார்? ஆளும் உயரடுக்கினரின் நலன்களுக்காக ஒருவரையொருவர் கொல்லப் போவது தொழிலாளர்கள்தான்; ஆனால் அந்த உயரடுக்கினர் தாங்களோ ஒருவரையொருவர் கொல்வதில்லை” என்றார். ஒடுக்குமுறையையே எடுத்துக்காட்டாகக் கொண்டு, இராணுவவாதத்திற்கும் சமூகத் தாக்குதல்களுக்கும் இடையிலான தொடர்பை அவர் விளக்கினார்: “இயக்கம் தொடங்கியதிலிருந்து அவர்கள் வீசிய 22,000 கண்ணீர்ப்புகைக் குண்டுகளுக்கே பல மில்லியன்கள் செலவாகியுள்ளன. அந்தப் பணத்தில் உயர்நிலைப் பள்ளிகளுக்குத் தேவையான பலவற்றை வழங்கியிருக்க முடியும்.”

முனைவர் பட்ட ஆய்வாளரான பில், போராட்டங்கள் மீதான அரசாங்கத்தின் பகைமைக்குப் பின்னால் உள்ள வர்க்க நலன்களைச் சுட்டிக்காட்டினார்: “பிரான்சிலுள்ள ஊடகங்களில் 95 சதவீதம் ஒரு சில பில்லியனர்களுக்குச் சொந்தமாக உள்ளன.” இந்த நிலைமையைப் பற்றி அவர், “அரசியல் ரீதியாக மட்டுமின்றி, பொருளாதார ரீதியாகவும் ஊடக ரீதியாகவும் அமைந்துள்ள, ஒரு சிறிய உரிமையாளர் உயரடுக்கின் நலன்களுக்காகவும் பொதுமக்களுக்கு எதிராகவும் செயல்படும் ஓர் அமைப்புமுறை இது” என்று விவரித்தார். போர் குறித்து அவர் கூறியதாவது: “ரஷ்ய மக்களுக்கு எதிராக யாருக்கும் எந்த விரோதமும் இல்லை. ரஷ்ய மக்கள் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள்.”

“மஞ்சள் அங்கி” போராட்டக்காரரும், பொதுத் தொழிற்கல்வி உயர்நிலைப் பள்ளி ஆசிரியருமான கிரெகோரி, போலீஸ் ஒடுக்குமுறையை விமர்சித்தார்: “ஆயிரம் பேரை வீட்டுக்கு அனுப்புவதற்காக ஒருவரையோ பலரையோ அவர்கள் ஊனமாக்குகிறார்கள். அதுதான் அவர்கள் பின்பற்றும் முறை: ஆயிரம் பேரைப் பீதிக்குள்ளாக்குவதற்காக ஒருவரின் கண்ணைப் பறிக்கிறார்கள். துரதிர்ஷ்டவசமாக, இது எப்போதுமே இப்படித்தான் செயல்பட்டு வந்துள்ளது. ... எடுத்துக்காட்டாக, ஆர்ப்பாட்டங்களுக்கு முந்தைய இரவில் என்னால் சரியாகத் தூங்க முடியவில்லை. ஏனெனில் நான் அங்கே செல்லப் போகிறேன் என்பது தெரியும்; ஆனால் காயமின்றி வீடு திரும்புவேனா என்பது தெரியாது.”

“ஒருவேளை ஒரு கட்டத்தில் புரட்சியின் மூலம் மட்டுமே வழி பிறக்கும்; ஒருவேளை சர்வதேசப் புரட்சியின் மூலமாகவும்கூட” என்று அவர் மேலும் கூறினார்.

நவம்பர் 5 அன்றைய பிரான்சின் நாடு தழுவிய வேலைநிறுத்தம், ஸ்பெயினில் நவம்பர் 11 அன்றும், இத்தாலியில் நவம்பர் 20 அன்றும், கிரீஸில் நவம்பர் 25 அன்றும் அழைப்பு விடுக்கப்பட்டுள்ள இதேபோன்ற நடவடிக்கைகளைப் போலவே, தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் சர்வதேச அளவில் வளர்ந்து வரும் தீவிரமயமாதலிலும் போராட்டத்தில் இறங்குவதிலும் ஒரு படி மட்டுமே ஆகும். இந்த இயக்கத்தைத் தூண்டிவரும் முதலாளித்துவச் சிக்கனக் கொள்கைகள், போலீஸ் ஒடுக்குமுறை, தீவிர வலதுசாரி சர்வாதிகாரம் மற்றும் ஏகாதிபத்தியப் போர் ஆகிய பிரச்சினைகளுக்குத் தனித்து அது தீர்வு காண முடியாது. மாறாக, ஐரோப்பாவிலும் சர்வதேச அளவிலும் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் மேலும் பரந்த அணிதிரட்டலுக்கான ஒரு தொடக்கப் புள்ளியாக அது எடுத்துக்கொள்ளப்பட வேண்டும்.

இந்த அணிதிரட்டல் தொழிற்சங்க அதிகாரத்துவங்களிலிருந்து சுயாதீனமாக ஒழுங்கமைக்கப்பட வேண்டும். “மஞ்சள் அங்கி” இயக்கத்தினர் நவம்பர் 6, வெள்ளிக்கிழமையும் நவம்பர் 7, சனிக்கிழமையும் மேலும் போராட்டங்களுக்கு அழைப்பு விடுத்து வரும் நிலையில், தொழிற்சங்கத் தலைமைகள் லெகோர்னு அரசாங்கத்துடனான தமது ஒத்துழைப்பை மேலும் ஆழப்படுத்தி வருகின்றன. முதலாளிகள் கூட்டமைப்புகள் மற்றும் தொழிற்சங்கங்களின் பிரதிநிதிகளுடன் நவம்பர் 9, திங்களன்று தனது அதிகாரபூர்வ இல்லத்தில் நடைபெறவுள்ள ஒரு “சமூக மாநாட்டிற்கு” தலைமை தாங்கவிருப்பதாக லெகோர்னு வியாழக்கிழமையன்று அறிவித்தார்.

அரசியல் வாழ்க்கையைத் தீர்மானிக்கும் பில்லியனர்கள், பொதுச் சேவைகள் சிதைந்து வரும் வேளையில் போருக்குப் பில்லியன் கணக்கில் பணத்தைக் கொட்டும் அரசாங்கங்கள், போராட்டங்களைக் காட்டிக்கொடுக்கும் தொழிற்சங்க அதிகாரத்துவங்கள் என ஒட்டுமொத்த முதலாளித்துவ அமைப்புமுறைக்கு எதிராக வெகுஜன ஆத்திரம் திரண்டு வருகிறது. போராட்டத்தில் இறங்கியுள்ள தொழிலாளர்களும் இளைஞர்களும் பணியிடங்களிலும் பள்ளிகளிலும் தமது சொந்த நடவடிக்கைக் குழுக்களைக் கட்டியெழுப்ப வேண்டும்; அணிதிரட்டலை ஆழப்படுத்தப் போராட வேண்டும்; மக்ரோன்-லெகோர்னு போன்ற அரசாங்கங்களை வீழ்த்தி, தொழிலாளர் அதிகாரத்திற்கும் சோசலிசத்திற்குமான பாதையைத் திறக்கக்கூடிய ஓர் ஐரோப்பிய பொது வேலைநிறுத்தத்தைத் தயாரிக்க வேண்டும்.